skip to Main Content
“Er Is Een Kindeke Geboren Op Aard”..

“Er is een kindeke geboren op aard”..

Het was ijskoud die eerste kerstdag. Het vroor dan ook onophoudelijk. Vader had de kachel goed opgestookt. Er was een kindje op komst en het zou niet lang meer duren.  Hun zoontje, net een jaar geweest brabbelde er vrolijk op los. Hij lag in de box en had nog geen besef van Kerst of het nieuwe broertje of zusje wat weldra zou komen. Het was een Kerst net als alle andere eigenlijk. Athans zo leek het.

Vader had de Kerstboom opgetuigd met daaronder het kribje. Hij had het zelf gemaakt van restjes hout, met een dakje van riet. En die stond nu onder onze Kerstboom. Ze waren er beiden trots op. Net als op de beeldjes in de kribbe. Een erfstuk van een van hun ouders. Prachtige porseleinen beeldjes. Behalve de schaapjes. Die waren niet van porselein die hadden houten beentjes, en wollen krulletjes op hun rug. En niemand vond dat vreemd.

Kerstnacht was vader naar de mis geweest, zoals het een goed Katholiek betaamt, ging hij braaf naar de kerk. Moeder bleef thuis met hun zoontje. Ze dekte de ontbijttafel met het zondagse servies. Terwijl ze dat deed voelde ze dat de baby niet lang meer op zich zou laten wachten.
De pijn die ze aldoor voelde werd plotseling heftiger.
Het kindje wilde Kerst op aarde vieren, dacht ze met een glimlach.
Het zou een opluchting zijn, haar omvang was dusdanig dat ze zich nauwelijks nog kon bewegen.

Ze werd vrolijk met het vooruitzicht dat alles snel zou gaan gebeuren en verheugde ze op het moment dat ze hun kindje in haar armen kon sluiten. Samen aten ze hun Kerstontbijtje en tussen de weeën door waren ze druk pratend, enigszins zenuwachtig bezig met de voorbereidingen voor de komst van hun tweede kindje. Op de achtergrond de radio..”Er is een Kindeke geboren op aard”.
Eerste Kerstdag zal nooit meer een ‘gewone’ eerste Kerstdag zijn, zegt moeder.
Er komt een zwager binnen en hij vertelt blij dat er een zoon is geboren bij hen. Dat is dan toch ook toevallig, broer en zus krijgen op dezelfde dag een kindje! Wacht maar roept vader lachend, ik heb straks ook groot nieuws.
Ja groot nieuws..

De baby kondigt zich aan, de dokter is inmiddels gearriveerd. Er word een meisje geboren! Ze laat gelijk horen dat ze er is. De vreugde is groot. Na een zoon een dochter. Een rijkelui’s wens! Wat zijn ze blij en gelukkig. De sfeer van Kerst, de geboorte van een kindje, het is heel speciaal. Dit lijkt te mooi. “Er is een Kindeke geboren op aard..” Wat een groot geluk, en blijdschap!

Maar dan kijkt de dokter verontrust en zegt dat er iets niet klopt, het lijkt of er nog een kindje komt.
Het is doodstil in de kamer. Plotseling verandert de zoete vredige Kerstsfeer in angst. En de dokter heeft gelijk er komt nog een kindje. Maar het gaat nu anders, het is ook een meisje, een heel mooi meisje. Maar zij laat niet horen dat ze er is…
Zij is er niet. Het wordt ijzig stil. Ook het eerste kindje is nu doodstil, iedereen is stil. Twee kleine mensjes, eentje met rode haartjes en eentje met zwarte haartjes.
Hier kun je onmogelijk gelijk raad mee weten. Eén kindje in het wiegje en één kindje in een kistje.
We hebben een Kerstkindje gekregen zeiden ze tegen elkaar. En een Kerstkindje verloren.

Nu staat Vaders kribje bij mij. Onder de Kerstboom. De schaapjes zijn er ook nog. ik heb vele jaren gedacht dat schapen houten benen hadden. Het was een gekke ontdekking dat ze die niet hadden. En mijn zusje mis ik iedere dag.

kribbe

Anita Korff de Gidts

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X