Foto © Claudia Otten

Drama

Drama vanmiddag. Ik had een medewerker van de afdeling “Aanmelding en Plaatsing” aan de telefoon. Deze had een gesprek met mijn vrouw wat mis liep. Mijn vrouw was boos en overstuur uit het gesprek weggereden met haar scootmobiel. Het gesprek ging over het logeren en toekomst omtrent een vaste woonplek. Het laatste heeft mijn vrouw niet meegekregen omdat zij boos wegreed. Na het telefoongesprek heb ik mijn vrouw gebeld. Ze was op het terrein een duin in gereden, helemaal overstuur, huilend en gillend. Na haar gerust te hebben gesteld afgesproken dat als ze teruggaat naar de afdeling en een bakkie koffie gaat drinken ik naar haar toe zou komen. Zo geschiedde. Mijn vrouw wilde toen ik bij haar was niets meer, maar ik zou ik niet zijn als ze uiteindelijk een warme maaltijd heeft gegeten, wat gedronken en gelachen. Het telefoongesprek met “Aanmelding en Plaatsing”: helaas is er drie dagen geen logeermogelijkheid voor mijn vrouw. Er is echt van alles geprobeerd. Aankomende maandag komt mijn vrouw thuis en kan aankomende donderdag weer terug. Voor ons beide is dit een teleurstelling maar het is niet anders. Maar, er komt een vaste woonplek vrij voor mijn vrouw. We weten al op welke afdeling. Er gaan intern verschuivingen plaats vinden waardoor de vaste woonplek voor mijn vrouw vrij gaat komen. De woonplek moet na alle verschuivingen opgeknapt worden en wordt er een nieuwe vloer aangebracht. Aankomende woensdag hoor ik een specificeren datum van mogelijke plaatsing. Voorzichtig kan ik wel schrijven dat het in oktober het plaatsen een feit zal zijn. Er gaat een hoop door mijn hoofd. Maandag haal ik mijn vrouw zelf op, en dan komen we de drie dagen wel door..

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top