Dingen die je niet tegen een mantelzorger moet zeggen

tips voor mantelzorgStel: Iemand die je kent, is onlangs mantelzorger geworden. Je wil graag laten weten dat je er voor die persoon bent maar weet niet zo goed wat je moet zeggen. Hier een aantal tips van mantelzorgers zelf, die je daarbij wellicht kunnen helpen:

Dingen die je beter niet kunt zeggen:

Ik merk wel vaker dat mensen de juiste woorden niet weten te vinden. Net als bij een overlijden. Ze stamelen wat, weten zich geen houding te geven en voelen zich heel ongemakkelijk. Realiseer je dan dat ik liever heb dat je het beestje bij het naampje noemt. Wees direct en draai niet om mijn akelige situatie heen. We zijn per slot allemaal maar mensen. – David

De ergste dingen die ik hoorde toen ik mantelzorger werd waren: ” Alles gebeurd met een reden” of ” Het is maar tijdelijk”… Nee, dat weet ik ook wel maar dat zou betekenen dat mijn moeder eerst dood moet gaan en dat idee is nou niet bepaald troostend! – Esther

Ik haat het als mensen zeggen: “Ik zou niet weten hoe jij dit allemaal doet.” Misschien dat ze dat complimenteus bedoelen maar wat ik hoor is: “Ik zou echt niet in jouw schoenen willen staan – Anita

Ik word niet lekker van alle zinnen die beginnen met ” Wees blij dat….. – Jessica

Vreselijk, als ik mensen over mijn situatie vertel en dan zeggen: “Je zegt dat je mantelzorger bent maar heb je dan helemaal geen echte baan? – Mieke

Mensen stellen soms wel hele persoonlijke vragen. Ik zie toch echt geen reden om het ineens over de persoonlijke hygiëne van mijn man of over ons seksleven te hebben, puur omdat zij nieuwsgierig zijn. Ik draai me dan meteen om en loop weg. – Truus

Hou op met me gerust te stellen met de woorden: “Maak je geen zorgen”. Mijn dochter is ziek dus natuurlijk doe ik dat wel! –  Elisabeth

Ik ben allergisch geworden van mensen die zeggen: “Ik weet hoe je je voelt”. Hoe dan? Jij leeft jouw leven, ik het mijne. Niemand voelt wat ik voel, net zomin dat ik voel wat de ander doormaakt. – Gerrit

Ik haat het als mensen mij vragen wat ik de hele dag zo al gedaan heb. Hallo!! Ik ben mantelzorger voor een echtgenoot die compleet van mij afhankelijk is, wat denk je dat ik doe? – Jose

Zeg tegen mij liever niet: Je hebt geen baan dus het is vanzelfsprekend dat je voor je vader zorgt. Dus omdat mijn zus wel een baan heeft, is het voor haar normaal om geen steentje bij te hoeven dragen? – Hester

Waar ik het meest van baal is dat mensen troostend zeggen: “Mijn moeder  is overleden maar jij hebt je vader tenminste nog.” Mijn moeder heeft vergevorderde dementie en van een moederrol is geen enkele sprake meer. Denkt men nou werkelijk dat ik mijn moeder niet mis? – Joost

Maar wat moet je dan wel zeggen?

Misschien hoef je wel helemaal niet zo veel te zeggen. In het Spaans hebben ze een mooi gezegde: Quieres se murió. Toma lo mat. Vrij vertaald staat er zoiets als: Vraag niet. Doe gewoon. Geef de mantelzorger een fijne knuffel , ga gewoon eens langs met wat lekkers, stuur een lief kaartje om te weten dat je aan hem of haar denkt of laat een bloemetje bezorgen. En wil je echt concrete steun bieden? Ga onaangekondigd langs en stofzuig de kamer even, maai het gras of neem het strijkgoed voor je rekening. En vraag bijvoorbeeld niet wanneer je hulp gewenst is maar zeg dat je een bepaalde dag komt om bijvoorbeeld op te passen, zodat de mantelzorger een paar uurtjes voor zichzelf heeft. Dus geen woorden maar daden.. laten we het daar gewoon maar op houden.

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

  1. Na een hersen-infarct, was mijn man aan de linkerkant verlamd. Dit gebeurde vrijwel meteen na zijn pensionering. Het werd een zeer heftige tijd voor mij en onze dochters. 9 jaar hebben we voor hem gezorgd, maar het “leeuwendeel” was wel voor mij. Na zijn overlijden was ik mezelf helemaal “kwijt” en dat deed mij besluiten “om met mezelf te trouwen”, ofwel “trouw te blijven aan mezelf”, wat niet altijd lukte. Nog steeds heb ik moeite, 6 jaar na zijn overlijden, om mezelf weer “op het spoor” te krijgen, en weer “plezier” te krijgen in mijn leven en de “domme” opmerkingen van buren en familie te vergeten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top