Een verzameling blije momentjes

Een leven met NAH is bij vlagen behoorlijk pittig, niet alleen voor mijn liefste lief, maar ook voor mij als partner van. Ik heb al eerder beschreven dat Henk zich gevangen voelt in een lichaam dat niet zijn lichaam is, dat niet doet wat hij wil en dat hem beperkt bij bijna al zijn handelingen. Tel daar alle dagen pijn bij op, links, van het topje van zijn kruin tot het puntje van zijn tenen. Zo goed als hij in de ogen van de buitenwereld uit zijn herseninfarct is gekomen, zo slecht voelt dat voor hem zelf.

Niet zo gek dus dat Henk vaak somber en verdrietig is, en veel huilt. Voor hem staat er immers altijd een dikke donkergrijze wolk aan de hemel en maar heel af en toe een flets zonnetje. Onze gesprekken hierover zijn intens en emotioneel uitputtend. Want wat zeg je tegen iemand die het vechten moe begint te worden? Die lichamelijk en emotioneel “op” aan het raken is? Ik zit normaal niet om woorden verlegen, maar merk dat ik nu vaker dan me lief is toch woorden tekort kom.

Als tegenwicht zoek ik naar zoveel mogelijk blije momentjes. Blije momentjes om de somberheid te doorbreken, blije momentjes om nieuwe energie op te doen en blije momentjes die mij er op moeilijke dagen doorheen kunnen slepen. En als er een keer geen blij momentje is? Dan duik ik in mijn “blije verzameling” van herinneringen en tover ik daarmee een klein lichtpuntje in de mij omringende duisternis.

Afgelopen week was gelukkig een aaneenschakeling van blije momentjes.

Een avondje op stap met een goede vriendin. Pizaatje eten, urenlang bijkletsen, veel lachen en een enkele traan. Bij haar zijn er geen geheimen, met haar kan ik alles delen.

Koningsdag, samen op stap met ons 33 jaar oude cabriootje, dakje open, richting Oostvoorne, mooie boswandeling en als kers op de taart warme choco met slagroom op een zonnig terras.

Vrijdag, moeder-dochter-dagje, oude traditie, veel te lang geleden, winkeltjes kijken, ouderwets samen kletsen, lekker lunchen, tussendoor nog een keertje aan de koffie en thee. Een dag om lang te koesteren!

Mijn 3 lessen op de sportschool, blije mensen in de groep, zelf ook helemaal zen na de yoga & stretch op dinsdagavond.

En al die kleine momentjes tussendoor, te veel om op te noemen.

Waar halen jullie nieuwe energie vandaan? Sparen jullie ook blije momentjes?

Ellen werkt als HR Manager en geeft groepsles op de sportschool. Op 3 december 2016 kreeg haar echtgenoot Henk op 53-jarige leeftijd vanuit het niets een zwaar herseninfarct. Sinds die dag is zij zijn mantelzorger en zoekt zij naar de beste behandeling, naar nieuwe paden die kunnen bijdragen aan herstel en naar antwoorden op haar vele vragen. Met haar blogs over de wondere wereld van NAH wil zij meer bekendheid geven aan de impact van NAH. Op Mantelzorgelijk deelt zij verhalen uit haar leven met een partner met NAH.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top