skip to Main Content
Dyezzie Blogt Over Haar Moeder:Ik Ben Veranderd Door Haar Alzheimer

Dyezzie blogt over haar moeder:Ik Ben Veranderd Door Haar Alzheimer

Afgelopen week realiseerde ik me dat het 5 jaar geleden is dat mama de diagnose Alzheimer kreeg. Zelf was ze er nog vrij laconiek onder geweest toen we ‘s avonds bij mij thuis op de bank zaten. Nu had het een naam en ze kon er niets aan doen. Inderdaad, er bestond geen medicijn die de ziekte kon stoppen of zelfs kon genezen. We moesten maar kijken wat er ging gebeuren.

Er is heel wat gebeurt sinds die tijd, met mama. Mama is al jaren haarzelf niet meer. Toch ontdek ik aan mezelf, ik word steeds meer mezelf. Althans, op de een of andere manier krijg ik steeds meer rust in levensvragen of gewoon het leven. Was ik bijvoorbeeld het type die zich nogal eens met anderen bemoeide. Tegenwoordig heb ik genoeg aan mezelf. Stond ik altijd voor alles en iedereen klaar, nu denk ik altijd eerst om mij. Komt het me eens niet uit, dan maar niet. Verlies ik mensen daardoor, jammer. Ik hoef ook niet meer altijd sorry te zeggen. Voorheen wilde ik nogal eens de fout bij mezelf zoeken, maar ik weet nu dat dat niet nodig is. Ik ben veel realistischer geworden.

Ik ben ook niet meer bang voor de dood. Op een dag gaan we allemaal dood, dat is een zekerheid die iedereen heeft. Zoals ik iemand eens hoorde zeggen, en die uitspraak heeft veel impact op mijn leven gekregen, “Iedereen gaat dood, maar niet iedereen leeft!” Die opmerking heeft me wakker geschud, ik besloot dus te gaan leven en ben meteen aan een andere carrière begonnen. Op dat punt was ik namelijk het meest levenloos zal ik maar zeggen. Nu zit ik zelf in de ouderenzorg en dat brengt bergen energie met zich mee. Zo veel, dat ik er ook weer een studie bij ben gaan doen. Niet qua zorg, wel qua welzijn. Het is een hele andere hulp dan ik vroeger deed, toen was het meer praktisch. Nu is het zinvoller en juist daar ligt mijn hart is wel gebleken.

Natuurlijk neemt dit alles mijn verdriet om mama niet weg. Maar ik heb het negatieve kunnen omzetten in iets positiefs. Dat zie ik als een persoonlijke erfenis die mama me tijdens haar ziekte heeft gegeven en daar ben ik haar dankbaar voor. Ik begrijp dat niet iedereen zal lukken, maar probeer toch om lichtpuntjes te zoeken, hoe klein ook. Het zal je kracht geven om door te gaan en het kan het rouwen iets gemakkelijker maken.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X