skip to Main Content
Dyezzie Blogt Over De Zorg Voor Haar Moeder: Forever Freddie #alzheimer

Dyezzie blogt over de zorg voor haar moeder: Forever Freddie #alzheimer

Afgelopen dagen logeerde ik bij mijn tante Josje. Vaak ga ik eerst naar haar, dan doen we koffie, praten even bij en dan leen ik de fiets en rijd ik naar mama. Daarna breng ik de fiets terug, doen we nog even koffie en dan praten we over hoe het bij mama was. Maar nu was ik er 3 dagen, want Jos was jarig. Iedere dag ben ik even bij mama geweest. Vandaag ook nog. En vandaag werd schitterend! We hebben een herinnering gemaakt, die niemand me meer af kan nemen.

Vanmorgen zat ik even door de Veronica gids te bladeren en zag ik een interview staan met de acteur Rami Malek. Ik kende hem van de serie I, Robot, maar nu speelt hij in de film Bohemain Rhapsody, de rol van Freddie Mercury. De film komt komende week uit in de bioscoop en gaat over het leven van Freddie en natuurlijk over de band waar hij in speelde, Queen. Afgelopen week was er al genoeg van te zien geweest op televisie. Om eerlijk te zijn stak dat wel een beetje, maar dat komt omdat ik die film niet meer met mama kan gaan bekijken. Ze was zo’n grote fan. We zijn destijds nog bij het huis van Freddie in in Londen geweest en we hebben ook wel Queen tribute-concerten bezocht. Mama miste dan altijd Freddie. Niemand kon in haar ogen tippen aan Freddie. Begrijpelijk, maar vaak genoeg was het wel goed. Toch vond mama dan van niet. Freddie was Freddie en daarmee was voor haar de kous af. Toch weet ik heel zeker dat als de Alzheimer niet in haar leven was gekomen, wij samen naar die film waren gegaan.

Later was ik dus bij mama. Mama was vrolijk en we hadden samen ontzettend veel lol. Goed, ze brabbelt en een enkele keer komen er woordjes. Kleine woordjes. Nu begon ze een beetje te zingen in de trant van “Aaaaahhhh” en “Ooooohhhh” en ik deed gezellig mee. Opeens schoot het me te binnen en zong ik “Barceloooonaaaa”. Mama moest verschrikkelijk lachen en ik vroeg, ‘Weet je nog hoe ik papa af kon leiden met die cd,  als we met zijn drieën aan het sjoelen waren?’ Ik kon het eigenlijk nooit winnen van mijn ouders. Nog wel eens enkele keer van mama, maar van papa niet. Dan zette ik dus de cd op, Barcelona van Freddie Mercury en Montserrat Caballé. Zodra papa aan de beurt was begon mijn show naast de sjoelbak om hem af te leiden van het spel. Vol overgave playbackte ik Montserrat en ik voerde als bonus een soort van balletshow op. Mama schoot vanmiddag in de lach toen ik het vroeg en maakte tot mijn vreugde een schuifbeweging van het sjoelen.

Zo kwam ik op het idee om mijn Spotify te openen en ik vroeg of ze Freddie wilde horen. Dat wilde ze wel en ik zocht Radio Ga Ga op. Expres dit nummer, want het is niet te zwaar en het “Ga Ga” vond ik mooi overeen komen met mama’s praten. Bij de map met Queen-muziek heb ik in mijn Spotify de foto gezet waar ik haar bij Freddie op de foto heb geplaatst met behulp van Photoshop. Ik liet het zien en zei, Jij en Freddie. Ze glunderde even en zei, ‘Mooi!’ Ik hield mijn mobiel tussen ons in. Zo beluisterden we het nummer en mama begon op haar manier zachtjes mee te zingen. Het was een heerlijk moment en we hebben het hele nummer afgeluisterd. Ik zei daarna, ‘Fijn toch, Freddie’  Meteen daarop kreeg ik een ingeving. Het was net of ik papa hoorde die riep, “Laat mama die filmtrailer zien!” Ik opende mijn  YouTube en vroeg of ze een stukje wilde kijken van Freddie’s leven. Ja, ook dat wilde ze wel.

Meteen in het begin gebeurde het. Op de 35ste seconde zie je het gezicht van Rami Malek, in de rol van Freddie, weerspiegelen in de piano. Mama wees ernaar en zei, ‘Freddie!’ Ik was verrast en moest glimlachen, dus hij leek goed genoeg, terwijl ze nooit iemand goed genoeg als Freddie had gevonden. Let wel, ik had Freddies naam al meerdere keren uitgesproken. Ik geloof dat ze het niet had gezegd als ik de naam niet al meerdere keren had benoemd. Tot mijn grote verbazing bleef ze de rest van het filmpje aandachtig bekijken. Toch zo’n vier en een halve minuut. Aan het einde zei ze weer, ‘Mooi!’. Een golf van geluk barstte in me open. Realistisch gezien kan ik niet met haar naar de film, maar dit was zo waardevol. Ik moet het tenslotte doen met de kleine dingen en het is mama die deze kleine dingen voor mij groots maakt.

In de trein naar huis dacht ik aan het interview dat ik had gelezen. Er had gestaan dat de soundtrack van de film al uit was. Ik heb het opgezocht op Spotify, gevonden en aangezet. De treinreis werd fijn naar huis toe. Deze herinnering had ik maar weer. Ik ben dankbaar. Dankbaar voor de herinnering en dankbaar hoe Freddie ons blijft verbinden. Of ik naar de bioscoop ga voor de film weet ik inmiddels niet zeker meer. Ik vind het zo al fijn. Laat ik maar wachten tot hij op dvd komt. Dan kan ik het thuis in alle rust bekijken en mijn emoties de ruimte geven.

Hieronder de trailer die mama en ik samen hebben bekeken. Al is dat puur voor mezelf om deze blog zo compleet mogelijk te hebben. Let wel even op de 34ste en 35ste secondes, “Forever Freddie” zal ik maar zeggen!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X