skip to Main Content
Dyezzie Vertelt: Hoe Het Nu Gaat Met Me

Dyezzie vertelt: Hoe Het Nu Gaat Met Me

Een lange tijd heb ik niets van me laten horen. Mama is op 8 augustus 2019 overgegaan en ik vind het nu tijd om te laten weten hoe het met me gaat.

In 2014 kreeg mama de diagnose Alzheimer. Als ik het nu achteraf bekijk moet ik eerlijk toegeven dat de rouwperiode toen direct is gestart. In het begin niet zo heftig, dat werd heel langzaam opgevoerd. Hoe verder ze in haar mist raakte en hoe meer dingen ze dus niet meer kon, hoe heftiger het werd. Ik benoem het volgende niet vanuit een slachtofferrol, maar ik moet wel eerlijk toegeven, haar lijden werd ook mijn lijden. Ik bedoel hiermee te zeggen dat ik mama ken als een goed verzorgde vrouw, die haar abonnementen had op de “wasstraat” als de schoonheidsspecialiste, de kapper en de pedicure. Haar kleding (en verzorgingsproducten) bestonden bijna uitsluitend uit merken als Gerry Weber, Rosner en Claudia Sträter. Als het geen merk was, dan gebruikte ze die kleding voor haar werk.

Mama verzorgde haar omgeving ook goed, van haar gezin tot aan het huis. Ze was zo schoon dat we haar wel “Juffrouw Mier” noemden. Ze wist het ook wel te zeggen en dingen gebeurden vaak op de manier die zij wilde. Familie noemden haar wel “De Koningin”. Nee, ik vond dat nooit erg, ik moest daar zelfs hard om lachen. Mama was tenslotte fan van Queen, dus kon het mooier? Ze dacht goed om haar geld, maar ze kon van alles missen. Zat je krap dan hielp ze. Dat deed ze niet alleen bij mij, maar ook bij andere familieleden. Je kon op haar rekenen!

Toen ik eenmaal het ouderlijk huis had verlaten kwam ze graag bij me en ik bij haar. We kookten graag samen, konden beide op de bank zitten met een boek, losten samen onze eigen Zweedse raadsels op en dan vlogen de vragen door de kamer “Wat is…, Zoveel letters?”, we keken ook graag films of tv, ze winkelde graag met mij (al hield ik niet van winkelen), we konden uren praten, zaten graag samen aan de wijn en we luisterden graag muziek. Dat laatste was vooral naar Queen en dan wilde graag dat ik de teksten voor haar vertaalde en dat deed ik dan ook.

Tja, en toen kwam meneer Alzheimer langs en hij pakte haar langzaam maar martelend van me af. Vanaf het begin wist ik, er is nog geen medicijn en dus gaat dit haar dood worden. Noem het realistisch, maar het is zo. En vanaf de diagnose hield er rekening mee. Het was in 2017 dat ik al bij mezelf heb gedacht en haar zelfs wel eens gezegd, “Mama, ga maar”.  Ze had dit zo niet verdiend en haar te zien aftakelen voelde voor mij  echt als een straf.  Ik heb me heel vaak afgevraagd “WAAROM?”, maar dat zullen heel veel mensen herkennen. Het voelt zo oneerlijk! Het beeld wat ik van haar had veranderde in een beeld dat ik eigenlijk nooit van haar had willen zien, maar ik had geen keus.

Het werd 8 augustus 2019 en het definitieve afscheid was daar. Ik ga niet zeggen dat ik er nog niet klaar voor was, want dat was ik namelijk wel. Niet omdat ik mama dood wilde hebben, maar juist uit liefde. Ik wilde haar namelijk niet langer zien lijden. Natuurlijk wist ik vanaf het begin dat ik haar moest loslaten, ze zou deze strijd namelijk nooit winnen! Zal ik nu eens eerlijk zeggen, maar de laatste twee jaar van haar leven kon ik boos worden op mensen die tegen me zeiden ‘Nou gelukkig heb je haar nog!’ Ik heb die boosheid nooit geuit, want ik wist heus wel dat ze het goed bedoelden, mij wilden troosten. Maar ik had haar natuurlijk niet meer, ze was alleen haar omhulsel nog. De inhoud was weg. Ze leed door die k*tziekte aan apraxie (handelingen kunnen niet meer op de juiste manier worden uitgevoerd), ze leed erdoor aan afasie (in haar geval kon ze geen woorden meer maken en maakte ze geluiden) en ze leed erdoor aan incontinentie. Van dat laatste kan ik met zekerheid zeggen dat ze dat nooit had gewild. Ze heeft wel eens tegen me gezegd dat als haar dat zou overkomen, ze een spuitje wilde hebben. Ze had echter geen euthanasieverklaring en dus moest ze de slopende rit uitzitten. Dan zijn we in dit land beter voor de dieren dan voor de mensen, omdat er bij mensen gerekt wordt. Waarom? Zo’n lijdensweg bij je dierbare, als je diegene echt lief hebt, dan moet dat toch niet kunnen?

Het was eindelijk haar tijd en ze ging. In eerste instantie kreeg ik een klap. Maar die klap bestond deels uit: haar nooit meer aan kunnen raken, haar nooit meer kusjes kunnen geven, nooit meer haar stem horen en mijn laatste grootste vertrouwenspersoon was nu definitief de hoek om geslagen. Het andere deel van de klap was dat ik me realiseerde dat ik geen ouders meer had en dat voelde enorm leeg en zelfs eenzaam. Neem daarbij dat een, voor mij belangrijk, persoon mijn verdriet niet begreep of het niet eens was met beslissingen, en me liet vallen. Nu waren daar mijn man en vrienden en zij begrepen me gelukkig wel en vingen me op. Echt eenzaam was ik niet.

Wat voor mij heel goed is geweest, ik ben direct na de crematie weer gaan werken. Hierin zou ik mijn collega’s overigens een lintje willen geven. Men vroeg bij iedere dienst hoe het met me ging en ze gaven me de ruimte door te zeggen dat als ik een moeilijk moment had ik het aan kon geven en zij taken van me over zouden nemen. Goed, ik werk inmiddels in de zorg als huiskamerondersteuner op een Psychogeriatrische groep, mensen met dementie in verschillende vormen. Deze baan heb ik te danken aan mama, omdat ik ontdekte waar mijn talenten lagen. Zo heb ik iets negatiefs dus omgebogen naar iets positiefs. Daar ben ik haar dankbaar voor.

Het was twee dagen na het wegbrengen van mama na haar laatste rustplaats en ik had mijn eerste vroege dienst. Er waren nog geen bewoners in de huiskamer en ik was bezig met het brood. Het was stil en opeens keek ik op naar buiten. Daar op de leuning van het balkon zat een kraai naar binnen te kijken. Mama was dol op kraaien. Ze wees ze ook altijd na en begon te lachen als we buiten waren en er een zagen. Ik ben naar het raam gelopen en de kraai bleef zitten, ik kon zelfs een foto maken. Na de foto gemaakt te hebben zei ik, ‘Mam, ik moet weer even verder’ en de kraai vloog weg. Het zal wellicht raar klinken, maar ik voelde de spanning van de afgelopen dagen uit me wegtrekken. Ze was even komen kijken wat ik aan haar te danken had en het was goed. Toen een paar minuten later een collega de huiskamer inliep heb ik haar stralend verteld wat me gebeurt was. Zij merkte ook op dat ik er zo ontspannen uitzag.

Verder is het de afgelopen maanden met ups & downs goed met me gegaan. Laat me realistisch zijn, maar mama kon deze strijd nooit winnen en de opluchting is dan ook bij dat ze eindelijk van die ziekte af is. Dat is wat ik belangrijkste vind, want om mij draait het hierin niet om mij en mijn verlies, maar om haar. Zij hoeft niet langer te lijden! Dacht ik voorheen dat ik voorlopig geen Queen meer zou willen horen, het tegendeel is waar. De eerste keer na haar overlijden dat ik eens thuis de radio aan had, was het eerste nummer dat ik hoorde van Queen Friends Will Be Friends. Ik heb niet gehuild, ik heb lachend naar haar foto gekeken en gezegd, ‘Zo is dat Mam!’

Wat ik schreef “met ups & downs” gaat het goed met me. Ik zie het graag positief in, vandaar dat ik zeg “Goed”.  Maar de decembermaand kon om mij niet snel genoeg om gaan, de sterfdag van mijn vader was ook pittiger afgelopen keer en mijn verjaardag heb ik heel bewust over geslagen. In die zin neem ik ook mijn tijd. Zo moest ik op de sterfdag van mijn vader werken, maar ik had mijn collega uitgelegd waarom ik liever vrij wilde zijn en zij was vol begrip en we hebben onze diensten geruild. Op mama’s eerste verjaardag na haar overlijden ben ik vrij, maar diezelfde collega had al aangeboden dat zij mijn dienst zou overnemen als ik wel had moeten werken. Wat ik doe is heel goed bij mezelf nagaan wat mijn moeilijke momenten zijn en daar op tijd iets voor regelen om het op te vangen. Dat kan dus zijn in de zin van mijn dienst ruilen, maar ook dat ik tijd voor mezelf maak in de zin van ontspanning als een film kijken, een boek lezen, mediteren of wat dan ook. Tijdens mama haar ziekte heb ik altijd goed naar mezelf geluisterd en dat doe ik nog steeds. Dat heb ik dus geleerd tijdens die periode. Er is wel een ding wat ik als vervelend ervaar, namelijk de (alweer) goedbedoelde uitspraken van mijn omgeving. Dit zijn uitspraken als, ‘Je houdt zo sterk’ of de andere vorm ‘Je hoeft je niet sterk te houden voor mij’ en de ergste vind ik dat anderen zeggen ‘De klap komt nog wel’ Alsof het niet goed met me MAG gaan. Echt, ik heb er vrede mee om de reden die ik eerder schreef. En voor diegene die me heeft laten vallen, het is goed zo, laat mij maar liggen. Na haar dood kreeg mama dus toch nog gelijk over diegene. Mama’s liedje van Queen was The Show Must Go On en dat is wat ik me voor ogen houd.

Als slot nog, de afgelopen dagen ben ik naar mijn oude woonplaats gegaan. Hier heb ik met mijn beste vrienden, die daar wonen en me de gehele periode enorm hebben gesteund, een herdenking voor mama gedaan bij, hoe kan het ook anders, de Hema. We hebben getoast met onze karamel cappuccino’s op mama’s leven en daarbij allemaal een gebakje gegeten. Het vaste recept van mama. Verder heb ik bezoekjes gebracht aan andere dierbare vrienden, waar ik door de zorg aan mama de afgelopen jaren niet aan toe kwam. Mama zou het fantastisch hebben gevonden. Dat weet ik zeker, want de volgende morgen tijdens het ontbijt op mijn slaapplek stond bij de receptie de radio aan en daar was mama, op de radio was namelijk: You’re My Best Friend van Queen.

Mama zit nu op haar wolk naast me. Dat voelt goed, het geeft me rust! Het is goed zo…

Avatar

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X