skip to Main Content
Dyezzie Schrijft Over Haar Moeder Met Alzheimer: Meepraten

Dyezzie schrijft over haar moeder met alzheimer: Meepraten

Al vaker heb ik de vraag gehad of ik met mama ging meepraten als ze eens dingen zei, tijdens haar ziekte, waarvan ik zeker wist dat het niet zo was. Mijn antwoord is steevast “Ja!” Dat deed ik echter niet meteen. Op het moment dat het vermoeden er was dat mama aan het dementeren was, deed ik dat niet. Ze logeerde bij me in Zoetermeer. Dagelijks gingen we even naar buiten. Na een paar dagen vertelde mama steeds dat ze ergens al geweest was. Als ik aangaf dat we er gisteren geweest waren, zei ze dat het niet zo was. Nee, ze was er met kennissen geweest. Sterker nog, ze kwam er veel vaker met die kennissen. In het begin vond ik het prima, tot het moment dat het me te veel werd. Boos heb ik gezegd dat ze zo vaak met die kennissen in Zoetermeer was geweest en dat het in al die jaren nooit bij ze opgekomen was om mij dan ook te bezoeken. Ik baalde, mama werd stil. Eenmaal thuis wilde ze geen koffie, maar ging ze naar haar kamer. Dat duurde even en ik ging kijken. Ze was haar koffer aan het inpakken, want, zo zei ze, ze was duidelijk niet welkom bij mij. Daarop brak ik en ik zakte huilend op het bed. Daar schrok mama nog meer van en ik heb haar een knuffel gegeven om te laten weten dat ik niet boos was, maar niet wist wat er gebeurde. Daarna was het goed en zijn we aan de koffie gegaan.

Die avond kwam er een vriendin van me langs om iets af te geven. Mama keek televisie. Bij de deur vertelde ik die vriendin wat er die middag was gebeurd. Haar vader leed aan Alzheimer en haar advies was, ‘Praat met haar mee.’ Ik vond het gek, ik moest mijn moeder toch wel scherp houden? Dat is een logische reactie, want je wilt je dierbare niet verliezen aan en in die ziekte. Ze lachte, ‘meid, mijn vader vertelde me onlangs dat Fidel Castro bij hem kwam om koffie te drinken. Ik ben meegegaan in zijn verhaal en hij vertelde dat de man zo één op één best wel een fijne vent was.’ We stonden samen te lachen en ik beloofde haar dat ook te doen bij mama. Voor mij is dit de meest belangrijke tip geweest. Het gaf me rust.

Ondertussen zijn er heel wat verhalen geweest die niet waar waren, maar ik ging mee. Het verhaal wat ik vaker heb benoemd is met haar idool Freddie Mercury. We zaten aan de koffie bij de Hema en ik hoorde een nummer van Queen. Ik wees haar erop en vroeg of ze nog wist dat we eens bij zijn huis waren geweest. Dat hebben we echt gedaan. Mama’s reacties was verrassend. Ze vertelde dat ze zich dan helemaal opmaakte en dan ging ze samen met Freddie naar feestjes of was ze gast op een feest bij hem thuis. Goed, de man had zeer excentrieke feestjes zal ik maar zeggen en ik moest glimlachen bij het idee mama daar tussen te zien, dus mijn reactie was, ‘O whauw, vertel eens!’ Ze kreeg vuurrode wangen en zei bijna verlegen dat ze dat niet ging doen, daar kon ze niet over praten. Bewust keek ik naar beneden en heb ik heel kort zitten lachen. Waarom bewust? Anders had ik zitten lachen en dat had ze vlot kunnen zien als uitlachen.

Een andere was ook grappig. Papa was kunstschilder. Bij ons thuis hing een portret van haar moeder, door hem gemaakt. Deze hangt nu op haar kamer. Papa gebruikte mama ook wel eens als model. Ze zat dan te lezen en hij schetste dat. We hadden het eens over papa en het schilderen kwam ter sprake. Die vriend van papa was er en die vroeg haar om model te zitten. Ze had het gedaan en nu was dat schilderij heel veel geld waard. Ik had de namen van papa’s collega’s genoemd die wel bij ons thuis kwamen, maar het was geen van hen. Dus ik ging verder met bekende kunstschilders en bij Rembrandt was het raak. Ach ja, ik wist het weer, dat was inderdaad een prachtig portret van haar geweest.

Wat ook eens gebeurd is, was dat we bij de Hema zaten en dat er mensen om mama heen stonden die vervelend waren. Nee, dat was niet het geval. Ik keek bewust over haar heen en heb die mensen aangesproken. Wij waren leuk uit en we wilden graag bijpraten, of men dat in ieder geval wilde respecteren en ze elders naartoe wilden gaan. Niet te hard, maar op een normale toon, zodat anderen het niet hoorden, maar mama wel. Ik bleef even langer over haar heen kijken en zei toen, ‘Zo die zijn weg!’ Ze had tevreden geknikt en zei, ‘Mooi!’ Mijn koffie was echter op en ik haalde er nog een. Op het moment dat ik weer ging zitten zei ik, ‘Ik heb het ook doorgegeven aan de Hema-mevrouw, ze houdt een oogje in het zeil en zorgt dat het niet weer gebeurt.’ Ik zag de spanning wegtrekken uit mama en ze zei, ‘Fijn.’ Uiteraard heb ik niets aan de Hema-mevrouw gezegd.

Ik heb het zelf ondervonden, het belangrijkste is dat mama zich veilig voelt. Zeg dus nooit tegen iemand die last heeft van wanen dat iets niet waar is. We weten niet wat ze zien, horen of voelen. Lach mee of troost. Mama heeft zelfs eens flink staan vloeken op iets wat voor mij niet te zien was. Ik ben mee gaan vloeken. Ze keek me verbaasd aan. Daarop heb ik gezegd, ‘Twee staan sterker dan een. Kom, laten we wat leuks doen.’ En ik heb haar uit de situatie weggehaald.

Inmiddels kan mama niet meer praten, maar brabbelt ze. Vaak genoeg brabbel ik mee met gebruik van wat zij zegt. Op dat moment hebben we heel even contact. Dan is het goed. Ik kan haar niet meer in deze wereld krijgen. Voor mij is het een kleine moeite om even met haar mee te gaan. Veiligheid voor alles!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X