Een open brief aan Alzheimer

Geschreven door Kayley O.

Je bent precies wat ze zeggen dat je bent: een ziekte. Je bent een ongeordend scala van ziektes, een afwijking, een verstoring, een aandoening en ik heb gezien hoe je binnenviel op plaatsen en in waardevolle ruimtes waar niemand je ooit had uitgenodigd. Ik heb je zien groeien, je sterker zien worden. Ik heb gezien hoe je verandering creëert en dingen overneemt die niet bedoeld waren om over te nemen. Je voelt je behoorlijk machtig, nietwaar? Want als je je verspreidt, krijg je steeds meer controle. We hebben het begin van jou eigenlijk nooit gevonden en we zijn er ook nog niet achter hoe we je kunnen stoppen. Ik heb gezien hoe jij geheugen wegnam, hoe je spraak en andere functies hebt gestolen en veilige plekken bent binnengedrongen. Plekken waar je nooit welkom was. Je bent een dief en een crimineel, een rover en een bedrieger. Je bent ellendig en een plaag.

Dit is wat je niet bent: je bent geen vechter, je bent geen winnaar en je zult niet het laatste woord krijgen.

Je kunt manipuleren en binnenvallen, maar zelfs je macht – en ik moet toegeven, je bent erg machtig – heeft geen schijn van kans in het licht van de liefde. Je krimpt ineen als de lafaard die je bent omdat de plaatsen en herinneringen die je gestolen dacht te hebben, de plaatsen waarvan je dacht dat je er macht over had, alles wat je dacht gecreëerd te hebben, een illusie blijkt te zijn.

De herinneringen die je van haar stal, zaten ook in ons.
Welke spraak jij dan ook gestolen dacht te hebben, wij vonden een manier om die te uiten.
Welke kwaal jij ook dacht gecreëerd te hebben, wij leerden om ons eraan aan te passen.

We leerden om haar te dragen, toen ze zichzelf niet meer op de been kon krijgen. We leerden voor haar te zorgen toen zij dat zelf niet meer kon. En de alles verterende, alles overheersende kracht waar jij geen macht over hebt, is de liefde die wij voor haar hebben. Want welk deel van haar je ook dacht te hebben, wij hebben het gedragen en we blijven het dragen.

Ik zag je kracht wegsmelten bij ogenschijnlijk simpele dingen, zoals een vanille-ijsje. Zelfs jouw invasieve aard kon niet op tegen die romige goedheid, en de manier waarop het een ver, maar zeer aanwezig genot in haar ogen ontketende.

Ik zag je wanorde verdwijnen toen ze oog in oog kwam te staan met de mensen die haar dierbaar waren. Inderdaad, ze kon het niet altijd zeggen maar ze voelde het. Ze wist wanneer haar kinderen er waren. Ze wist dat we niet zomaar een paar kinderen waren, maar degenen die ze had opgevoed.

Ik denk dat veel artsen voor jouw façade zijn gevallen. Ook ik werd er op sommige momenten slachtoffer van. We geven je veel te veel krediet. Ik wil je jouw droom niet ontnemen maar ik denk dat je plan mislukt is. Want waar jij chaos wilde veroorzaken, zag ik haar kinderen opstaan en hun armen ineenslaan. Waar jij verdeeldheid en wanorde wilde veroorzaken, zag ik dat ze sterker dan ooit overeind bleven staan.

Haar kinderen hebben meer tijd met haar doorgebracht dan ze zouden hebben gedaan als ze nog helemaal gezond was, en ik weet dat dat niet jouw plan was. Ik heb dat zelf ook gedaan, ik heb uren en uren met haar doorgebracht, omdat ze me nodig had. Ik heb haar hand vastgehouden toen ze haar laatste stappen zette, net zoals zij de mijne vasthield toen ik mijn eerste stapjes zette.

We hebben geleerd geduld te hebben, we hebben geleerd om te koesteren. En voor het geval je het nog niet wist, jij gaat niet met haar mee na dit leven. Je volgt haar niet tot in de eeuwigheid. Je gaat niet winnen.

Je gaf ons een reden om te treuren, maar ook om te vechten. Je gaf ons een reden om te rouwen, maar ook om te juichen. Je hebt de verkeerde persoon gekozen. Zag je hoe ze haar gevecht nooit opgaf? Ze is veerkrachtig, en dat is het, ze heeft dat gevecht ook in ons aangewakkerd.

De kracht. De lieflijkheid in de vorm van een tikje van haar hand of het knikken van haar hoofd. De lach die je nooit hebt kunnen wegnemen, en heb je misschien gemerkt dat net toen jij dacht dat je een herinnering of eigenschap had gestolen, die in stand werd gehouden door een van haar kinderen? Heb je het legertje opgemerkt? Die zes maakten je bang, nietwaar, want ze deinsden nergens voor terug. Dat moet verwarrend voor je zijn geweest.

Je zou denken dat ziekte alles kapot zou maken, maar liefde overwint alles. Ze houden zoveel van haar dat hoeveel jij ook neemt, des te meer zij zullen geven. Wat zij niet meer kan dragen hebben zij opgepakt. En waar zij het meeste moest opgeven, hebben zij het nooit opgegeven.

P.S: je kan nu maar beter uit de buurt van mijn moeder blijven, want je krijgt met mijn vader te maken, en hij geeft nooit op.

Afzender: de kleindochter van een vechter.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top