skip to Main Content
Doen Mantelzorgers Echt Te Weinig In Verzorgingshuizen?

Doen mantelzorgers echt te weinig in verzorgingshuizen?

Op Facebook kwam ik een bericht tegen dat ik met verbijstering heb zitten lezen. Het bericht was van een zorgverlener op een PG afdeling van een verpleegtehuis. Zij gaf aan dat ze de frustraties van mantelzorgers over de bezuinigingen in de zorg en te weinig handen aan het bed begreep maar dat het soms niet anders kon dat er onderbezetting van personeel was vanwege ziekte of vakantie van collega’s.  Tot dusver een prima verhaal, tot ik deze opmerking las.

Als familieleden zo graag willen dat er meer toezicht is in de huiskamer op een moment van schaarste blijf dan eens wat langer en doe ook wat leuks samen met je vader of moeder en andere bewoners !! Altijd afgeven op de bezuinigingen is niet nodig. Politiek Nederland wil ook dat familieleden of mantelzorgers een steentje bij dragen in de zorg. Dus kom op en steek je handen eens uit als je op visite komt en voor diegene die eens in de zoveel tijd komen zeg ik: kom eens wat vaker !!! Altijd afgeven op de bezuinigingen is niet nodig . Politiek Nederland wil ook dat familieleden of mantelzorgers een steentje bij dragen in de zorg. Dus kom op en steek je handen eens uit als je op visite komt en voor diegene die eens in de zoveel tijd komen zeg ik: kom eens wat vaker !!! Sorry maar af en toe ben ik klaar met het gemopper en geklaag over de verpleeghuizen terwijl we vreselijk ons best doen om het iedereen naar hun zin te maken. Maar helaas kunnen we niemand 24 uur individueel begeleiden .

Ga er als zorgverlener altijd van uit dat mantelzorgers al langere tijd voor een dierbare met dementie gezorgd hebben en dat de stap om tot opname over te gaan beslist niet eenvoudig is. In de meeste gevallen gaat daar een groot drama aan vooraf. Het voelt bij veel mensen als ‘te kort schieten’ , ‘mislukken’ of zelfs als ‘verraad.’.  24/7 mantelzorg voor iemand met deze ziekte in vergevorderd stadium kan in de meeste gevallen echt niet thuis. Hoe graag je het zou willen, de intensieve zorg is gewoonweg niet op te brengen en zeker niet in combi met werk en eigen gezin, met alle gevolgen van overbelasting van dien. Pas als het echt niet meer gaat, wordt de gang naar een verpleeghuis ingezet. Vaak is het dan al crisis.

Ik vraag me soms echt af of zorgverleners zich wel realiseren hoe het is om de zorg van een dierbare over te moeten dragen, na soms jaren intensief zorgen.  Hebben zij zich ooit afgevraagd waarom mantelzorgers daarna soms even afstand nemen? Waarom ze overdag – tijdens de activiteiten – niet aanwezig kunnen zijn? Waarom ze het naar vinden om in een huiskamer met 8 mensen met dementie – zonder toezicht – achter te blijven? Waarom ze vinden dat hun dierbare tekort wordt gedaan?

handen aan het bedHelaas trekken we allemaal veel te snel conclusies over het hoe en waarom. Vaak staan zorgverleners niet stil bij de lastige taak van de mantelzorgers. Mantelzorgers weten vervolgens vaak niet hoe en wat ze kunnen betekenen wanneer iemand is opgenomen. Hebben al snel het gevoel in de weg te lopen. Gevolg is onbegrip. Jammer want we kunnen niet zonder elkaar en zijn uiteindelijk samen de dupe van al die bezuinigingen in de zorg.

 

Het beste wat mantelzorgers en zorgverleners zouden kunnen doen is met elkaar in gesprek gaan om elkaar te begrijpen en om van elkaar te leren. Duidelijk is wel dat er gewoon meer handen aan het bed in verzorgingshuizen zouden moeten komen. Participeren is prima maar ik ben wel van mening dat je bepaalde taken écht niet door mantelzorgers kunt laten doen. Het lijkt me trouwens dat je daar als zorgverlener nou ook niet bepaald op zit te wachten!

 

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties
  1. Daar mag nog wel een “probleempje” bij. Mijn vader leefde het laatste jaar in een verpleeghuis, hij kon niet meer zelf eten(had een slangetje dus), praten(tracheotomie) en niet meer lopen of zelf naar toilet…tot de laatste dag thuis heeft mijn moeder hem verzorgd, 24 per dag. Totaal uitgeput was ze, ze kon niet meer. En wat ze zeker niet kon was met acht van dit soort zwaar zorgbehoevende mensen in een ruimte iets “moeten”. Hoe noem je dat, een burnout in superkwadraat ofzo. Ja ze mopperde ook op de verzorging, ze kón eindelijk eens mopperen.

    Ik heb zelf in een verpleeghuis gewerkt en maakte dat gemopper van cliënten hun partners of familie ook wel mee….dan dacht ik altijd, laat ze maar, ze hebben deels gelijk en deels kunnen ze eindelijk weer eens mopperen, ze hebben zolang op hun tenen gelopen, en het gáát ook anders dan thuis, en het gaat wél om hun geliefde of ouder. Als ze dan tegen mij mopperen, en het geeft hun lucht, is dat voor mij prima.
    Als verpleegkundige maakte ik me vaak meer zorgen om cliënten die familie hadden die nooit mopperden! Die alles wel best vonden (want het is nu eenmaal nooit allemaal best) Zouden die wel geliefd zijn, zou er straks bij hun sterfbed wel iemand op komen draven van die mopperloze familie, of moesten ze dat laatste stukje óók alleen doen, of tijdens hun sterfproces alvast de boedelverdeling tussen de kinderen aanhoren.
    Je bent verzorgster van de client en begeleider (SociaalPedagogisch) van de familie.

    Eigenlijk schiet de opleiding tekort want je bent begeleider van de familie in dit proces…dat vergt andere kwaliteiten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X