skip to Main Content
Een Bizar Einde Van Een Drukke Week

Een bizar einde van een drukke week

De week begon weer met regelen en bellen. Er moest veel geregeld worden voor de thuiskomst van mijn moeder. Uren en uren heb ik aan de telefoon gezeten in de voorbereiding van haar thuiskomst. En dinsdag was het eindelijk zover. We konden haar vroeg in de ochtend ophalen. Maar wat begon als een blije dag eindigde in ongeloof en onrust.

Dinsdagavond ploften we eindelijk neer na weer een dag van heen en weer vliegen. We zijn moe maar voldaan. Ze is weer thuis en we verheugen ons op een wat rustigere periode. Totdat na 10 minuten mijn telefoon gaat. Het is de revalidatieafdeling vanwaar mijn moeder ’s ochtends is vertrokken. Er zijn verdenkingen van Corona. Ze informeren alle betrokkenen en we krijgen het advies om mijn moeder goed in de gaten te houden en af te zonderen.

Mijn hart zakt in mijn schoenen. Nee, toch? Niet weer! Wat krijgen we nu weer?
De wijkverpleging belt mij ook direct. Ze gaan beschermend materiaal inzetten. Weer de mondkapjes en onzichtbare gezichten. De ongerustheid slaat toe. Die nacht slaapt niemand goed.

In de dagen die volgen krijgen we het advies dat het beter is dat mijn moeder in quarantaine gaat. Ze moet ook drie keer per dag getemperatuurd worden. Het aantal besmettingen in de instelling staat dan al op 12. Medewerkers en cliënten zijn besmet. Allemaal op dezelfde etage waar mijn moeder ook verbleef. Dezelfde etage waar ook ik iedere dag kwam. Waar we op de dag van haar ontslag contact hebben gehad met veel medewerkers in dezelfde ruimte. De dag van de uitbraak. Het zal toch niet waar zijn?

Maar dan begin ik een beetje te kwakkelen. Niet echt ziek, maar gewoon niet helemaal fris. Beetje hoesten, beetje keelpijn, beetje gammel. Zal waarschijnlijk door de omslag van het weer komen, denk ik dan. Normaal gesproken zou ik een avondje vroeg naar bed gaan en weer door. Milde klachten dus. Maar wat als…? En dan gaat het ineens snel. De wijkverpleging overlegt met de huisarts en mijn moeder moet getest worden. Dan kom ik in contact met de GGD. Het thuistestteam wordt ingeschakeld voor mijn moeder. En dan blijkt dat ik ook getest moet worden.

De test is zaterdagochtend afgenomen. Met knikkende knieën zat ik klaar. En ik zal niet liegen. De test is vervelend, maar het nare gevoel trekt ook weer snel weg. Wat mij hielp was de tip van mijn dochter: ga dat liedje zingen van de pufcursus. En daar zat ik dan: altijd is Kortjakje ziek…en het hielp inderdaad. Nu is het afwachten. We krijgen de uitslag binnen 48 uur, dus uiterlijk maandagochtend. Ik vind het best wel spannend en hoop dat we goed bericht krijgen. Toch moet ik zeggen dat de begeleiding en informatie vanuit de instelling, de wijkverpleging en de GGD erg goed was. Betrokken mensen die snappen wat dit met ons doet. Mensen die onder zware druk doen wat ze kunnen.

En dan lees ik net dat de oude afdeling van mijn moeder is volledige isolatie moet. De hele etage achter gesloten deuren en zonder bezoek. De teller staat nu op 16 besmettingen. Gelukkig gaat niet het hele complex dicht, maar er zijn veel aanvullende maatregelen voor de andere afdelingen. Toch ben ik stiekem een beetje blij dat deze isolatie mijn moeder bespaard blijft. Dat ze in haar eigen omgeving is. Dat ze na al die maanden niet weer opgesloten moet leven.

Maar toch gaan mijn gedachten ook steeds naar al die lieve mensen die ik dinsdag gedag heb gezegd. Die daar nu op hun kamertje binnen zitten zonder hun dagelijkse afleiding en zonder bezoek. Met alleen hun allergrootste angst. Angst voor de lockdown die nog vers in hun geheugen staat. Angst voor nieuwe besmettingen. Maar ik denk ook aan al die verpleegkundigen die deze uitbraak moeten opvangen. Die weer alle zeilen moeten bijzetten. De teller staat op 16 besmettingen bij verpleging en bewoners.  16 gezichten die ik ken. En ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat alles goed komt. Dat we binnenkort weer langs kunnen gaan voor een wijntje, bitterballen, een praatje en een lach. Dat alles goed komt. Voor iedereen. Ik hoop het zo. We kunnen alleen wachten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X