skip to Main Content
Dyezzie Blogt Over Haar Moeder Met Alzheimer: Verhuisstress

Dyezzie blogt over haar moeder met alzheimer: Verhuisstress

Ja, u leest het goed, ik heb last van verhuisstress. Nee, zelf ga ik niet verhuizen. Het is mama die gaat verhuizen. En mama niet alleen, maar haar hele afdeling. Ze gaan de afdeling verhuizing naar de afdeling beneden. Dit weet ik echter niet van de eerste contactpersoon van mama, mijn zus. De plaats waar mama woont is klein en dus is het een ons kent ons. Tante Josje had het gehoord en haar was gevraagd om de email aan mij door te sturen met de info over de informatieavond hierover. Die avond moest ik echter werken en ik kon niet vrij krijgen. Toch had ik het met iemand van de verzorging besproken.

Zo heb ik ook mijn idee aan gedragen. Met de participatiekliniek vers in mijn geheugen had ik voorgesteld om familie en vrienden te vragen die ‘s nachts konden komen. Dan zouden de bewoners er het minst last van hebben. Mijn persoonlijke mening is dat je het niet van de nachtdienst mag verwachten om het inpakken er dan bij te moeten doen. Al is het de afdeling eronder, met dezelfde indeling, inpakken brengt drukte met zich mee. Dit in de nacht te doen geeft minder prikkels. Neem alleen maar dat er meer mensen rondlopen. Het is toch zaak om aan de bewoners te denken lijkt me. Als ik dit op mijn werk zou uitleggen zou mijn manager me begrijpen en zou ik vrij krijgen.

Afgelopen week kreeg ik weer een email, dit was over de informatieavond en hoe dingen gaan verlopen. Het gebeurt niet ‘s nachts. Als deze blog online komt is het gebeurd in het weekend ervoor.  Uit respect voor mama en haar medebewoners ga ik ze niet meer prikkels geven dan nodig is. In geval van mama geeft mij dit stress. Mama begint vaak te huilen als er te veel prikkels zijn. Met haar naar haar kamer gaan lukt niet echt. Zo kan ze amper zelf lopen. Nog erger, op haar kamer staan 2 stoelen van hout. Geen lekkere leunstoel en dus zou ze op bed aangewezen zijn. Dat is wel mijn voorstel voor die dag. En om haar spullen te verhuizen zodra ze in de nieuwe huiskamer is, zodat ze daar ook geen extra prikkels van zal hebben.

Dan is er nog iets waar ik tegenop zie. Zat ze eerst op de bovenste verdieping, straks heeft ze een bewoonde verdieping boven zich. Hopelijk kun je die niet horen. In mijn flat destijds hoorde mama namelijk alles, terwijl mijn bovenburen de vloer extra hadden geïsoleerd. Daarnaast kon ze naar buiten kijken, maar er kwam niets voorbij. Straks wel. De locatie zit aan de straat om de winkelstraat van het dorp in te rijden. Bijna alle soorten verkeer komen er voorbij, waarvan de meest luidruchtige de vrachtauto’s en bussen zullen zijn. Er zit alleen een stoep tussen, dus men zit er dicht op. Dit geeft heel veel extra prikkels! Ik houd mijn hart dus vast. Gelukkig krijgt ze wel dezelfde kamer en die zit aan de achterkant. Aan de voorkant heb je in het weekend namelijk ook te maken met mensen die op stap zijn. Er zit een kroeg tegenover.

Dit is dus mijn verhuisstress. Het heeft trouwens ook een voordeel moet ik eerlijk zeggen. Als ik uit de bus stap loop ik voor die afdeling langs. Dan kan ik eerst op het raam kloppen en mijn bezoek aankondigen. Met dat ik dit tik bedenk ik dat ik dat niet ga doen. Ook dat zijn extra prikkels tenslotte.

Ik kom hier later op terug en dan zal ik melden hoe het is gegaan en vooral hoe het daarna met mama is. Bij dementie zou vooral moeten gelden, eerst zij en dan de rest. Je wilt tenslotte toch het beste voor je dierbare?

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X