Eenmaal lief is altijd lief – Gastblog van Krista Okma

‘Ik moet POEPEN!’ Angstig kijkt mijn zoontje naar het gehandicapte meisje van drie. Dat huist in het lijf van een 27-jarige vrouw. Het meisje dat ongegeneerd aan de hele koffietent laat weten wat haar toiletbehoeften zijn. Maar ook mensen terloops even aan hun haar trekt of van hun sjaal of hoed ontdoet. ‘Wordt Kate later ook zo?’ vraagt Skye.

Ik kijk naar Kate. Ik hoop het, denk ik bijna. Want dit meisje kan wel lopen, praten en is nog zindelijk ook. Tegelijkertijd begrijp ik heel goed wat Skye bedoelt. Kate is een schatje. Twee staartjes op haar hoofd, stralende oogjes en druk sabbelend op haar speentje. En het meisje is vast ook een schatje. Maar het volwassen lijf waar ze in woont maakt het toch tot een wat vreemd geheel.

2013-03-25-18.28.21Volwassenen die op een speen zuigen, op een skelter rondrijden, of hun teddybeertje stevig vasthouden. Ook ik kan er nog niet aan wennen. Maar ik weet dat we er wel naartoe zullen groeien. Maak me vooral zorgen over de omgeving. Bij wie het vreemde angst oproept. Een angst die al snel leidt tot afkeer.

Als mijn kleine meisje straks in zo’n groot lijf woont, kijkt er dan nog wel eens iemand naar binnen? Geven de mensen haar dan nog een knuffel? Of een kusje op haar voorhoofd? De dingen die kleine meisjes zo hard nodig hebben? Ik ben bang voor het antwoord.

‘Kate weet mensen aan zich te binden’ zeggen we altijd. Iedereen is dol op haar. Nu nog wel. Ik weet echt niet of dat zo blijft, of voor hoe lang. ‘Nou?’ vraagt Skye, die nog altijd wacht op een antwoord. ‘Kate is Kate lieverd,’ antwoord ik. ‘Vind je haar nu lief?’ ‘Ja!’ antwoord hij volmondig. ‘Dan blijft dat zo.’ Skye knikt instemmend. Eenmaal lief is altijd lief. Dat lijkt logisch. Voor nu.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top