skip to Main Content
En Wie Vraagt De Mantelzorgers Hoe Het Met Hen Gaat?

En wie vraagt de mantelzorgers hoe het met hen gaat?

De kranten staan er de afgelopen week steeds bol van: Uit een onderzoek van het Cultureel Planbureau blijkt dat mantelzorgers meer dan ooit onder druk staan en dat zij hun zware zorgtaak niet of nauwelijks met hun werk kunnen combineren. Met name werkende mantelzorgers die meer dan acht uur per week mantelzorg verlenen, lijden onder tijdsdruk bij de zorg van hun familielid. Ik las ergens online dat om deze druk te verlichten, niet alleen werkgevers en werknemers een taak zouden hebben maar óók de naaste omgeving van de mantelzorger, zoals bijvoorbeeld vrienden, buren en buurtbewoners.

Het nemen van maatregelen, door zowel de werknemer als de werkgever, kan een manier zijn om de druk te verlichten. Toch zijn werk en mantelzorg niet de enige twee ballen die iemand in de lucht moet houden. Wanneer je daarnaast nog een gezin hebt, zal de zorg voor de kinderen onderdeel uitmaken van je dagelijkse bezigheden. En wat te denken van activiteiten bij de sportclubs of de scholen, waar de kinderen opzitten? Overal wordt tegenwoordig van ouders verwacht dat zij participeren.

Zelfs al zijn de afzonderlijke verantwoordelijkheden op zichzelf niet aanzienlijk, al deze extra’s kunnen samen leiden tot overbelasting van mantelzorgers, met mogelijk psychische klachten als gevolg. Langdurige overbelasting gaat niet zelden samen met slaapproblemen, burn-out- of stemmingsklachten. Met het oog op preventie, zou het daarom goed zijn verder te kijken dan de werksituatie, als het gaat om zorg voor mantelzorgers.

Uit ervaring weet ik dat erkennen dat mantelzorg je zwaar valt heel erg lastig kan zijn. Degene voor wie je zorgt is namelijk ook iemand die je zeer dierbaar is. Tegelijkertijd met de toenemende zorg voor mijn vader, werd mijn zoon puber, mijn partner ziek (en gelukkig ook weer beter) en mijn bedrijf steeds succesvoller. Alle vier hadden mijn volledige aandacht nodig maar ik kon bijna niet meer. Chronisch moe, verdrietig en somber, zo herinner ik me die fase. Niets leek toen nog goed te gaan en ik was voor mijn omgeving vaak niet te pruimen. Wat mij in die periode hielp? Mijn omgeving: buren, vriendinnen en – ondanks hun eigen mantelzorg – mijn zussen. Zij waren er voor mij. Niet voor al het andere maar echt voor mij. Zo belangrijk. Bij hen kon ik terecht als ik het even helemaal niet meer zag zitten. Zij bekommerden zich om mij en steunden me.

Ik denk werkelijk dat de naaste omgeving van mantelzorgers super belangrijk is. Dat zij het verschil kunnen maken, als het om overbelasting bij mantelzorg gaat. Dit kan al heel eenvoudig, niet alleen door te vragen hoe het nu met de moeder of vader van je buurvrouw of vriendin gaat, maar ook door oog te hebben voor hoe de mantelzorger het zelf volhoudt en zo mogelijk door hulp aan te bieden. Een luisterend oor kan letterlijk lucht geven. Maar ook hele praktische steun, zoals boodschappen doen, een keertje koken, een dagje voor je dierbare zorgen, een keer de badkamer soppen of helpen met die totaal uit de kluiten gegroeide heg, die nodig gesnoeid moet worden. Kortom, het gaat om hele simpele dingen. Het voorkomt natuurlijk geen overbelasting maar ze maken wel dat je het als mantelzorger weer net even langer volhoudt.

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X