skip to Main Content
Dyezzie Schrijft Over Haar Moeder Met Alzheimer: Ze Is Er Voor Mij

Dyezzie schrijft over haar moeder met Alzheimer: Ze Is Er Voor Mij

Al eerder heb ik geschreven over mijn tante Josje, de jongste zus van mama. Met haar heb ik een hele goede band, al van kinds af aan. Was ik tot mijn 12de altijd bij Beppe, daarnaast, en na Beppe’s overlijden, was ik altijd bij tante Josje en oom Vincent. Ik logeerde iedere vakantie wel bij hen, al woonden we in dezelfde woonplaats. Mama had ook het meeste contact met tante Josje. Ze gingen iedere woensdag samen naar de markt en zagen elkaar ook vaak in het weekend nog wel. Zelf ging ik meestal op dinsdagavond naar tante Josje. Dan was oom Vincent naar het biljarten en dan zaten wij vaak een spelletje te doen zoals Scrabble en Triviant. Dat deden we ook veel als ik bij hen logeerde. Tegenwoordig bellen we iedere week en dan hangen we vaak wel een uur aan de telefoon. Daarnaast hebben we dagelijks contact via Wordfeud. En, zoals ik in mijn vorige blog schreef, voor ik naar mama ga, ga ik eerst naar haar. Dan drinken we koffie, praten bij en dan leen ik haar fiets om naar mama te gaan. Als ik de fiets weer terugbreng drinken we weer koffie en vertel ik hoe het bij mama was. Meestal ga ik op één dag heen en weer, maar ik blijf ook wel eens logeren. Dat is heerlijk, want dan maakt ze speciaal voor mij hutspot, zoals oom Vincent dat altijd deed, of haar eigen jachtschotel. Even ben ik dan weer dat kleine meisje en dat voelt heerlijk en het geeft me energie.

Vaak genoeg wordt me echter gevraagd of tante Josje ook bij mama komt. Dat doet ze niet. Wellicht klinkt dit heel gek, maar ik zal het uitleggen. Het is namelijk MIJN keus! Nadat mama net was opgenomen gaf ze aan wel eens mee te willen, maar ik was de eerste  weken na de opname nog in mama’s huis bezig en ik ging iedere dag naar beide. Ik zei dat mama misschien beter even kon wennen daar en tante Josje vertelde me eerlijk dat ze er ook huizenhoog tegenop zag. Aan het einde van de tweede week heb ik haar toen gevraagd om niet naar mama te gaan, maar er nu voor mij te willen zijn. Ik had het er heel moeilijk mee namelijk, mede omdat ik ver weg woon. Het kwam voor dat ik haar dagelijks belde nadat ik naar mama had gebeld. Dan moest ik even mijn ei kwijt.

Natuurlijk kan ik dat thuis ook bij mijn partner, maar hij kent mama alleen met Alzheimer. Ja, ze had de diagnose toen al gehad. Tante Josje kent mama al haar hele leven en ze kent mij al mijn hele leven. Ze heeft het meegemaakt dat ik vroeger een moeilijke band had met mama en zag hoe dit later helemaal goed kwam. Zij, en ook haar man, zijn altijd mijn vertrouwenspersonen geweest, wat voor mij in de pubertijd heel belangrijk is geweest. Een puber zoals ik was gun je je ergste vijand namelijk niet, daar kan ik kort over zijn. Behalve voor mij, in die tijd, was ze er dus ook voor mijn ouders. Dat is altijd zo gebleven. We hebben echter heus wel onenigheid gehad met elkaar. Zij en mama en ik bleef achter mama staan. Nadat het na een tijd uitgesproken was, was het ook weer als vanouds.

Inmiddels hebben we het vaker besproken of ze wel of niet naar mama zou gaan, maar ze vraagt het me altijd eerst. Mijn mening is nog steeds gelijk. Ik heb nog twee vertrouwenspersonen, als er iets is en ik kan zo vlug niet naar mama, dan kan ik hen bellen en dan zal een van hen een kijkje nemen voor me en me terug bellen. Zij zien ons vaker en weten hoe het met mama gaat. Dat ik liever heb dat tante Josje niet gaat, heeft meer dan één reden. Ze heeft mama gezien toen ze al ziek was, maar voor mama vind ik het waardiger en respectvoller dat haar jongste zus haar herinnert zoals ze echt was. Toch maak ik foto’s van of met mama, of film ik ons samen. Deze deel ik niet, die zijn voor mezelf. Wel laat ik het aan tante Josje en thuis zien, maar verder niet. Ze begrijpt me dan nog beter. Iemand vroeg me of ik het verdriet niet wil delen. Dat doe ik al. Verder wil ik iemand die me opvangt en, zoals ik schreef, tante Josje kent alles van mij. Ik wil me kunnen uiten en van me af praten. Voor mij voelt dit het fijnst. Ik kan me altijd uiten en dat is zo belangrijk! Heb ik er lichamelijke klachten van, dan maak ik een afspraak bij mijn huisarts. Toch vermijd ik mijn stress op deze manier en is dat niet meer nodig geweest tot nu toe.

Natuurlijk vertel ik thuis hoe het is geweest en heb ik mijn blogs waarin ik van me afschrijf, maar mijn eerste opvang is tante Josje. Als ik op een dag heen en weer ga en niet langs haar ga, dan bel ik nog vanaf het station voor ik de trein in stap. Zo hoef ik niet zo’n vier uur te wachten voor ik me thuis kan uiten, wat betekend dat ik relaxter reis. Mocht ik trouwens echt heel verdrietig zijn en zie ik tegen de reis op, dan kan ik altijd naar haar toe en blijf ik logeren. Dit kan ook i.v.m. met mijn werk. Ze zal ook nooit zeggen, ‘nu even niet.’

Het is belangrijk dat je jezelf niet wegcijfert. Dat weet ik, ik ben namelijk heus wel eens onderuit gegaan hierin en al doende heb ik geleerd. Dit is voor mij de juiste oplossing.

 

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Ik begrijp je wel. Het is erg zwaar met je moeder met deze slopende ziekte. En nu kan je lekker terugvallen. Op mensen uit de tijd dat je moeder nog echt je moeder was bij lichaam en geest. Het blijlt je leven lang je moeder maar je begrijpt wel wat Ik bedoel. Sterkte met mama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X