skip to Main Content
Dyezzie Blogt Over Haar Moeder Met Alzheimer: Het Zwaard Van Damocles

Dyezzie blogt over haar moeder met Alzheimer: Het Zwaard Van Damocles

Nadat mama de diagnose Alzheimer had gekregen had ik het tegen haar gezegd, ‘Ik heb het gevoel dat er iemad achter me staat op een trap die het bewuste “Zwaard Van Damocles” ophangt aan een dik touw en een kaars aansteekt. We weten niet wat er gaat gebeuren en wanneer het valt.’ Met mama was het toen nog goed, en dus hoopten we op een heel dik touw.

Het touw begon niet direct te vlammen, eerst is het smeulend gegaan. Ze had geen zin meer om te puzzelen, want dat had ze al zo veel gedaan. Ze was gemakkelijker geworden in de schoonmaak. Vroeger was alles streeploos geweest. Ik weet nog dat ik eens een vriendin meenam en die wilde niet roken bij mijn ouders, want het was er allemaal zo nieuw. Dat was echt niet zo, ze woonden er al een jaar of 3 en mijn beide ouders rookten binnen! Echt, zo schoon was mama. Het was niet meer zo nodig, want zo zei ze, ze werd ouder en was sneller moe. Ze maakte zich ook niet meer op. Oké, ze deed ze lippenstift op, dus daarom zal het me niet direct zijn opgevallen. Qua gesprekken begon ze vaker hetzelfde te vertellen, maar nog niet echt in overdreven mate.

Het touw begon een klein vlammetje te krijgen toen ze opgenomen moest worden. Een delier deed blijken dat ze niet langer zelfstandig kon wonen. Aan een kant fijn dat ze zo snel terecht kon en ze veilig zou zijn. Aan de andere kant, ik heb er spijt van dat ik haar niet hier naartoe heb gehaald. Toch leek het me beter voor haar om in haar veilige omgeving te blijven. Dit leek me voor haar namelijk vooral veilig. Had ik toen maar geweten wat ik nu weet….

Het vlammetje is heel gestaag een vlam geworden. Hoe zich dat uit? Gewoon door het steeds meer uitvallen van de vitale functies. Voor mij zit de pijn vooral in dat mama er is, maar ze niet meer kan spreken. Men bedoelt het lief als ze tegen me zeggen dat ik mama nog altijd aan kan raken. Tegenwoordig hecht ik dus waarde aan haar stem, niet aan haar woorden. Dat is een kracht om het zwaard niet zwaarder te maken dan dat het al is. Als ik dan eens aan de telefoon zeg, ‘Een dikke kus mam!’, en ze zegt ‘Kus’ terug, dan is mijn dag overigens meer dan gemaakt!

Dat mama zelf de handelingen niet meer kan is ook slopend om te zien. Ik help haar graag met eten en drinken, daar ligt het niet aan. Het is alleen zo dat het toch een beetje onnatuurlijk voelt. Wat ik het ergste vind voor haar is haar persoonlijke verzorging, dat ze dat zelf niet meer kan doen. Daar was ze altijd zo goed in en zo trots op. Daar komt bij dat ze incontinent is. Dat zou ze zelf het allerergste gevonden hebben. Vroeger heeft ze wel eens gezegd dat het dan om haar niet meer zou hoefen.

Tja, dat “Zwaard Van Damocles”. Ik weet dat het er hangt en ik voel het langzamer dichterbij komen. Wat ik niet weet is hoe hoog het hangt en dus hoe zwaar het naar beneden gaat vallen. Bij papa kwam het destijds met een rotgang naar beneden, maar dat tijdsbestek was dan ook veel korter.

Raar maar waar of misschien overdreven dat ik er rekening mee hou…. Ik heb van de vakantie-uren op mijn werk 2 weken gereserveerd voor mezelf als rouwverlof en daar kom ik dus niet aan. Wellicht is het voor u handig om uw CAO eens na te kijken en te kijken of u die mogelijkheid heeft.

De Alzheimer doet je steeds opnieuw afscheid van je dierbare nemen. Je weet namelijk nooit wanneer het zo ver is. Een val of een infectie en iemand kan zo maar weg zijn. Kortom, als het zwaard straks valt en hoe hard de klap ook mag zijn…. Het geeft me enigszins lucht dat ik mezelf rust gun om even bij te komen van alles.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X