Foto © Claudia Otten

Een slechte film..

Het is een bewogen week geweest. Mijn vrouw ligt nog dagelijks in haar bed en slaapt de dagen weg. Afgelopen week zijn we bij de nefroloog/nierarts geweest voor de 3 maandelijkse controle. Deze arts heeft mijn vrouw al ruim 25 jaar onder behandeling. Hij kent ons door en door. De arts wilde mijn vrouw zoals altijd lichamelijk onderzoek. Hiervoor werd mijn vrouw naar de behandelkamer gedirigeerd. De arts deed de deur dicht, waarvan ik dacht voor wat privacy. De arts vroeg aan mij hoe het met mij gaat, of ik het nog een beetje vol kan houden. Je zit in een verschrikkelijke slechte film zei de arts. De vraag raakte mij. Echt hoor, de arts praat wel vaker kort met mij, ook als hij mij belt om uitslagen etc. te bespreken. Wat een man.. In december heb ik afscheid moeten nemen van het “Maatje” welke ik had via een stichting. Gelukkig heb ik deze week kennis gemaakt met een nieuw maatje. Een leuke en goede klik. Ik heb mij aangemeld bij activiteiten welke deze zelfde stichting organiseert. Ik moest over een spreekwoordelijke drempel maar ben zo hartelijk ontvangen. Wie ben ik dan om te oordelen, dankbaarheid is gepast. En zo heb ik toch twee leuke activiteiten kunnen doen. Vandaag heb ik weer een gesprek gehad met mijn behandelaar. Mijn ervaring met de nieuwe medicatie is besproken en zal doorgezet worden. Ook de ambulant ondersteuner is bij mij op bezoek geweest. Fijn gesprek gehad. Het motto is : Volhouden en hopen dat er toch snel een vaste woonplek beschikbaar komt voor mijn vrouw. In de tussentijd moet ik zo veel als mogelijk activiteiten buiten de deur zoeken.

Mijn vrouw had ontzettend slechte dagen qua gemoedsinstelling. Woensdag hadden wij de ambulant ondersteuner van het fact team op huisbezoek welke ook mocht meegenieten van de situatie en kon aanschouwen hoe ik woordelijk de ene na de andere klap kreeg. Ik deed werkelijk nooit iets, niets goed, weigerde van alles, etc.. Dat het psychisch met mij niet goed gaat valt door mij niet te ontkennen, net als het hoe en waardoor. Maar nu was de situatie in de beleving van mijn vrouw dat er met haar niets aan de hand is. Dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. Het heeft geen zin om er meer over te schrijven dan dat ik het behoorlijk voor de kiezen kreeg. Volgende ochtend was mijn vrouw weer bij zinnen en zei dat ze erg was doorgeschoten. In de middag belde de ambulant ondersteuner naar mijn vrouw om te informeren hoe het met haar ging. Ondanks het besef in de ochtend werd het hele verhaal tijdens het telefoongesprek weer overgedaan. Het was dus toch niet over.. Het is nu weer rustig. Tenminste, mijn vrouw is weer rustig. Tja.. Vandaag is, en uiteraard logisch, de dagopvang niet doorgegaan gezien de weersvoorspellingen. Ik had een dag rust wel heel goed kunnen gebruiken. Mijn vrouw slaapt gelukkig een gat in de dag. Ze is erg moe van het alles..

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top