Een kijkje in mijn leven

Ik heb er nog even over nagedacht/getwijfeld maar ga het erop wagen, ik ga jullie zo af en toe “mee laten kijken” in mijn dagelijkse leven als dochter en mantelzorger voor mijn vader Willem die in 2003 op zijn werk  werd getroffen door een hersenstaminfarct.

Dat deze gebeurtenis een hele grote impact heeft gehad voor hem en voor ons als gezin hoef ik jullie niet uit te leggen, de hele voorgeschiedenis laat ik daarom achterwege alleen een beknopte inleiding om te begrijpen hoe ik intensief ben gaan mantelzorgen.

Na een jaar van opname in het ziekenhuis en revalidatiecentrum is hij uiteindelijk weer thuis komen wonen. Vanaf dag 1 hebben mijn zus en ik onze ouders ondersteund in het vinden van een zo fijn mogelijk leven samen, want dat leven is ineens compleet anders gaan lopen dan je vaak voor ogen zou hebben. Het wordt dan een heel klein wereldje, een heel proces.

Intensief mantelzorgen is voor mij begonnen in 2015  op de dag dat mijn moeder plotseling kwam te overlijden, vanaf dat moment was ik elke dag met hem samen en dat is tot vandaag nooit meer veranderd. In de loop der jaren leverde mijn pa steeds meer in, zijn gezondheid laat hem vaker in de steek en uiteindelijk heb ik mijn eigen huisje vorig jaar opgegeven om officieel bij hem in te gaan wonen. Ik ben mij bewust van de risico’s die dat kan gaan geven (daarover later meer) maar het geeft mij gek genoeg zoveel meer rust dan voorheen. Oh ja, en toch nog even voor de duidelijkheid: ik heb er geen man of kin(eren) voor achtergelaten, ouwe vrijgezel 😉

Over mij:

Ik ben 57 jaar, werk nog parttime bij een klein technisch bedrijf officieel als secretaresse maar sta ook regelmatig op de werkvloer om daar te ondersteunen. Om zelf ook nog enigszins rond te komen heb ik 28 uren in de week, 3 halve dagen en 2 hele dagen. Op de hele dagen is mijn zus(je) er voor pa en op de andere dag de huishoudelijke hulp die we gelukkig (nog) hebben. Want dat is vandaag de dag ook niet zo vanzelfsprekend. Helemaal omdat ik er ook woon.. soms ben ik er huiverig voor dat het stop wordt gezet…

Ik ben een echt gevoelsmens, zo communiceer ik ook. Schrijven hier op Mantelzorgelijk doe ik ook vanuit mijn eigen gevoel, maar advies/tips/kritiek ik sta er voor open en ik kan het hebben dus schroomt u niet 😉

Hoe pittig het voor een mantelzorger wel niet kan zijn weten jullie als geen ander, maar ik probeer altijd zoveel mogelijk positief te blijven en de humor erin te houden, dat houdt mij op de been. Laat mijn vader nou diezelfde humor ook hebben, we kunnen ondanks alles ontzettend veel lachen nog met elkaar en dat zullen jullie in de komende blog(s) ook met enige regelmaat tegenkomen.

Hou jullie haaks en tot snel!

Jo(landa) xoxo

 

Avatar foto

Jolanda Groothuis, 57 jaar
Ben een soort van spin in het web in een team van 10 mannen binnen een klein bedrijf waar meetsystemen worden ontwikkeld en geproduceerd. (Toch vrijgezel ;-) Hier heb ik een 28-urige werkweek.
Daarnaast ben ik de dochter van Willem, waar ik inmiddels bijna 20 jaar voor mantelzorg. Met hem heb ik nu een sinds vorig jaar een "samenlevingscontract", ben bij hem in gaan wonen :-)

Hoop dat deze site waar Marjolijn en Margreet zo hard aan hebben gewerkt een groot succes mag gaan worden, voor hen en voor ons!
Samen staan we met zn allen sterker, daar ben ik van overtuigd!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top