skip to Main Content
Dyezzie Blogt Over Haar Moeder Met Alzheimer: Alzheimers Geest

Dyezzie blogt over haar moeder met alzheimer: Alzheimers Geest

Gisteren ben ik bij mama geweest. In deze wil ik mijn dankbaarheid uitspreken naar de NS. Doordat ik namelijk had gestemd op het boek Zolang Er Leven Is van Hendrik Groen bij de NS Publieksprijs, had ik een gratis eerste klas treinkaart gewonnen. Het boek van mijn keus had namelijk de NS Publieksprijs gewonnen. Geweldig en wat komt het goed uit, gezien het pittige reizen zijn naar mama.

Zoals altijd ging ik eerst koffie doen bij tante Josje. We zijn samen naar mama gegaan. Tante Josje had me gevraagd of mama haar zou herkennen. Dat weet je nooit, daarom zou ik het gaan testen. Inmiddels weet ik wel dat je dat beter niet kunt doen, maar ik zou mama helpen door niet de antwoorden af te gaan wachten. Bij het binnen komen zei ik meteen dat ik haar zusje had meegenomen. Ik begin ook altijd met Mama, Moeder, Mam te zeggen als ik kom, of ik zeg dat haar dochter er weer is. Wat ze oppikt weet ik niet zeker, maar dit doe ik voor mijn eigen rust. Ik praat ook OVER Beppe (haar moeder) en niet ALS. Dit alles geeft me rust doordat ik de relatie tot iemand dan benoem(d heb).

Mama was eerst erg emotioneel. Dat gebeurt vaker, maar ik weet dat ik dan geduld moet hebben. Ze werd even later rustiger, maar ze zat duidelijk in haar eigen wereld. Nog meer geduld en dat was maar goed ook, want toen de mist optrok hebben we met zijn drieën genoten van onze tijd samen en flink gelachen. De geest bij Alzheimer lijkt me niet aan te wijzen. Soms denk ik dat ze woorden vangt en dan bij sommige woorden een grappige associatie heeft.

Zoals laatst, toen ik naar de supermarkt liep voor een boodschap. Terwijl ik naar de supermarkt liep stond ik in de grote boodschap van een hond. Ik vertelde het mama op die manier en zonder lach, maar mama begon keihard te lachen! Of de keer dat de keuken net gedweild was. Tijdens het eten maken had ik olijfolie op de vloer gemorst. Dat had ik even vlot maar keurig verwijderd met keukenpapier. Later zou ik iets uit de keuken halen. Ik droeg mijn extra dikke sokken en ja…. dat stukje was spekglad en HOP daar lag ik. Mama lag dubbel van het lachen. Ook de uitspraak, ‘Ach jij ook altijd met je grappen!’ Dan lacht mama zich rot. Het is een uitspraak van papa aan mij. Hij had eens een blunder begaan en ik kreeg de schuld. Dat soort dingen komt dus binnen. Het liedje van haar moeder, dat komt niet altijd goed binnen.

Goed, nu zou ik testen of mama tante Josje zou herkennen. Ik zat naast haar en was nog bezig met een handmassage bij mama. Ik vroeg of ze wel wist welke zus ik mee had genomen. Mama heeft nog 3 zussen onder zich. Ik begon met de zus die direct onder haar kwam. Ik noemde de naam van die zus en schrok van mama’s reactie. Ze werd stil en het leek of ze zou gaan huilen. Deze zus is veel te jong uit het leven gerukt en dat heeft destijds een flinke impact op mama gehad. Snel zei ik dat het die zus niet was. Ik vroeg of het haar een a jongste was. Daarop keek mama boos en draaide haar gezicht weg. Ze kneep ook even hard in mijn hand. Op die zus is ze nog altijd boos, gezien deze nooit eerlijk is geweest. Nog vlotter zei ik dat het die zus zeker niet was. Ik noemde de naam van haar jongste zus. Ik kon zien en voelen dat de woede wegtrok. Mama keek eerst vertwijfeld naar mij en toen naar tante Josje. Ze begon te glimlachen en ik stelde mama gerust dat ze  haar een a jongste zus echt nooit meer zou zien. Daarop begon mama weer blij en hardop te lachen. Bij het weggaan kreeg tante Josje dan ook een kus van mama. Het was goed.

Alzheimer is ondoorgrondelijk, wat wel en wat niet en vooral wanneer. Het is niet te volgen.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X