skip to Main Content
Dyezzie Blogt Over Haar Moeder Met Alzheimer: Het Begin Van Het Einde?

Dyezzie blogt over haar moeder met Alzheimer: Het Begin Van Het Einde?

Afgelopen week kwam het bericht dat mama een tweede epileptische aanval had gehad. Ze was nu bedlegerig, maar (dat stond in het bericht) de conclusie was dat mama aan deze toeval geen blijvende schade had overgehouden. Ik belde naar de zorg. Het was inderdaad gebeurd en ze lag nog steeds in bed. Ze was wel bij en reageerde ook, ze had zelfs een beetje gegeten. Toch wilde ik weten of dit de laatste levensfase was. Het antwoord was dat het daar niet op leek. Ik zei dat ik al had gelezen dat er geen blijvende schade aan overgehouden zou worden. De verzorging was heel even stil en zei toen dat dat nog helemaal niet gezegd kon worden. Ik opende het bericht en las het voor, het stond er echt. Weer werd me gezegd dat dat echt nog niet bekend was. Met een onbehaaglijk gevoel hing ik op nadat ik bedankt had voor de info en gevraagd had of men mama nog even een knuffel van me wilde geven. Dan is het balen dat je zo ver weg woont. De volgende dag stond er ook nog een belangrijk overleg op de agenda van mijn werk, wat moest ik? Ik besloot om op de zorg af te gaan en ben de volgende dag naar mijn werk gegaan. Gisteren ben ik naar mama gegaan….

In de trein stuurde ik tante Josje een bericht dat ik onderweg was en dat ik eerst koffie kwam drinken en of ik haar fiets mocht lenen. Natuurlijk was dat prima. Eenmaal bij tante Josje vroeg ze of ik alleen zou gaan. Nee, Liza zou met me meegaan. Ze keek me aan en zei, ‘Mijn gevoel zegt me dat ik meega, maar als Liza meegaat dan ga ik de volgende keer wel mee.’ Tante Josje voelde wat ik ook voelde bleek wel en dat zei ik dan ook. Ik heb gezegd dat ik wilde dat ze nu mee zou gaan. Stel dat…. We stonden er beiden gelijk in. Ik belde Liza en ze begreep het. Het was beter als we met zijn tweeën gingen en zij zou niet meegaan.

Eenmaal bij mama lag mama op bed. Haar kleine hoofdje op dat grote kussen. Ze was net aangekleed en had haar eten gehad en lag nu te rusten. Ze was gisteren wel even op geweest werd er gezegd. Tante Josje stond eerst aan het voeteneind. Ik boog me over mama heen en gaf haar een kus. Ik wees naar tante Josje en zei, ‘Kijk eens wie ik meegenomen heb!’ Mama moest lachen en aan haar blik kon ik duidelijk zien dat ze haar jongste zusje herkende. We pakten een stoel en gingen bij haar zitten. Ze was blij. Ik begon een paar liedjes te zingen en mama zong op haar manier mee. Ze genoot, want ze lachte. Ze praatte op haar manier ook met ons en maakte ook bewegingen met haar armen. Dat bleek allemaal al wel te veel omdat ze later begon weg te dommelen. Ik gaf haar nog een kus op haar voorhoofd. Haar huid voelde gortdroog aan. In de kast vond ik nog een flesje bio-oil. Mama’s wondermiddel om vrijwel rimpelloos te blijven. Ik deed wat in mijn handpalmen en begon haar gezicht in te smeren en zachtjes te masseren. Ze genoot er intens van, dat viel ook tante Josje op. Net als dat het tante Josje opviel dat mama nagenoeg geen rimpels heeft. Een combinatie van goede genen en dus haar wondermiddel.

Tante Josje en ik hadden koffie gekregen en na de koffie was mama echt zichtbaar moe. We besloten om weer weg te gaan. Mama opende haar ogen en vond het niet leuk. Ik drukte haar nog een kus op de mond en ik heb gezegd dat ik van haar houd. Ze brabbelde terug, om op die manier te zeggen dat ze ook van mij houdt. Ik dacht aan de woorden dat dit niet de laatste levensfase zou zijn. Mijn gevoel zei echter iets heel anders. Zachtjes heb ik mama gezegd dat wanneer Beppe of Papa haar de hand zou bieden, zij die mag aannemen, om alleen maar uit deze hel te komen. Beiden hadden we tranen in de ogen, maar ik vond dat ik het moest zeggen. Ze kan dit niet winnen en ze moet de hele hel al door bij deze ziekte. Dit verdient ze echt niet! Waarom ik het ook heb gezegd, is omdat ik haar met heel mijn hart een doodstrijd wil besparen.

Eenmaal thuis kwamen de tranen bij tante Josje en mij. Ik vertelde dat mijn gevoel nog sterker is, dit voelt voor mij wel als die laatste levensfase. Tante Jos wees op wat de zorg had gezegd en dat zij ook dacht dat het wel mee zou vallen. Aan een kant hoop ik dat zij gelijk hebben, maar toch…. Ik hoop dat mijn gevoel juist is en mama de strijd mag en kan staken. Natuurlijk wil ik haar niet missen, maar realistisch gezien doe ik dat al. Van mezelf weet ik, ik heb alles gedaan wat ik kon doen voor haar. Ik heb haar nog laten genieten van de zon, ik heb voor en met haar gezongen, ik heb haar geknuffeld en gekust zoveel ik kon, gezegd dat ik van haar houd, ik heb de herinneringen met haar gemaakt en we hebben gelachen. Ik hoef dus nergens spijt van te hebben. Al heb ik dat van een ding wel, maar dat is voor later, die stress zoek ik nu niet op.

Het zal wellicht stom klinken, maar eerlijk is eerlijk: ze is beter af bij Beppe en Papa, dan met haar kleine hoofdje op dat grote kussen. Ik heb de mooiste herinneringen door de tijd heen verzameld. Natuurlijk wil ik er nog wel een paar bij, maar ik wil ook het beste voor mama. Hoe het ook mag zijn. Die herinneringen neemt niemand me af, ik kan er vrede mee hebben.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X