skip to Main Content
Dyezzie Schrijft Over Haar Moeder Met Alzheimer: De Smaak Is Raak!

Dyezzie schrijft over haar moeder met Alzheimer: De Smaak Is Raak!

Onlangs logeerde ik een paar dagen bij tante Josje, want zij was jarig en had haar pensioenfeestje. Op al die dagen ben ook naar mama gegaan. Speciaal voor haar feestje had tante Josje een Russische salade gemaakt. Dat recept is meegenomen door mijn (Bulgaarse) vader, die het had van zijn moeder en zij had dat destijds meegenomen van haar reis naar Rusland. Mijn oma had het recept op haar manier nog eens aangepast en papa had dat ook weer gedaan. Toch was die salade een hit binnen onze familie. Ik was eerst naar tante Josje gegaan en ze liet me trots zien dat hij klaar was. Ze vroeg of ik een beetje wilde meenemen voor mama. Ja natuurlijk deed ik dat. Eenmaal bij mama pakte ik een lepel en hielp haar met eten. Ze genoot, dat kon ik duidelijk zien omdat ze haar ogen even sloot en haar hele gezicht ontspande. Het is niet de eerste keer dat ik eten voor mama meenam. Ik heb ook al eens goulash meegenomen en witte bonensoep. Dingen die we thuis aten. Het is bekend dat de smaak lang in tact blijft bij dementie. Ik wilde daar wel eens mee van weten.

Afgelopen zomer ben ik bij een voorlichting geweest over koken voor mensen met dementie. Dat was heel boeiend. Het is zo, de smaak blijft lang in tact. Toch is het zo dat mensen die lijden aan dementie terug gaan in hun herinneringen. De smaken die het vooral goed doen zijn de ouderwetse smaken. Houden wij er tegenwoordig van dat groente nog een bite heeft, kook het voor hen liever helemaal gaar. Neem als voorbeeld een bloemkool. Ze vinden het vaak het lekkerst als het zacht is. Zo zacht, dat wanneer je je vork erop legt deze er bijna in wegzakt. Zo kookte men vroeger namelijk. Tenslotte was doorgaans moeder vroeger thuis, de huisvrouw en zette ‘s morgens het eten al op en liet dat lekker doorkoken. Zelf heb ik een schoonmoeder gehad die dat deed, dus in die zin heb ik dat van dichtbij meegemaakt.

Die keer dat ik bij mama was heb ik tussen de middag wentelteefjes gemaakt. Dat was een succes. Beppe (Fries voor oma en mama’s moeder) heeft ze wel eens voor me gemaakt. Het is vrij gemakkelijk. Wat je nodig hebt is:

Wit brood, ik gebruik er bij voorkeur casinobrood voor, dat bakt mooier. Verder moet dat niet te vers zijn. Vroeger werden doorgaans de wentelteefjes van het overblijvende brood gemaakt. Melk, 1 of 2 eieren,  kaneel (ik doe een flinke theelepel), 2 flinke eetlepels suiker, poedersuiker en een stuk boter.

Je mengt de melk met het ei (of de 2 eieren) en dit klop je los. Hieraan voeg je de kaneel en suiker toe. Je laat een stuk boter in de koekenpan smelten en ondertussen dompel je de sneetjes brood stuk voor stuk onder in het mengsel. Zodra de boter is gesmolten doe je ze in de pan en bak je ze om en om bruin. Op het bord kun je er nog poedersuiker overheen strooien. Wat Beppe speciaal voor mij wel deed was de poedersuiker vervangen voor een dun laagje jam.

Inmiddels ben ik eens gaan zoeken naar ouderwetse recepten. Er is genoeg te vinden in de bibliotheek en natuurlijk via Google. Mijn boekentips vanuit de bibliotheek zijn: Aan Tafel, 50 jaar eten in Nederland van Ileen Montijn en Wat De Pot Schaft, Eten, drinken en snoepen van toen door Frank van Ark.

Wat ik ook nog meekreeg behalve het eten, waren enkele eet-tips. Voor iemand met dementie is het eten belangrijker dan een prachtig opgemaakt bord. Een bord dat het meest geschikt is, is een bord met een donkere, egaal gekleurde rand zoals bijvoorbeeld rood. Dat is het meest duidelijk. Een mooie tekening of een leuk werkje op de rand van het bord kan te veel afleiden.

Nog iets nu de feestdagen naderen. Exclusief eten is al jaren modern. Ik heb echter geleerd, houd het voor iemand die dementerend is lekker simpel. Kijk naar de eetpatronen van vroeger. Vaak werd er tussen de middag warm gegeten. Vrijdags was het visdag, op zaterdag was er vaak soep of patat. Iets dat gemakkelijk was. Op zondag was het vaak iets uitgebreider, zoals bijvoorbeeld een rollade. En niet te vergeten, op woensdag was het gehaktdag.

Als laatste kan ik je aanraden: zit je dierbare in een instelling,  stel dan eens voor dat jij gaat koken voor de groep. Dat waardeert het personeel en je laat je dierbare extra stralen! En zo maak je dan weer een geweldige herinnering voor jezelf!

 

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X