Een wankel evenwicht

Voor de buitenwereld is Henk heel goed uit zijn herseninfarct gekomen. Als je Henk ziet, zie je een man die loopt, fietst en autorijdt, die slim is, vele interesses en veel kennis heeft, die makkelijk contact maakt, sociaal is en veel humor heeft. Je ziet een man die midden in het leven staat, die volop aan het sporten is, die 2x per week met een personal trainer traint, die om de week naar Zuid Limburg rijdt voor therapie, die 4 à 5x per week vrijwilligerswerk doet. Als je niet verder kijkt dan dat flinterdunne buitenkantje, dan zie je een man die zijn zegeningen zou moeten tellen en die nog een heel mooi en gelukkig leven voor zich heeft.

Als je iets verder kijkt dan dit mooie plaatje, blijkt de werkelijkheid een flinke rauwe rand te hebben. Helaas kunnen de meeste mensen niet door de schone schijn heen kijken. Zij zien dus niet de man die ik dagelijks zie. De man die worstelt met zichzelf, die zichzelf kwijt is, die zo onzeker is dat hij twijfelt aan al zijn keuzes en beslissingen en die daardoor ook tig x moet controleren of hij de dingen goed heeft gedaan, of de auto op slot is bijvoorbeeld en zijn telefoon echt op tafel ligt. Zodra er ook maar iets anders is dan anders, iets niet op de plek ligt waar hij verwacht dat het ligt, is er paniek. En wordt er direct de hulplijn ingeroepen. En die hulplijn ben ik.

Het maakt voor Henk dan niet uit of ik tegenover hem zit op de bank, op het punt sta naar de sportschool te gaan, of op mijn werk in een belangrijk overleg zit. Hij heeft op dat moment mijn aandacht nodig, moet simpelweg even mijn stem en geruststelling horen om de paniek te lijf te kunnen gaan en weer rustig te worden.

Dat dit soort momenten mij in een spagaat brengen, realiseert Henk zich niet. Hij ziet niet dat ik niet op elk moment alles voor hem uit mijn handen kan laten vallen. Voor mij zijn deze momenten, waarop er aan twee kanten aan mij getrokken wordt en ik in een spagaat zit tussen Henk en mijn werk, het aller moeilijkste van mantelzorgen. Gelukkig komen en gaan deze momenten in golven en is er vaak ook gewoon een evenwicht tussen mantelzorg en de rest, ook al is ook het soms broos en wankel.

 

Ellen werkt als HR Manager en geeft groepsles op de sportschool. Op 3 december 2016 kreeg haar echtgenoot Henk op 53-jarige leeftijd vanuit het niets een zwaar herseninfarct. Sinds die dag is zij zijn mantelzorger en zoekt zij naar de beste behandeling, naar nieuwe paden die kunnen bijdragen aan herstel en naar antwoorden op haar vele vragen. Met haar blogs over de wondere wereld van NAH wil zij meer bekendheid geven aan de impact van NAH. Op Mantelzorgelijk deelt zij verhalen uit haar leven met een partner met NAH.

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Goede morgen!
    Heel herkenbaar zijn jouw spagaten waar je als mantelzorger zo vaak in moet gaan zitten.
    Toch heb ik steeds volgehouden,ik heb dit ook zo benoemd naar andere familieleden, vrienden en mijn collega’s destijds, dat mijn meest kwetsbare-dierbare te allen tijde qua aandacht voorrang krijgt. Al het andere laat zich best even op je wachten. Vind ik.
    Hart.gr.hetty

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top