skip to Main Content
Dyezzie Blogt Over Haar Moeder Met Alzheimer: Afscheid Van Ons Hema-Moment

Dyezzie blogt over haar moeder met Alzheimer: Afscheid Van Ons Hema-Moment

Eh ja, dit mag wellicht simpel klinken, maar dit is momenteel een verdriet van me. Ik realiseerde het me de laatste keer dat ik in de Hema in Mama’s woonplaats was. Zo stom, en ik werd er min of meer door overvallen. Toch is het voor mij realistisch. Hoe iets kleins, iets groots kan worden….

Ik was vroeg op pad gegaan die dag en zou bij tante Josje logeren. In de trein bedacht ik wat ik toch vergeten was, want zo voelde het. Pas bij tante Josje kwam ik erachter wat het was. Het was de oplader geweest van mijn telefoon. Zij had genoeg opladers in huis, maar niet die ik nodig had, dus dan maar even een halen bij de Hema als we naar mama toe zouden gaan.

Aan het begin van de middag stonden we in de Hema, bij de laders. Opeens overviel me dat gevoel, “Mama en ik komen hier niet meer samen.” Ik besefte me opeens, de laatste keer dat we er afgelopen zomer zaten, dat is na alle waarschijnlijkheid echt de laatste keer geweest. Mijn zicht werd heel even wazig en ik slikte mijn tranen weg. Niet nu.

Met tante Josje heb ik het later wel besproken. Dat ik waarschijnlijk niet meer met mama naar de Hema zal gaan voor ons Moeder-Dochter Moment. Met mijn karamel cappuccino, de karamel voor haar, haar warme chocomelk met slagroom, mijn broodje en haar gebakje. Als ze dan nog trek had (in de winter), nog een kop snert met echte Hema-worst erin. Je zag haar dan maximaal genieten! Onze gesprekjes daar die steeds moeilijker werden doordat zij niet meer kan praten. Zoals het er nu voor staat, lijkt dat niet meer te gaan gebeuren.

Nu is het te koud, dus dat zal ik haar al helemaal niet aandoen. Toch speelt bij mij ook de ervaring van de participatie training. Wat doe ik haar aan qua prikkels? Ja ze was altijd blij en vrolijk als we er waren, maar ik twijfel nu of ik dat nog wel moet doen of überhaupt moet willen. Waarom? Omdat ze al meerdere keren een epileptische aanval heeft gehad. Stel nu dat…. “Joh daar moet je je niet mee bezig houden!”, werd er door sommigen gezegd. Eh…. Hallo?! Ik maak zelf wel uit wat me bezighoudt, het gaat om mijn moeder! Ik moet er niet aan denken als ze daar een aanval zou hebben. Sterker nog, zij zelf al helemaal niet! Tante Josje begreep me gelukkig wel. Verder liet ik het onderwerp rusten.

Tot op de terugweg in de trein. Er liep een medereiziger voorbij met een plastic tas van, jawel, de Hema. Wat ik aan verdriet had vast gehouden kwam er in de trein opeens uit. Natuurlijk, ik heb de herinneringen gemaakt met die Moeder-Dochter Momenten van ons. Toch, de wetenschap dat het voorbij is, die slaat in. Tegen beter weten in hoop ik diep in mijn hart dat het ons dit voorjaar nog eens gegund is. Het is kijken en afwachten of ik dat aandurf, want het idee om niet haar mee naar buiten kunnen nemen, dat doet gewoon pijn. Dat ik het hoop is dat eigenlijk het meest voor mezelf. Dan kan ik het beter afsluiten. Dat heb ik met mijn verjaardag ook gedaan. De laatste keer dat we die gevierd hebben is 2 jaar geleden. Op dat moment kon mama nog meer. Ik heb dat heel bewust gedaan. Om het feit dat de herinnering aan mijn laatste verjaardag dan een goede is en niet een waar mama dan te ver heen zou zijn. Dat leek me beter voor mijn eigen verwerking en daar sta ik nog steeds achter.

Lukt het niet, dan is dat jammer. De herinneringen die ik heb, die heb ik en dat neemt niemand me meer af! Mama zou zeggen, ‘Sa is’t en net oars!’*

*Fries voor: Zo is het en niet anders!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X