Een memorabele Kerst

Af en toe is er op de afdeling vis voor de maaltijd, en daar doen ze mijn eega een groot plezier mee.

Ze hadden hem gevraagd of hij een puntje met haring wilde.

Hij had ze niet begrijpend aan gekeken, want wat is een “puntje”?

Nadat hem was uitgelegd dat het om een broodje ging, en dat daar haring op kon, ging hij natuurlijk met het aanbod akkoord.

Op hun vraag of hij ook augurk wilde, reageerde hij instemmend, want anders zou hij na de vis uit zijn “straatje” ruiken, en daarmee had hij op zijn beurt weer wat uit te leggen.

Ik ben inmiddels voldoende in zijn taal ingeburgerd om het wel te weten (uit zijn mond ruiken), maar voor ik hem leerde kennen had ik hier ook nog nooit van gehoord.

Het was wel een mooie pleister op de wond, het vis eten, vanwege het niet mogen “lopen” in het zwembad, en dat hij alleen op zijn rug had mogen zwemmen.

En de natuuractiviteit ging ook al niet door omdat de vaste begeleider een week vakantie had, en dan is er “gewoon” geen vervanging; onbegrijpelijk, maar waar.

Op vrijdag is hij jarig; ik had taart laten bezorgen voor de hele afdeling en bestel voor ons samen voor de avond Chinees, want dat eet hij graag en ik lust het zelf ook wel.

Voor bij de koffie ‘s avonds,  heb ik nog een gebakje voor ons allebei, en met wat kaarten en cadeautjes van mij, is zijn verjaardag toch leuk geweest, ondanks het feit dat zijn oud collega en diens vrouw er niet bij konden zijn vanwege de corona beperkende maatregelen.

Ook zijn zoon en diens vrouw moeten wegblijven om dezelfde reden, maar die zien wij eerste Kerstdag dan weer.

Als ik eerste Kerstdag op de afdeling kom bij mijn eega, om vandaaruit met de taxi naar zijn zoon te gaan, zie ik een berichtje op mijn telefoon: mijn moeder is zojuist overleden.

Ik sta met de telefoon in mijn handen nog op de gang, voor het kantoortje van de zorg, even besluiteloos in verband met hoe te handelen nu.

Naar mijn moeder toegaan is op dit moment niet nodig, en dat de Kerstviering bij de zoon doorgaat staat voor mij ook vast, want mijn eega heeft zich daar zo op verheugd, dat we weer eens met z’n allen samen zijn, dat ik dat niet wil verstoren, al zou daar van alle kanten begrip voor zijn, weet ik.

Ik bericht de schoondochter in verband met het overlijden, en dat we “gewoon” komen, en na overleg met de zorg, leek het hun beste om mijn eega pas daar, bij zijn zoon, te informeren, maar het wel al deze dag te vertellen.

Ik informeer de schoondochter hierover.

Als we met de taxi bij de zoon arriveren, vangt zijn zoon ons op en hij condoleert mij gelijk, waarop mijn eega mij verschrikt aankijkt.

Oeps, schrikt ook de zoon, want die dacht dat zijn vader het al wist; hij had de boodschap van zijn vrouw niet goed geïnterpreteerd.

Afijn, nu was mijn eega ook gelijk op de hoogte, en ondanks de schrik reageert hij er verder gelukkig rustig op.

Hij wil ook mee naar de uitvaart, zegt hij, want hij kan al niks voor mij betekenen door zijn ziekte, en mij bijstaan is iets wat hij wel kan doen.  Ik vind het ontroerend, maar tegelijkertijd ben ik ook een beetje bezorgd of ik dan niet juist hem zal moeten bijstaan.

Tweede Kerstdag moet ik met mijn zussen en de partner van mijn moeder de uitvaart bespreken, en daarna heb ik een late lunch bij mijn zoon.

Er loopt van alles door elkaar deze dagen: een memorabele Kerst.

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top