skip to Main Content
Dyezzie Blogt Over Haar Moeder Met Alzheimer: ‘Ben Ik Mantelzorger?’

Dyezzie blogt over haar moeder met alzheimer: ‘Ben Ik Mantelzorger?’

Onlangs sprak ik een oude bekende. We haalden herinneringen op aan vroeger en informeerden hoe het was met elkaars familieleden. Ze schrok toen ik vertelde dat mama aan Alzheimer lijdt. Ja zij had mama ook gekend en, zoals ik vaker hoor, ze herinnerde zich mama als een goed verzorgde vrouw. Altijd mooi opgemaakt, een verzorgd kapsel en een dure smaak qua kleding. Die opmerking kwam bij mij hard aan, maar ik heb er niets op gezegd. Beter mijn mond houden dan te liegen tenslotte, want wat zij benoemde zo is mama echt niet meer. Aan het einde van het gesprek zei ze, ‘Het lijkt me zwaar om mantelzorger van je eigen ouder te zijn.’ Ik had geknikt, maar niets gezegd.

Die avond dacht ik terug aan haar laatste opmerking. Eigenlijk zie ik mezelf niet als mantelzorger van mama. Mijn zus is eerste contactpersoon en zij is de “mantelzorger”. Wij kunnen niet door één deur en ze houdt me eigenlijk overal buiten. Dat kan en dat mag in Nederland, dus ik kon en kan niet anders dan me daarbij neerleggen. Ik zeg altijd, ik heb de lusten, zij de lasten. Ik probeer zoveel mogelijk leuke dingen met mama te doen. Soms neem ik wat mee. Meestal zijn het slofsokken, soms een trui of een legging. Ik kijk waar ze iets aan kan hebben, wat lekker warm is, wat praktisch is om mama aan te trekken en wat toch enigszins verzorgd staat. Andere dingen haal ik niet, dat is niet mijn taak.

Over de zorg weet ik vrijwel niets. Onlangs hoorde ik dan bij toeval dat mama medicatie krijgt in verband met haar epileptische aanvallen. Ik had namelijk gezegd dat ik mama niet weer mee zou nemen naar de Hema en de zorg vroeg waarom niet. Dat wilde ik dus niet vanwege die toevallen, maar er werd gezegd dat ze die niet meer heeft gehad sinds ze er medicatie voor krijgt. Daarop viel mijn mond open, want mij is vorig jaar verteld, door mijn schoonzuster, dat men over ging op palliatieve zorg. Zou mama er bijvoorbeeld een longontsteking bij krijgen, dan zou er geen medicatie komen, waarom nu dan wel? Men keek mij verbaasd aan, want er was niets bekend over palliatieve zorg richting mama.

Kortom, ik zie mezelf niet als mantelzorger zoals ik het hierboven naar voren haal. Op de menselijke manier zie ik mezelf nog veel minder als mantelzorger. Vind ik dat erg? Nee, absoluut niet! Het is namelijk iets van de laatste jaren dat men de dierbaren van een zieke de mantelzorger noemt. Volgens mij komt dat vooral door de politiek, die leggen de mantelzorgers steeds meer op. Toch zijn we in de eerste plaats geen mantelzorgers, maar we zijn een kind, dochter of zoon, een partner, een zus of een broer, een nichtje of neefje, een buurvrouw of buurman of wat ook maar, we zijn de dierbaren van iemand waar we voor zorgen.

Dus in geval van mijn eigen moeder: ik ben niet haar mantelzorger, ik ben haar kind, haar dochter! Ik doe een stukje mantelzorg erbij, dat is prima, dat doe ik met liefde. Maar vóór ik de mantelzorger van mama ben, ben ik op de eerste plaats haar kind en is zij mijn moeder. Dat is mijn plaats naast mama!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X