Drukwerk #mantelzorg4voeter

Wij zijn in Nederland op de goede weg wat betreft toegankelijkheid. Er is al veel werk verzet, en er is nog een lange weg te gaan om te zorgen dat mensen met een beperking op allerlei gebied in onze participatiemaatschappij gelijk behandeld worden.
Met name wat de toegankelijkheid betreft juichen we het toe dat vele mensen hun stinkende best hiervoor doen, wat enorm te waarderen is omdat het lange en moeizame processen zijn.

Van de andere kant stuit ik tegen ‘toegankelijkheids problemen’ waar je verdraaid makkelijk wat aan kunt doen. Ik moest daar aan denken toen ik in dergelijke situatie kwam waarbij ik me zeer irriteerde. Ik reed op de stoep en opeens dook er weer zo’n grote dikke vette bruine jongen op. Gelukkig kon ik net op tijd stoppen waarop Butler direct anticipeerde. Hij snapte even niet wat er was, en keek me vragend aan. ‘Gatsiedakkie niet weer, riep ik! Als ik niet was gestopt waren we vol in de dikke drol gereden, die midden op stoep lag.
Ik snap daar werkelijk helemaal niets van. Dat laat je toch niet gebeuren als hondeneigenaar?
Is het niet een van de eerste dingen die je je hond leert dat hij in de bosjes moet drukken en zeker niet op de straat of op de stoep.
Een ongelukje kan altijd, maar dan nog ruim je het op.

Lopend stap je er zo overheen, maar ik kon geen kant op. Naast de drol de stoep af rijden kon niet want die stoep was te hoog. Het zou resulteren in een valpartij met rolstoel en al. Draaien met de rolstoel was onmogelijk omdat het gras ernaast te zompig was om te keren. Het zou voor de derde keer in korte tijd zijn dat we in de blubber vast komen te zitten. Niet zo erg maar dat wordt weer bellen of er iemand komt om me er uit te sjorren.
Doorrijden was een slechte optie, dat is vol door de poep rijden en gokken of Butler de viezigheid kan ontwijken. We hebben geen keus en ik geef gas.
Het wordt geen kwestie van schoenen schoonmaken thuis, nee alle poep zit gekleefd tussen het diepe profiel van mijn robuuste banden, en die kunnen niet van de rolstoel af. Zie het maar schoon te krijgen. Ik krijg het niet voor elkaar. Het moet tussen het profiel uitgepeuterd worden. Nu hebben wij rekening gehouden met de inrichting van ons huis met onze natuurstenen vloer die hufterproof is voor rolstoelen en honden. Maar niemand is blij met hondenpoep in zijn huis. En zeker niet van honden waarvan de baasjes te beroerd zijn om hun trouwe kameraden goed op te voeden.
Zielig voor de honden, denk ik, dat je baasje niet de moeite neemt om je te leren als pup waar je je drolletje mag leggen. Of als het een ongelukje was, dat hij te beroerd was om het op te ruimen. Terwijl jij vast en zeker door het vuur gaat voor je baas, trouw als je bent.

Misschien gaat het niet eens bewust bij sommige hondeneigenaren, weten ze niet beter. Maar onbewuste gedraaide drollen op de stoep zijn ook super irritant en a-sociaal. Een positieve, vriendelijke uitleg van wat zij met hun gedrag voor overlast bezorgen is misschien de moeite waard.
Het betreft hier hondeneigenaren, hondenliefhebbers die hier kunnen helpen aan dit stukje verbetering in een meer toegankelijke en socialere samenleving. Dat kan toch niet zo moeilijk zijn.

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top