skip to Main Content
Dyezzie Blogt Over De Zorg Voor Haar Moeder : Blij Met Onze Blogs

Dyezzie blogt over de zorg voor haar moeder : Blij Met Onze Blogs

Vaak genoeg krijg ik leuke reacties over mijn blogs. Er zijn maar 2 nare reacties geweest tot nu toe, en dat in 3 jaar tijd, dus dat is te verwaarlozen. Ik ben er zelf heel trots op. De reacties zijn vaak hartverwarmend. Men herkent zich erin, ik durf zo open te zijn, ik schrijf het makkelijk leesbaar, dus niet te zwaar en men heeft er iets aan. Dat zijn zomaar wat reacties en daar geniet ik van en daar ben ik dankbaar voor. Wat ik echter het meest fijn vind is dat men geregeld naar mama gevraagd wordt. Mensen die we niet eens persoonlijk kennen, dat doet me zo goed! Ik vertel haar dat ook en daar geniet ze van. Als ik dan lachend zeg dat ik een fanclub voor haar ga oprichten, dan schatert ze het uit en mompelt ze iets als ‘vissassassa tudu’. Voor een ander onverstaanbaar, maar ik weet dat ze bedoelt: “Verschrikkelijk Mens”, want zo noemde ze me altijd lachend als ik een grap maakte. Als ik dat dan hardop uitspreek dan knikt ze al lachend.

Destijds was ik al begonnen met bloggen. Gewoon over mijn leven, niets over mama en de Alzheimer. Vaak genoeg las ik het aan mama voor via de telefoon, want ze had niets met de pc. Het meest genoot ze dan als ze erin voorkwam. Ze kreeg in die tijd de diagnose. Meteen daarna logeerde ze een week bij me. Ik heb toen gevraagd of ik in de toekomst ook over haar en de ziekte mocht schrijven, dat mocht. Zo konden we wellicht iets voor anderen betekenen. Ik ben pas begonnen nadat ze was opgenomen, dat vond ik veiliger. Al snel kreeg ik bericht van Mantelzorgelijk met de vraag of ik voor hen wilde bloggen. Natuurlijk heb ik mama eerst gebeld om haar goedkeuring te vragen en zij vond het prima. Nog steeds met ons zelfde doel, dat we iets voor anderen konden betekenen.

Maar wat betekent hierover bloggen eigenlijk voor mij? Voor mij is het namelijk wel degelijk een uitlaatklep. Ik schrijf vaak genoeg over wat er gebeurt en hoe dat voor mij is. Als er weer iets heftig is, zoals ze bijvoorbeeld haar spraak verliest, dan schrijf ik daar ook over. Heb ik daar verdriet van, maar als ik het tik neem ik er op een andere manier iets meer afstand van en kan ik de situatie realistischer bekijken. Meer in de zin van, wat hebben we nog wel? In geval van de spraak is het haar stem, die hoor ik nog. Maar ook het aanraken. Ik kan nog steeds met haar knuffelen of hand in hand zitten. Dit ontdek ik vaker tijdens het tikken van mijn blogs. Voor mijn eigen rouwproces is dit dus heel waardevol.

Toch is wat hierboven staat niet het meest belangrijk voor me. Nee, wat het meest belangrijk voor me is, is dat mama en ik dit samen doen! Zo voelt het voor mij. Het is natuurlijk niet letterlijk zo. Ze schrijft niet mee en ze is er niet bij aanwezig. Alhoewel, haar oude bureaustoel is nu de mijne. Ik realiseerde me dit toen ik de laatste keer bij haar was. Ook al kan ze het allemaal zelf niet meer, we doen dit toch maar mooi samen. Dat is dus wat we nog steeds hebben, ondanks die afschuwelijke ziekte!

Ja, ik leer nog kleinere dingen te waarderen. Ik ben mama, Mantelzorgelijk en jullie lezers hier erg dankbaar voor, want het steunt me en het geeft me energie in deze periode. Dankjewel!

 

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X