skip to Main Content
Dolfijntherapie

Dolfijntherapie

Dorothé BootsVandaag een stukje over de dolfijntherapie waar we verschillende keren met Duncan naartoe zijn geweest. We gaan altijd naar Florida U.S.A. (Island dophin care) waar hij dan 2 weken dolfijntherapie achter elkaar heeft. Wat is het iedere keer weer een geweldige ervaring en wat heeft het ontzettend veel voor zijn ontwikkeling gedaan.

De eerste keer dat we daar naartoe gingen was hij 5 jaar. Hij sprak nog niet, maakte geen contact met andere mensen en hij bleef altijd heel dicht bij mij of mijn man in de buurt.

Na die eerste keer sprak hij zijn eerste woorden, maakte voor het eerst oogcontact met anderen en liep zo af en toe eens zelf de tuin in. Onze ogen en oren stonden het jaar dat daarop volgde wagenwijd en vol verbazing open. Wauw, dit kan het dus doen met een kind.

Ik weet ook nog goed dat hij de coördinatie niet had om een lepel in één keer goed in zijn mond te stoppen. Boven de eettafel hing een grote foto van Squirt (zijn dolfijn) ter stimulatie. De eerste hap pap die regelrecht zijn mond inging was voor Squirt, die hem van boven de tafel af toekeek en stimuleerde. Vele kippenvel momenten hebben we beleeft dat jaar.

Ondertussen zijn we 11 jaar verder en blijkt dat de dolfijntherapie “de sleutel tot zijn ontwikkeling” te zijn.

Wat we er ondertussen ook van weten is dat alleen het naar de dolfijntherapie toegaan niet genoeg is. De nazorg thuis is heel belangrijk om de aangewakkerde stimulatie daar hoog te houden. Daar hebben wij thuis altijd veel aandacht aan besteed. Zo heb ik iedere keer een fotoboek voor Duncan gemaakt, wat ik liet plastificeren zodat het niet stuk kon, dat hij altijd overal mee naartoe nam. Er werd een DVD van de therapie gemaakt die hij, liefst nu nog steeds, dagelijks kijkt en er hangen in huis overal foto’s van de dolfijntherapie. Er wordt ook veel over gepraat enz.

Inmiddels is diezelfde dolfijntherapie ook een heel belangrijk ‘gezins-ding’ geworden.

Onze jongste zoon mocht de laatste 2 keren volledig met de therapie meedoen, waardoor het ook voor hem iets prachtigs en heel belangrijks geworden is. Dit zijn namelijk de enige en zeldzame weken in het jaar waarbij hij en zijn broer veel samen spelen en lol hebben, heel intens contact met elkaar hebben en zich ontzettend verbonden voelen met elkaar.

Wat zijn wij ontzettend blij en dankbaar dat we dit al verschillende keren mee hebben mogen maken.

 

Avatar

Dorothé Boots

Dorothé Boots is moeder van twee zonen waarvan de oudste gehandicapt is. Zij blogt over wat zij in haar leven thuis, maar ook in haar coachingpraktijk, May-D coaching, meemaakt.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X