skip to Main Content
Eenvoudigweg Onvergetelijk Mooi!

Eenvoudigweg onvergetelijk mooi!

Mensen vragen me wel eens of het niet zwaar is om in het verzorgingstehuis van mijn moeder te zijn. De omgang met mensen met Alzheimer lijkt moeilijk en verdrietig. Natuurlijk heeft dit proces absoluut zijn verdrietige kanten. We hebben zeker een zware tijd gehad. Een tijd van veel inleveren en verdriet. Maar ook een tijd waarin we leerden om de mooie momenten te blijven zien en te waarderen.

Zo keek mijn moeder me gisteren nadenkend aan en vroeg me wie ik was. Ik zei mijn voor- en achternaam en ze dacht diep na. Na enige tijd verdween de denkrimpel en maakte plaats voor een hartverwarmende glimlach. Mijn achternaam zorgde nog voor iets van herkenning. “Ik ook”, zei ze. Ze straalde toen ze zich naar me toe boog en daar blij aan toevoegde “Gezellig…”.

Of wat te denken van die statige meneer, die me altijd groet en met wie ik geregeld een goed gesprek heb over een groot bedrijf hier in de regio, waarvoor we beiden hebben gewerkt. Gisteren kwam deze meneer duidelijk verheugd naar me toe. Hij had iets in zijn handen, wat hij voor me verborg. Toen hij voor me stond, vouwde hij zijn handen open en toonde me een touwtje.


Hij trok het strak aan beide uiteinden en zei: “Dat is misschien te gebruiken voor je communicatie. Als een lijntje? Als je het iets vindt, bouwen we er een projectje omheen.” Geweldig, deze meneer denkt nog altijd in communicatieprojecten en daarnaast onthoudt hij ook nog gewoon dat ik daar iets mee doe.

En dan die lieve mevrouw, die bij mijn moeder aan tafel zit. Laatst zat ze naar me te seinen terwijl ik bij mijn moeder zat. Ze wilde duidelijk iets zeggen. Ik keek haar aan en ze pakte een reep chocolade die voor haar op tafel lag. Door haar blikken en gebaren maakte ik eruit op dat ze wilde vragen of mijn moeder ook iets wil. Klein gebaar vanuit groots medeleven, ook nu nog.

Zo zijn er dagelijks mooie momenten die we samen delen. Ook al kan ik er soms geen touw aan vastknopen door de heersende afasie of verwardheid; een simpel gebaar of een blik kunnen me dan toch veel duidelijk maken. Die fungeren dan echt als ons eigen communicatielijntje. Dit brengt ons de vreugde van de mooie momenten samen. Eenvoudigweg onvergetelijk mooi.

Avatar

Sylvia Eickholt

De moeder van Sylvia Eickholt heeft Alzheimer en woont sinds eind 2010 in een verzorgingstehuis op een gesloten afdeling. Sylvia kan als ondernemer zelf haar tijd indelen, waardoor ze haar moeder minstens één maal per dag kan bezoeken. Hierdoor is ook haar band met de andere bewoners, hun mantelzorgers en de verzorgenden sterk geworden. Door haar ervaringen in het huis is Sylvia ervan overtuigd dat we ieder mens met dementie nog altijd mooie momenten kunnen geven. Daarom richtte zij onlangs de vrijwilligersorganisatie Het Momentum (www.hetmomentum.nl) op voor extra momenten van persoonlijke aandacht voor bewoners met dementie van zorginstellingen, waardoor tegelijkertijd mantelzorgers en zorgmedewerkers even worden ontlast. Over al die mooie momenten vertelt Sylvia in haar blogs.
Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X