Een verjaardag is haast raar…en mijn zus wordt eindelijk overgeplaatst..

Zaterdag de verjaardag van mijn kleinzoon.

Van te voren belt mijn echtgenoot mij een paar keer op, en de zorg belt mij ook nog een keer, omdat er dreiging was van een epileptische aanval bij hem, maar het had niet doorgezet, gelukkig.

Hij wilde zelf mee, want die keuze geef ik hem altijd, maar hij blijkt het toch best spannend te vinden, zo’n verjaardag, na die corona jaren waarin dat allemaal niet mogelijk was.

Ik moet zeggen dat ik het zelf ook helemaal ontwend ben, maar het went snel, als we er eenmaal zijn.

Zondag wil ik iets afrekenen in een winkel en merk dan dat ik een betaalpas mis.

Oeps! Ergens laten liggen? Waar dan? Moet ik mijn rekening blokkeren?

Geen paniek… even rustig nadenken waar ik het laatst iets afgerekend heb, en vervolgens bedenk ik dat ik mijn rekening kan checken daarvoor.

Aha. Dat was bij de parkeerautomaat van het ziekenhuis in Amsterdam, waar mijn zus ligt.

Er zijn slagbomen met een parkeerautomaat, en dan moet je vanuit de auto betalen met de pinpas.

Ik was die dag best weer wat van slag na het bezoek aan mijn zus, omdat ze zoveel slaapt, en ik haar wederom niet wakker heb meegemaakt.

Ja, heel even, omdat ik een houten klapstoel uit mijn handen liet kletteren, maar daarna zakte ze weer weg.

Vermoedelijk heb ik het pasje in een vakje in mijn auto gelegd, om gelijk door te kunnen rijden, en bij thuiskomst vergeten die weer bij mij te steken.

Die ligt dus al een paar dagen in de auto.

Ik ga gauw kijken en kan daarna opgelucht ademhalen, want hij ligt inderdaad “gewoon” in dat bewuste vakje.

De vorige keer schreef ik nog dat mijn nichtjes en neefje de meeste respons krijgen van hun moeder, maar die vlieger gaat toch ook niet altijd op, zo blijkt, want met Moederdag als ze hun moeder bezoeken, ligt ze te slapen, en dat blijft ze doen, min of meer.

Poeh… ik kan me voorstellen dat dat voor de kinderen toch ook een teleurstelling is, maar mijn zwager zegt dat ze het daarna “goedgemaakt” hebben met zichzelf, door iets lekkers te gaan eten samen.

Dat doen ze goed!

Het lijkt zo raar en onmogelijk, maar ik weet uit eigen ervaring ook, dat het één los kan staan van het andere, als je jezelf daar de ruimte voor geeft, en reken maar dat deze kinderen daar ervaring mee hebben, aangezien ze al genoeg mee hebben gemaakt in hun nog jonge levens.

Het is mooi om te weten dat vader en kinderen in dit gezin elkaar tot steun zijn, samen sterk kunnen zijn.

De jongste zoon van 16, zit nu ook nog voor zijn eindexamen van de middelbare school.

Deze week wordt mijn zus overgeplaatst naar een ziekenhuis dichterbij het gezin, zodat ze haar makkelijker kunnen bezoeken.

Dat betekent voor mij dat ik de al geboekte rit voor Amsterdam bij de ene vervoerder moet annuleren, en vervolgens dus moet reserveren bij de andere.

Ook ga ik even afwachten wanneer de kans het grootst is om mijn zus wakker mee te maken, want ik gun haar en mijn echtgenoot zo dat ze elkaar bewust meemaken; al zijn er natuurlijk sowieso geen garanties op dat vlak.

Voor mijn echtgenoot en mij wordt het een stukje verder reizen, en hij zal niet zo vaak mee kunnen daarom, maar wel af en toe, en dat wil hij zelf ook.

We reizen dan samen met de taxi, zodat hij ook zijn “verhaal” bij mij kwijt kan daarna.

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top