skip to Main Content

Een jaar geleden #alsmijnvader

Een jaar geleden op 29 februari stierf mijn vader. Sterven in een schrikkeljaar. Hoe kreeg hij het voor elkaar! Trouwens wel geheel in zijn stijl om juist op die dag er tussenuit te piepen. Hij had zelf namelijk helemaal niets met sterfdagen. Als mijn moeder hem vroeger niet hielp herinneren aan de sterfdagen van zijn ouders, zou het niet eens tot hem doorgedrongen zijn. Maar wanneer herdenk je dan eigenlijk? Op 28 februari of op 1 maart?

Een jaar geleden alweer. En wat voor jaar hebben we achter de kiezen. Donderdagavond 27 februari 2020 vertelde minister Bruins over de ontdekking op de NOS in een speciale uitzending over het coronavirus. Ik heb er werkelijk niets van meegekregen. Want diezelfde avond werd mijn vader in het verpleeghuis, op het toilet, geduwd door een medebewoner. Ik zat tijdens die bewuste uitzending met mijn vader op de Eerste Hulp van Ter Gooi in Hilversum en daar werd geconstateerd dat hij zijn schouder gebroken had door die duw.

Die duw, wat waren we geschrokken. Natuurlijk begrepen we dat de bewuste medebewoner het niet bij z’n volle verstand en met opzet deed. De man was net in gehuisd en wilde maar één ding: Naar huis, terug naar zijn echtgenote! Hij zocht zijn huis achter alle deuren van de woning. Ook in de badkamer waar mijn vader die bewuste 27 februari nét naar het toilet wilde gaan. Verkeerde tijd, verkeerde plek en toen die duw met alle gevolgen van dien. Ik weet nog hoe gevoelens elkaar afwisselden toen ik die nacht bij mijn vader op zijn tweezitsbankje bleef waken over hem: ongeloof, onbegrip maar ook écht boosheid. Door die man en die duw lag mijn vader te creperen van de pijn en werd hem op dat moment niets anders geboden dan een mitella en een paracatemolletje.

Die duw, het begin van mijn vaders einde. Benauwdheid, koorts en een verlaagde saturatie. Binnen 48 uur na die duw overleed mijn vader in bijzijn van al zijn kinderen en zijn EVV-er. Tot de laatste zucht hebben we papa vast kunnen houden, hem gerustgesteld, de laatste zorg kunnen bieden en écht afscheid kunnen nemen van hem én een 8 jaar lange, intensieve mantelzorgperiode.

Opgelucht maar ook intens verdrietig was ik.
Opgelucht omdat hij verlost was van pijn, verwardheid en die eeuwige en akelige onrust van hem. Verdrietig omdat mijn vader niet meer was. Verdrietig over de manier waarop. Dat einde had ik me op veel manieren voorgesteld maar niet door een duw.

Zeventien dagen later ging Nederland in lockdown, alle verpleeghuizen gingen op slot en mantelzorgers waren niet langer welkom. Een goeie maand later brak er Corona uit in zijn woning en merendeel van zijn medebewoners werden heel ziek en overleden. Het besef en de opluchting die ik toen voelde is met geen pen te beschrijven. Mijn vader was naar alle waarschijnlijkheid sowieso gestorven. Aan heimwee naar zijn kinderen, de eenzaamheid óf aan Covid-19.

Inmiddels zijn we een jaar verder. Ik heb dit Coronacrisisjaar heel veel terug gedacht aan alle tegenslag die mijn vader in zijn leven had en hoe hij daar altijd mee dealde. “Kijk naar wat wel is, Mallijn. Niet naar wat niet is“, zei hij tot vlak voor zijn Alzheimer vaak tegen me. Hij heeft gelijk. Zeker als het gaat om zijn heengaan. Om mij heen hoorde ik het afgelopen jaar enorm veel verdrietige verhalen over sterven aan Corona en het afscheid nemen. En ondanks dat ik mijn vader heel erg mis, ben ik oprecht blij dat dit afgelopen Coronajaar en al dat leed hem – maar ook ons als kinderen  – bespaard is gebleven. Die duw bleek achteraf een zetje in de juiste richting.

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X