skip to Main Content

Een Leven Opruimen #alzheimer

Voor nu even een andere blog. Deze gaat indirect over mijn moeder. Dit keer ga ik je vertellen hoe ik me voelde vlak na de verhuizing van mama. Mama naar de zorginstelling brengen voelde al als mes dat mijn binnenkant kapot sneed, maar wat erbij kwam was dat haar huis leeg moest. Kortom, het voelde niet alsof er een mes door mijn ziel ging, maar twee. Dit een nieuwe blog, want tentijde van het gebeuren kon ik er echt niet over schrijven. De emoties en gevoelens hierbij raasden als een malle door me heen. Ik bleef huilen in die dagen.
Mama was dus met spoed opgenomen. Zo hup, van de ene op de andere dag, nadat ze een delier (acute vorm van vergeetachtigheid) had gehad. Het ging allemaal zo vlug. Om je een visueel beeld te geven, het was een lange aanloop in de rollercoaster, bovenin zijn en dan in de vrij val keihard naar beneden. Bij de opname wist ik meteen, dit is het eindstation, hier komt ze niet meer vandaan. Mijn zus vond me te pessimistisch, wat niet gek is, want an sich wil je dit diep in je hart niet. Normaal ga ik ook op mijn hart af, maar nu had mijn hart gezegd om naar mijn verstand te luisteren.

Het was op vrijdagavond dat mama werd opgenomen. Mijn man en ik bleven een nacht in een hotel slapen en we zijn de volgende dag naar huis gegaan. Op dinsdagmorgen vertrok ik van huis om een paar dagen bij mama thuis op te gaan ruimen. Ik had het namelijk wel op mijn werk moeten regelen. Mijn baas had ik verteld over wat er gebeurt was, dat mama een huurhuis had wat we zo snel mogelijk leeg wilden hebben en hij had me meteen 2 weken vrij gegeven. Hij zei erbij dat ik meer tijd kreeg om ook bij mezelf stil te kunnen staan. Daar had ik niet eens aan gedacht.
Mama haar fiets was kort daarvoor verkocht. Ze was met mijn zus de stad in geweest om haar oude in te ruilen voor een fiets met een lage instap, maar eenmaal in de fietswinkel moest ze huilen, ze kon niet meer fietsen. Hoe pijnlijk dat te realiseren voor haar was, gelukkig had ze het zich gerealiseerd, want ze was een gevaar op de weg geweest. Gezien ik geen auto heb belde ik mijn tante Josje (de jongste zus van mama) om te vragen of ik de oude fiets van mijn oom mocht lenen. Dat kon. Ze vroeg of ik ook bleef logeren, maar ik dacht dat het beter zou zijn om in mama’s huis te logeren, dan kon ik tot laat doorgaan en ’s morgens vroeg weer beginnen. Wel zou ik bij tante Josje eten en dagelijks ook naar mama gaan, om zo de overgang voor haar gemakkelijker te maken.
Het voelde echter raar om alleen in mama’s huis te zijn. Overdag was ik ook vaak alleen, want mijn zus kon niet vrij krijgen. ’s Morgen begon ik rond een uurtje of half acht en dan tot een uurtje of vier in de middag. Dan reed ik naar mama om een uurtje bij haar te zijn en vervolgens naar tante Josje om te eten. Met tante Josje heb ik een hele hechte band, als sinds ik een kind was. Met haar besprak ik al mijn gevoelens en ze liet me uithuilen als het nodig was. Na het eten en afwas ging ik weer naar mama’s huis. Meestal was mijn zus er al en dan keek ze dingen na en bespraken we wie wat wilde houden, wat er verkocht zou worden, maakten er foto’s van en zetten die op onze Facebook of Marktplaats, wat naar een kringloop kon en…. wat weg gegooid kon worden.
Als ik overdag dingen vond die mijn zus wel zou kunnen willen hebben zette ik het aan de kant voor haar. Alles ging door de handen. Mama had heel veel spullen. Vroeger had ze goed weg kunnen gooien, maar de laatste jaren was het minder geworden. Zelfs als ik was verhuisd en spullen weg had willen gooien, dan nam zij dat mee. Ze had veel kastjes en die kastjes zaten vaak nog doosjes met daarin doosjes en daarin dan een klein iets.

Mij deed dat veel, om de haverklap liepen de tranen over mijn wangen de eerste dagen. Dat kwam niet alleen door het opruimen trouwens. Normaal als ik bij mama logeerde was ze er en het gemis was dan ook groot. Daarnaast hikte ik tegen een griepje aan en voelde ik me met de dag zieker worden. Op vrijdagmorgen ging ik naar huis, ik kon even niet meer.
De maandag erop was ik genoeg opgeknapt en op dinsdagmorgen ging ik weer naar mama’s huis. Nu was ik sterker. Ik besefte me heel goed dat we doodeenvoudig niet alles konden bewaren en ik niet alles mee kon nemen. Ik moest keuzes maken. Wat ik me ook realiseerde op dat moment, mama leefde nog! Ze gaf me dus als het ware op de warme manier. Ik kon haar vertellen wat ik meenam. Vol trots vertelde ik haar dat ik haar bureaustoel meenam en zei erbij dat ze dan altijd bij me was als ik zat te schrijven. Ze vond het mooi.
In de tweede week ging het opruimen naar mijn gevoel vlotter. Ik had overigens ruimte voor ruimte aangepakt, want dat was wel zo overzichtelijk. Hoe leger het echter werd, hoe korter ik begon te slapen. Het voelde er zo alleen, bijna op het spookachtige af. Het was echter wel zo dat ik steeds meer vrije tijd kreeg en ik ook meer bij mama en tante Josje was. Dat zorgde er ook voor dat ik me meer ontspannen voelde.

Het werd woensdag. De woning was op een paar dingen na, die mijn zus zou gaan doen, klaar. Ik besloot om de volgende dag naar huis te gaan. Op zaterdag zouden mijn man en ik met de auto (ikzelf heb geen rijbewijs) erheen gaan om mijn spullen op te halen.
Voor de vrijdagmorgen had ik een afspraak gemaakt met de huisarts, er waren een een aantal dingen die ik wilde bespreken. Dat was vooral mijn schuldgevoel. Mijn schuldgevoel over beslissingen die we hadden moeten nemen en ook het opruimen. Tenslotte ruim je een leven op. In deze voor mij het leven van mijn moeder, die het zelf niet meer kon. Dat kwam binnen en daarom die afspraak met de huisarts. Daarover vertel ik de volgende blog.

Avatar

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X