skip to Main Content

Doelloos #dementie

Doelloos 29 feb 2016Als ik bij de woongroep naar binnen wil stappen, komt net vrijwilligster Marijke naar buiten. “Nou, het is een onrustig boel in de groep, er wordt druk heen en weer gelopen. En je moeder zit al de hele dag te slapen in haar stoel”, informeert ze me. Inderdaad, ma zit met haar ogen dicht in haar eentje aan de eettafel te knikkebollen. Ze reageert nauwelijks op mijn komst of aanraking. Heel af en toe doet ze haar ogen open, ze probeert ze open te houden, maar het lukt niet. “Ze was al vroeg op”, zegt de verzorgster die tot nu toe met haar rug naar ons toe achter de computer bezig is. Maar ik heb toch de indruk dat dit meer met de medicatie of de bloedsuikers te maken heeft. De laatste tijd zijn ze nogal aan het husselen geweest daarmee. Stoppen met de plastabletten, insuline minderen, of nee…toch maar iets meer. De balans lijkt dus een beetje zoek. Ik weet natuurlijk dat het ook niet eenvoudig is om deze patiënten stabiel te houden. Vooruit, ik ga maar even koffie zetten voor ons tweetjes, misschien helpt dat. In de zithoek zitten nog wel een paar bewoners, maar ook die zitten te slapen. Alleen mevrouw S. niet, die is zichtbaar onrustig. Ze loopt wat heen en weer, valt andere bewoners lastig en neemt de kleding mee die een van de ander bewoonsters net staat te strijken. Dan ontstaat er een heel gevecht met de verzorgster, die probeert de kleding terug te veroveren, maar mevrouw S. is vastbesloten en laat niet los. Volgens mij is het niet zinvol om die kleding nu te proberen af te pakken. Met lede ogen zie ik aan dat de verzorgster zelfs wat hardhandig wordt en de strijd aangaat. Het lukt haar en de rust keert voor eventjes weer. Ook omdat ik mevrouw S. een beetje afleid, ik heb chocolaatjes bij me. Ma eet er ook eentje op, maar wil haar koffie niet opdrinken. Af en toe ‘ontwaakt’ ze, maar ze is er duidelijk niet helemaal bij. Ze staart onafgebroken in de verte en mijn pogingen tot conversatie dringen niet tot haar door. Ik heb wat nieuwe sokken en kousjes meegebracht en ze houdt die lange tijd voor zich zonder dat ze lijkt te beseffen wat ze voor zich heeft. Ik leg de kousen in de kast in haar kamer en als ik terugkeer, blijkt ze te zijn opgestaan en reageert ze blij en enthousiast, alsof ze me nu pas echt ziet. We sloffen samen naar de zithoek en gaan zitten op de bank.

Mevrouw S. gaat naast ons op de stoel zitten. Ze heeft van de verzorgster medicatie gehad om te kalmeren, dus ze wordt nu wat suffig. Ik weet het niet, hoor. Mijn nekharen gaan ervan overeind. Volgens mij is dat een te makkelijke oplossing. Mevrouw was onrustig ja, maar niet agressief of zo. Op mijn wekte dit de indruk dat de verzorging vooral rustig achter de computer wil (of moet) werken. Er komt nog een mantelzorger op bezoek bij haar moeder, die elke vijf minuten vraagt “waar ga ik nu naartoe?”. En geduldig antwoordt haar dochter “Nergens naar toe, hoor ma. Je blijft lekker hier”. De verzorgster zou koffie zetten, maar blijkbaar is er een probleem met het rooster. Dat maken we op uit het koortsachtig overleg aan dat de verzorgers met elkaar hebben. Ondertussen wachten de bewoners nu al zeker sinds de lunch op iets te drinken. Natuurlijk, ik kan die koffie ook wel zetten, maar ik maak me er toch boos over dat mijn moeder nu al uren geen drinken heeft gehad. Ze heeft een blaasontsteking en moet dus juist veel drinken. Sowieso is goed drinken van belang voor deze bewoners. De verzorgster die om 15:00 uur binnenkomt om aan haar dienst te beginnen keurt de bewoners en het bezoek geen blik waardig en gaat na het overleg met haar collega’s meteen in de keuken aan de slag met het avondeten. Ik weet het, ik verwacht misschien teveel, maar mijn bloed kookt. En toch…ik slik mijn boosheid weg en schenk de koffie alsnog in, samen met de andere mantelzorgster.

En dan zitten we maar op de bank, in stilte. Ik vraag me af of ik niet iets moet doen om mijn moeder te activeren. Had ik dan toch met haar moeten gaan wandelen Maar het is zo koud buiten. Of iets anders? Foto’s kijken? Ik voel me doelloos en tekort schieten. Op een of andere manier komt het door de bedrukte sfeer en het negeren door de verzorgers. Dan doorbreekt ma de stilte, ze kletst voor zich uit en kijkt me af en toe vragend aan. Kennelijk is ze ergens ontevreden over en wil ze dat ik er iets aan doe, maar ik versta haar woorden niet. Gelukkig, het eten is klaar. Ik leid haar – tegen haar zin- naar de tafel en als ze eenmaal eet, neem ik afscheid en laat haar met een bezwaard gemoed achter.

Annette de Bus

Annette de Bus is nabestaandenbegeleider, fondsenwerver en tekstenmaker.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X