skip to Main Content

Eigenlijk komen we voor jou…..

Mevrouw heeft haar heup gebroken en heeft ondersteuning van ons nodig.
Hoe vervelend ook, toch komt dit nu wel goed uit want eigenlijk zou jij zorg moeten krijgen, je bent ziek en zal over niet al te lange tijd gaan overlijden, maar je geeft hier niet aan toe en hulp van de zuster dat wil je al helemaal niet, je kan het prima zelf.
We komen jouw vrouw 2 keer per dag ondersteunen, haar genezing verloopt goed, en zo leren we ook jou beter kennen en nog veel belangrijker jij ons.
Zo op het eerste oog is er niet veel aan je te zien, wel neemt je energie af en de vermoeidheid toe, dit is wat wij zien, maar ook wat jouw vrouw ons verteld.
Wij zijn er natuurlijk maar een klein moment van de dag, in de ochtend en dat moment laat jij je natuurlijk van je beste kant zien.
Als ik klaar ben met de zorg van mevrouw, neem ik meestal nog even wat tijd om een praatje met je te maken. Ik had het eigenlijk gelijk al vrij snel gehoord, ook jullie komen niet uit Brabant.
Ik vraag erna en wat blijkt, we komen alle 3 van boven de rivieren, en niet eens zo gek ver bij elkaar vandaan.
Wij zijn dus beiden import in het mooie Brabant.
Dit geeft gelijk een gevoel van ons kent ons en we praten vanaf dan vrij makkelijk weg.
Jouw vrouw heeft steeds minder ondersteuning nodig, wij verdwijnen steeds iets meer uit beeld, jij dus ook!
Wel hadden we gehoopt dat jij, tegen eind van haar zorg, al wel gebruik zou willen maken van wat extra ondersteuning en begeleiding. Maar jij wilt je eigen regie houden en kan het nog allemaal prima zelf, zeg je. Je vrouw en kinderen denken hier anders over, maar je geeft het duidelijk aan, je bent er nog niet aan toe.
Mevrouw slaapt beneden in de kamer op een hoog/ laag bed, jij ligt dichtbij op een logeerbed bij het raam. Mevrouw zou al naar boven kunnen, maar we houden het nog toch nog even aan, jij lijkt meer en meer in te leveren.
En dan komt toch het moment dat je na wat aanmoediging inziet dat het te zwaar wordt, het kost je veel teveel energie, we gaan je begeleiden bij het douchen.
Het begeleiden bij het douchen was van korte duur, het gaat ineens een stuk slechter met je, zo slecht dat je gisteren al de hele dag op bed heb gelegen en je slaapt veel, met af en toe een heldere energieke opleving en dan eet je wat, kletst wat of lees je de krant.
Vandaag kom ik je verzorgen, je hebt een katheter gekregen en dagelijks spoelen we je blaas. Daar begin ik mee, reik je medicatie aan, best veel pillen en de inname gaat maar moeizaam. Gelukkig is er appelmoes in huis, dan gaat het een stuk makkelijker.
Ik vraag of je mee naar de keuken wilt of liever op bed wassen…….je wil graag naar de keuken, je komt op de rand van het bed zitten, ik zie het al aan heel je houding, schouders hangen slap, je hoofd hangt voorover, je kunt hem bijna niet meer dragen, donkere kringen om je diep liggende ogen,  je gelaat wit en de nodige kilo’s lichter.
Je hoofd gaat moeizaam omhoog, je kijkt me half scheef aan…….. en terwijl je een ‘nee’ schuddende beweging maakt zeg je op een fluisterend toon, toch maar op bed wassen.
Je hebt de energie niet, praten gaat fluisterzacht en moeizaam en is vaak onverstaanbaar.
Ik haal een bak met lekker handwarm water, zeep, scheerspullen en schone onderkleding en pyjama.
Fris gewassen, geschoren, gekamd en alles schoon aan ga je weer liggen, je bent moe, je kan je ogen bijna niet openhouden.
Terwijl jij iedere keer een beetje weg lijkt te dommelen, verschoon ik nog je hoeslaken.
Als ik het laatste stukje bij het voeteneinde in stop, hoor ik je heel zacht zeggen ‘zuster kom eens’, ik loop naar het hoofdeinde en vraag wat ik voor je kan betekenen, je wenkt met je hand dat ik nog dichterbij moet komen. Ik buig mijn hoofd naar voren zodat ik dicht met mijn oor bij je mond ben en dan krijg ik ineens een dikke kus op mijn wang, en fluister je zacht ‘dankjewel zuster……………..’
Je bent bijna 60 jaar getrouwd, een belangrijke dag voor jullie en met name voor je vrouw. Het lijkt erop of je alles op alles zet om die dag te gaan halen……..het duurt gelukkig niet zolang meer, maar het zal erom spannen.
Ik heb moeten beloven dat ik die dag samen een taartje met je kom eten, dat zal voor mij geen probleem zijn ik heb die avond avonddienst.
Ik haal een bloemetje voor ik aan mij avondroute begin, jij hebt vandaag op wilskracht je 60 jarige huwelijk gehaald.
Ik kom binnen, de kamer is versierd met een mooie slinger en overal staan bloemen.
Vanmorgen heb je nog een echte opleving gehad, je hebt de krant gelezen een gebakje gegeten en je had je dochter een mooie bos bloemen voor je vrouw laten halen.
De kinderen en kleinkinderen zijn er vanavond ook.
Ik loop naar je toe, je ogen zijn dicht, je mond een beetje open. Je ligt er ontspannen bij je gezicht is nog verder ingevallen en je neus is spits,  je ademhaling is rustig en stopt af en toe. Je benen zijn al wat koud.
Ik leg mij hand op je schouder, feliciteer je met je 60 jarige huwelijk en dat ik blij ben dat het je gelukt is, dan ga ik op zoek ga naar dat door jou beloofde gebakje.
Ik koffie met het gebak en jullie staan om het bed, allemaal blij en dankbaar dat je het toch de 60 jaar huwelijk gehaald hebt, verdrietig om dat je nu elk ogenblik zal overlijden, je bent op…..
Je ademhaling verandert en stopt vaker, de pauzes worden langer en dan, met jouw geliefden om je heen, jouw hand in die van je vrouw, zucht je nog één keer en dan blijft het stil……… je bent rustig ingeslapen.
Essies wijkblogs

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X