Eenzame kanker

Sinds 2 jaar ben ik in de rol van regisseur eenzaamheid in de Gemeente Terneuzen aan de slag om eenzaamheid te signaleren, bespreekbaar te maken en proberen we eerder hulp aan te bieden. Vandaar dat ik dacht daar een blog over te maken in relatie met kanker.

“Eenzaamheid is het subjectief ervaren van een onplezierig of ontoelaatbaar gemis aan (kwaliteit van) bepaalde sociale relaties. Het kan zijn dat het aantal contacten dat men heeft met andere mensen geringer is dan men wenst. Het kan ook zijn dat de kwaliteit van de gerealiseerde relaties achterblijft bij de wensen.” Prof. De Jong Gierveld

Eenzaamheid is óók iets wat een beetje bij het leven hoort. Het kan in lichte of sterke mate voorkomen; incidenteel gevoeld worden of langdurig aanhouden. Bijvoorbeeld door verlies van een dierbare, echtscheiding, ernstig gezondheidsverlies maar ook door veranderingen als verhuizing en ontslag. Eenzaamheid is vooral een probleem voor mensen die het sterk of langdurig voelen. Eenzaamheid gaat niet altijd over het gemis aan sociale contacten maar ook over zin- en levensvragen. Een gevoel van zinloosheid en geen doel meer hebben in het leven.

‘ik tel niet meer mee’

Toen ik vorig jaar een netwerkbijeenkomst organiseerde vonden we als organisatoren het mooi om iets te delen van eigen ervaringen. Want iedereen kent waarschijnlijk het gevoel van eenzaamheid wel. Het kan namelijk iedereen overkomen. Ik besprak, in de voorbereiding van de bijeenkomst, met mijn lieverd wat hij als voorwerp zou meenemen, wanneer hij die vraag zou moeten beantwoorden. Het duurde een dag, toen zei hij dat eenzaamheid voelt als een stuk klei. Klei is namelijk een te vormen voorwerp, je kan er van alles van maken. Hij zou er een gat in maken, want vertelde hij, zo voelt eenzaamheid voor mij ‘ik tel niet meer mee, ik doe er niet meer toe voor de samenleving’. Een opmerking die pijnlijk is en die raakt. Zo voelt het als je door gezondheidsverlies je werk en vrijwilligerswerk niet meer kunt uitvoeren. Hij verloor niet alleen het contact met collega’s maar ook waar hij blij van werd en zijn bed voor uit kwam. Hij hoort er niet meer bij en voelt zichzelf niet meer nuttig. Het klinkt ook nogal naar: ‘afgekeurd of arbeidsongeschikt’. Daarom zeggen we zelf dat hij met ‘medisch pensioen’ is.

De vooruitzichten toen mijn lieverd te horen kreeg dat hij ongeneeslijke kanker heeft, zorgde ervoor dat het leven volledig veranderd is. Gesprekken met een geestelijk verzorger, van centra voor levensvragen, zijn van grote waarde gebleken.

Lotgenoten contact

Het blijft soms ook lastig om in onzekere en machteloze omstandigheden de controle weer terug te vinden. Eenzaamheid is in dit geval ook regelmatig het niet begrepen voelen. Anderen leven door, zijn bezig met vakanties of hun toekomst. Wij zijn bezig met afscheid, de dood en kijken niet verder dan 3 maanden. Want dan weten we weer hoe het ervoor staat. Lotgenoten contact kan in dit geval uitkomst bieden. Tips, steun en begrip van mensen in eenzelfde situatie kan als helpend ervaren worden. En mijn lieverd zou mijn lieverd niet zijn als hij daar dan ook iets mee wil doen. Jaren geleden organiseerde hij ‘vader en zoon’ en later mannen weekenden. Nu gaat hij voor mannen die ongeneeslijke kanker hebben een ‘roofvis dag’ organiseren in samenwerking met Roofmeister en Sportvisserij Nederland: “Stage 4 – fishing on the edge”. Dat zorgt er niet alleen voor dat hij een doel heeft, iets om naar uit te kijken. Maar ook dat hij anderen zal ontmoeten die in dezelfde situatie verkeren. En hoe tof is het dan dat je samen dezelfde passie deelt?

Ken of ben jij iemand die hiervoor in aanmerking komt, ga dan naar: Stuur dan deze link door: https://www.roofmeister.nl/stage-4-fishing-on-the-edge/  Hier vind je alle informatie en kun je zien hoe je je kunt inschrijven voor deze visdag op 6 (of 11) juni. Er is beperkt plaats. Dus geef je snel op.

Mantelzorgpartner

Ik ken, als mantelzorgpartner het gevoel dat mijn lieverd ervaart niet. Maar wel dat ik me soms alleen voel hierin. Het eerste jaar deden we samen mee aan een online lotgenotengroep. En alhoewel ik liever fysieke bijeenkomsten zou hebben gehad, wat door corona niet kon, was het fijn om te doen. Ik vraag mezelf vaak af, hoe doen anderen dat. Een partner die ongeneeslijk ziek is, werken en alles thuis organiseren. Soms ben ik kankermoe. Maar vakantie ervan nemen gaat niet. Daarom heb ik de stap gezet om te onderzoeken of ik daar iets mee kan. Want lotgenoten contact kan ook voor mantelzorgers prettig zijn. Samen met ondersteuningshuis Westerlicht zijn we aan het kijken of we bijeenkomsten kunnen organiseren. Het is soms zo moeilijk om aan anderen uit te leggen, maar met lotgenoten heb je soms aan een half woord genoeg. Want, zoals een (oud) collega altijd zei: delen is helen.

Avatar foto

Carine Bentveld | 46 jaar | Zorgen voor elkaar vind ik heel vanzelfsprekend | Partner | Moeder van 2 volwassen mannen | Dochter | Sociaal werker | Regisseur eenzaamheid | Mantelzorger | Partner van een man met uitgezaaide nierkanker sinds maart 2020 | De impact die de ziekte heeft op ons gezin, de invloed op relaties, ambities en wensen voor het leven, hoop ik in woorden te vatten die herkenning oplevert voor anderen in dezelfde situatie.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top