Er gebeurt zoveel…

Even een aantal dagen terug in de tijd: de dag van het bericht dat het levenseinde van mijn zus naderde.

Ik was toen bij mijn echtgenoot in de zorginstelling, en moest snel een besluit nemen of ik nog afscheid wilde nemen van haar of niet.

Ze was inmiddels niet echt meer bij kennis. Heel af en toe waren haar ogen open, maar die keken met een lege blik, zo hoorde ik van mijn zwager.

Ik dacht er kort over na: het zou betekenen dat ik hals over kop weg zou moeten gaan bij mijn echtgenoot, die ik sowieso niet mee kon nemen, want een taxi reserveren gaat ook niet op stel en sprong.

Het werkelijke en bewuste afscheid heb ik onbewust eigenlijk vier maanden hiervoor al van haar genomen, bij haar thuis nog, net voor de hersenbloeding, en die herinnering koester ik en wil ik in ere houden.

Ik had haar gevraagd of haar nog dingen dwars zaten richting mij, (naar aanleiding van de uitvaart van mijn moeder), of ze nog vragen had aan mij, maar “nee”, zei ze, alles was goed. Ik nam toen de foto mee van mijn eega en mij samen, die zij voor mij in bewaring had genomen, vanuit de kamer van mijn overleden moeder. Met een warme omhelzing, op mijn initiatief, namen we toen afscheid van elkaar.

Elkaar omhelzen was niet echt gewoon tussen ons, maar sinds we elkaar weer zagen na de Corona periode wel.

Dit was het afscheid dat ik mij voor altijd zal herinneren en mij voor altijd dierbaar zal blijven.

Natuurlijk heb ik haar de afgelopen maanden ook heel regelmatig bezocht, maar dat vond ik vooral moeilijk en verdrietig.

Mijn zwager begrijpt en respecteert mijn keuze om nu geen afscheid te nemen gelukkig.

Dit in tegenstelling tot mijn echtgenoot die zeer verbolgen is en dat ook duidelijk laat blijken door hatelijk te doen tegen mij. Zo hatelijk dat ik zijn kamer uitloop.

Ik spreek de teamleider aan, en zij loopt met mij mee naar zijn kamer. Op mijn vraag wat ik hier nu verder mee aan moet, zegt zij dat ik maar “gewoon” naar huis moet gaan.

Ik hoor haar nog tegen hem zeggen dat het belangrijk is dat hij mij nu steunt, maar later geeft zij aan niet meer echt tot hem door te hebben kunnen dringen.

Later op de avond belt hij mij op en vraagt of ik hem in ieder geval op de hoogte wil houden, en natuurlijk doe ik dat.

Een dag later overlijdt zij, zoals ik op het einde van mijn vorige blog nog had gemeld, om dit in de actualiteit te houden.

De volgende dag, wanneer mijn zwager om de tafel zit om de uitvaart te bespreken, komt zijn jongste zoon met een big smile binnen, omdat hij ondanks de moeilijke tijd toch is geslaagd voor zijn eindexamen van de middelbare school.

Mijn zwager hangt daarop de vlag uit, omdat hij weet dat mijn zus dat zo zou hebben gewild.

Ik vind dit een sterk staaltje van veerkracht, en het laat zo duidelijk zien dat vreugde en verdriet naast elkaar kunnen bestaan; wat mijn zwager ook bevestigt.

De uitvaart zal over een week zijn. Mijn zwager vraagt zich nog hardop af of mijn echtgenoot dit wel zal trekken, maar ik weet dat hij zich niet laat tegenhouden, hij zal zijn “zus” de laatste eer willen bewijzen.

Ik informeer de zorg en reserveer de taxi voor ons voor die dag.

Zaterdagmiddag ga ik volgens afspraak op de fiets naar collega – mantelzorger Eric en diens vrouw Karin, die op de volkstuin zijn.

Ik ken Eric van het bloggen voor dit platform, en sinds duidelijk werd dat Karin op de wachtlijst staat voor een plekje bij dezelfde zorginstelling als waar mijn echtgenoot verblijft, hebben we wat meer contact met elkaar gekregen.

De ontvangst is allerhartelijkst en we praten wat af.

Ik had Eric vooraf het voorstel gedaan om ook even te wandelen, en terwijl Karin wat later gaat rusten, gaan wij aan de wandel door het Fluisterbos in Amsterdam.

Bij terugkomst krijg ik het aanbod om een hapje mee te eten, en dat sla ik niet af.

Het was een mooi en soms ontroerend samenzijn geweest zo met ons drietjes, waarin we heel open met elkaar gesproken hebben.

Bij vertrek vraag ik Eric of hij het goed vindt dat ik erover vertel in mijn blog, want dat vind ik toch wel leuk, en hij stemt daarmee in, dus vandaar.

De eerstvolgende keer dat ik mijn echtgenoot weer zie, vertel ik ook hem over deze ontmoeting.

Hij reageert positief, en zeker ook op een kennismaking te zijner tijd bij hem in de zorginstelling, waar ik het met Eric en Karin al over had gehad, en waar Karin en Eric zelf ook positief op reageerden. Leuk!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top