skip to Main Content
Een Rouwproces

Een rouwproces

Dorothé BootsOp mijn Facebook pagina heb ik laatst een blogbericht over ‘levend verlies’ gedeeld en belooft er in mijn blog op terug te komen. Bij deze.

Dit blog bericht is na te lezen op http://www.laatonsouderszijn.nl/leven-met-een-levend-verlies/

Het gaat er vooral over dat het duidelijk is dat als je een kind krijgt en hij of zij heeft een beperking, je toekomstbeeld anders verloopt dan verwacht. Dit doet verdriet, pijn en geeft een gevoel van onmacht & onzekerheid. De rest van je leven blijft je kind deze beperking houden. Hoe kun je een beperking loslaten als je er elke dag mee te maken hebt? Hier komt de term levend verlies om het hoekje kijken. Want niet alleen bij de geboorte en in het begin heb je verdriet omdat je kind ‘anders is dan anders’, maar dat zal het de rest van zijn of haar leven EN het leven van de ouders blijven -leven met een levend verlies. Ook de Broers&Zussen moeten hierin gekend worden natuurlijk.

Hoe ik hier zelf, in mijn eigen leven, achter kwam…

Duncan was een jaar of 7 toen ik met vage klachten bij de huisarts zat. Het werd direct, zoals zoveel en zo vaak met vage klachten,  afgedaan met “je zult wel veel last van spanning hebben”.

Natuurlijk vond ik dat dat niet zo was. Bij ons thuis liep namelijk alles op rolletjes…

Tot de huisarts, niet vragend maar zeggend, zei dat ik in een rouwproces zit en mij vroeg of ik me dat wel realiseerde. Op dat moment viel alles op zijn plek.

Ze legde mij uit dat het krijgen van een gehandicapt kind altijd gepaard gaat met een rouwproces. Je rouwt, bewust of niet, over het toekomstbeeld dat alle aankomende ouders hebben en die voor jou in duigen valt. Voor je kind, maar ook voor broers en zussen, als partners, als gezin enz enz.

Toen ik me dat realiseerde viel er een last van me af. Natuurlijk had ze gelijk, alleen had ik hier nog nooit van gehoord en me dus niet gerealiseerd dat dit de oorzaak kon zijn.

Ondertussen weet ik dat het toekomstbeeld steeds weer bijgesteld moet worden. Je kind kan, ten opzichte van leeftijdsgenoten, steeds minder en iedere keer komt dat rouwproces weer om de hoek kijken.

Zelfs zeer recent, toen bleek dat Duncan niet op school zou kunnen blijven tot zijn 20e, wat wij wel altijd gedacht hadden, was dat, ondertussen bekende, rouwproces weer aan de orde.

Deze uitspraak van de huisarts heeft mij enorm geholpen en gebruik ik nu ook vaak in mijn coaching met ouders.

Iedere keer als iemand zich dit realiseert, zie ik een last van hun schouders af vallen.

Avatar

Dorothé Boots

Dorothé Boots is moeder van twee zonen waarvan de oudste gehandicapt is. Zij blogt over wat zij in haar leven thuis, maar ook in haar coachingpraktijk, May-D coaching, meemaakt.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X