skip to Main Content
Dyezzie Blogt Over Haar Moeder Met Alzheimer: Ze Is Verhuisd

Dyezzie blogt over haar moeder met alzheimer: Ze Is Verhuisd

Onlangs bij mama geweest. Zoals ik een paar weken schreef, de gehele afdeling van mama is 2 etages naar beneden verhuisd. Ik zat hier flink over in, want…. prikkels. Nee ik ben niet gaan helpen. Dat is door me heen gegaan, maar niet langer dan 1 minuut. Tenslotte hoorde ik het verhuisnieuws niet via mama’s eerste contactpersoon, mijn zus, maar van iemand anders die er bekend is. Mijn zus heeft wel geholpen hoorde ik. Goed, dat kon ook niet anders, want zij is de eerste contactpersoon.

Op de vraag waarom de afdeling is verhuisd. Mij is verteld dat die afdeling al langere tijd leeg stond. Gezien de afdeling langs de doorgaande weg zit om het dorp in te komen, staat dat gek. Dan kan beter de tweede verdieping leeg staan, dat val niet op. Dat vind ik logisch en daar heb ik begrip voor. Dat ik er geen voorstander van ben is omdat ik me uitsluitend zorgen maak over mama. Ook logisch lijkt me. De prikkels zijn er veel meer aanwezig, want zoals ik al schreef, die doorgaande weg. Er komt veel verkeer voorbij en ook dat zijn prikkels. Het verkeer gaat beide kanten uit en is het alleen rustig in de avonden en op zondag. Daarnaast is de afdeling ook donkerder. Niet gek, want er komt minder licht binnen dan op de tweede. Aan de voorkant staan huizen, aan de achterkant staan overdekte parkeergelegenheden. Licht is nu eenmaal belangrijk voor de gemoedstoestand van de mens.

Inmiddels heb ik mama dus gezien. Tante Josje was mee. Mama zat aan de eettafel, ze huilde. Ze bleef eerst huilen. Even later hield het huilen op en staarde ze voor zich uit. Ik had toevallig net een nieuwe bodylotion gehaald met kokosgeur en maakte van de gelegenheid even gebruik om haar gezicht even lekker in te smeren, gezien haar huid weer gortdroog was. Ze genoot en deed heel even haar ogen dicht. Daarna begon ik haar een handmassage te geven. Een tip tussendoor, als je met bodylotion gaat masseren, warm het dan eerst even op in je handen. Ondertussen begonnen we met mama te praten. Tante Josje vroeg of mama wist wie ze was. Als grapje zei ik, met de desbetreffende stem, dat het Thea was. Vroeger konden we ons rot lachen om de sprookjes die Theo en Thea uitbeelden op de VPRO. Mama schoot in de lach, daar was ze weer! Mama sprak op haar manier met ons en met zijn drieën hebben we onze ouderwetse gezelligheid en lol gehad.

Mama’s kamer is “gelijk” gebleven. De afdeling ziet er qua indeling precies zo uit als twee etages hoger. Ze zit nu ook weer aan de kant van de tuin, wat fijn is zodat er geen stappers voorbij komen in het weekend. Natuurlijk zijn we even op haar kamer geweest en deze zag er prima uit, deze was ook exact hetzelfde ingericht. Dat heeft mijn zus prima geregeld, en dat maakt me blij. Eerlijk is eerlijk!

 

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X