skip to Main Content

Een jaar leven met Corona

Het is vandaag precies een jaar geleden dat mijn moeder werd opgehaald door de ambulance. Op 28 maart 2020 verdween ze achter de deuren van het ziekenhuis. Een jaar later hebben we nog dagelijks te maken met de effecten van haar besmetting met Corona. Het heeft duidelijke sporen in onze familie nagelaten. Niet alleen fysiek, maar vooral ook mentaal en emotioneel. Ik kijk terug op een jaar leven met Covid-19.

De eerste 6 weken van haar opname heeft mijn moeder in volledige isolatie doorgebracht. Hiervan heeft vooral ze de eerste week als zeer traumatisch ervaren. In een kamer zonder daglicht, zonder televisie of telefoon, zonder klok en zonder menselijke gezichten. Volledig afgesneden van iedereen die haar lief is. Soms begint ze er ineens over. Over de eenzaamheid en over haar angst. Over haar verdriet als ze ons weken later twee verdiepingen lager ziet springen en zwaaien.

Maar ook over haar revalidatie. Over de periode dat ze weer op de been geholpen werd. Over de blijheid dat ze eindelijk naar huis mocht na 15 weken. Ze spreekt soms over haar woede als het bericht kwam dat we weer in quarantaine moesten. En ze vertelt over haar onmacht als blijkt dat het herstel veel langer duurt en ze weer opgenomen moet worden.

Het afgelopen jaar is in onze familie heel spannend, onrustig en moeizaam geweest. En elke keer stoffen we onszelf af en bieden we de nieuwe uitdagingen het hoofd. We verhuizen van huis naar ziekenhuis, naar Coronacentrum, naar een revalidatieplek, naar huis, naar ziekenhuis, naar de revalidatie, naar huis, naar ziekenhuis en nu weer naar een revalidatieplek.

En al die tijd verhuist ons hart met haar mee. We brengen en halen spullen. Regelen extra hulp of bellen ze juist af. Maar vooral zijn we bezig met het goed informeren van alle partijen. Zorgen dat iedereen de voorgeschiedenis kent en we niet steeds weer opnieuw beginnen. En ik snap wel dat mijn moeder af en toe wat humeurig is en recalcitrant wordt als ze voor de zoveelste keer de regie over haar eigen leven moet afgeven. Het zal je allemaal maar gebeuren.

Maar het meest bewonder ik haar om haar doorzettingsvermogen en haar geloof in betere tijden. Ze gaat het herstel met volle overtuiging aan en geeft zich over aan wat nodig is. Dan ben je echt een dappere Dodo. Want het herstellen van deze besmetting en het omgaan met de langdurige gevolgen vraagt de nodige inspanning en flexibiliteit. Een onvoorspelbaar bestaan dus als je dit virus hebt doorgemaakt. Maar we houden met elkaar goede moed en vertrouwen. Zoals altijd schenken we ons lege glas weer halfvol en proosten we op het feit dat we dit jaar toch maar mooi met z’n allen hebben doorstaan. Daar doen we het voor.

 

 

Avatar

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X