Dierbare herinnering

Niet alles heb ik kunnen opruimen na het overlijden van mijn moeder vorig jaar.
Een van de meest dierbare en waardevolle herinneringen is ons breiwerkje, dat ik blijf bewaren en vaak zie liggen, gewoon op een paar truien in een van mijn kledingkasten, omdat wij er in het verpleeghuis een poosje plezier aan beleefden.

Een flard uit mijn tweede boek:

Op haar kamer kijk ik vaak naar een schoolfoto van mama’s zoon en mij, ongeveer zes en vier jaar oud, mooi en lachend geposeerd in de door mijn moeder zelfgebreide kleren. Zelfs mijn kleine overgooier had mama op naalden nummer twee gebreid.  Voor het opbreien van een figuurtje ter versiering – iets wat zij vaak deed – kreeg zij hulp van haar schoonzus Sjaan, vertelde ze mij. Dit wist zij zich ineens nog te herinneren.
Ik heb toen een bol breigaren gekocht en naalden van thuis meegenomen. Op mijn moeders kamer heb ik toen verwoede pogingen gedaan om steken op te zetten met behulp van een instructiefilmpje op mijn mobiele telefoon, dit lukte mij zogenaamd niet. Ik zag mama met grote verbazing naar mijn gepruts met breigaren en naalden kijken. Ik werd min of meer door mama uitgenodigd om dit werkje aan haar te geven. Zij vroeg hoeveel steken ik op dit breiwerk wilde hebben. Ik antwoordde dat ik twintig steken wel genoeg vond voor een sjaal voor een van de poppen van haar medebewoners. Zij zette deze op en begon “gewoon” vier naalden te breien. Daarna gaf ze haar breiwerk aan mij, ik breide rustig een stukje verder. Dit doen we nu vaker: om de beurt een stukje breien, soms ook als we in de grote huiskamer zitten. Het geeft rust, afleiding en plezier voor mama, mij én de andere bewoners in de huiskamer.
Op een middag zei mama mij lachend en plagend in een paar heuse volzinnen: “Jij krijgt die sjaal voor de zomer niet af, ik zou die morgen al af hebben gehad.” Lachend zei ik: “Ik weet dat dit heel erg waar is, daarom heb ik uw hulp nodig.”

In mijn tweede boek heb ik beschreven dat ik dit “AlzheimerFluisteren” al veel eerder heb toegepast. Het werkt écht (bijna) altijd positief in je communicatie met je dierbare met dementie in een ver gevorderd stadium. Mij maakt(te) het in ieder geval heel blij!

 

Hetty Termeer (1953) is oud-wijkverpleegkundige en oud-docent gespecialiseerd in ouderenzorg; vooral vaardig in de omgang met mensen met dementie en/of pijn door mishandeling.

Zij schreef al jaren binnen de ‘veilige muren’ van een grote thuiszorgorganisatie in de Betuwe. Vanaf 2019, richting haar pensionering, is Hetty auteur.   

In haar boek Ouderenmishandeling komt in de beste families voor vertelt zij autobiografisch in achttien heel diverse korte verhalen over haar praktijkervaringen met ouderenmishandeling,

https://www.boekengilde.nl/boekenshop/ouderenmishandeling-komt-in-de-beste-families-voor/

Haar boek is in 2020 vertaald in het Engels, Elderly Abuse Happens in the Best of Families.

Hetty geeft lezingen en verzorgt workshops in Nederland.
Haar tweede boek verschijnt in februari 2024 onder de titel: Van goeden huize maar emotioneel verwaarloosd.
Taboedoorbreking binnen de ouderenzorg.

Hetty heeft jarenlang intensieve mantelzorgtaken verricht voor haar vader, moeder en tante. Samen met haar man is zij mantelzorger voor een 77-jarige minderbegaafde en lichamelijk gehandicapte neef die in een verpleeghuis woont.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top