skip to Main Content
Dieptepunt Van Een Mantelzorger

Dieptepunt van een mantelzorger

Vanavond haalde ik papa op om samen uit eten te gaan want manlief is jarig. Papa’s kamer stinkt, ik hoor hem in de badkamer en klop op de deur. Hij staat er in zijn onderhemd en blote kont. Op de vloer poep. In de wc pot zijn broek. Zijn onderbroek en sokken had hij al gewassen en netjes op een stapeltje aan de kant gezet. Hij staat op blote voeten. Hij kijkt opgelucht en verwachtingsvol “wacht papa dan roep ik hulp” Ik vraag de verzorgster of ze kan helpen “want papa heeft een ongelukje gehad en staat alleen in de badkamer”. Ze antwoordt: “Ik kan nu echt niet want het is precies de tijd dat ik medicijnen moet uitdelen”. Nou dan doe ik t toch zelf! denk ik bij mezelf.

Geen douche slang (dus daarom vult hij steeds teiltjes) dat is dus hun maatregel/straf voor hem om niet steeds te douchen.
Ga ik dus naar op zoek. Wordt gebracht en ik begin de inmiddels opgedroogde poep van papa’s benen te boenen….
Gelijk de poep restjes op vloer naar de afvoer spuiten.
Ik ga zijn slippers halen maar hij is al achter mij aangelopen en in de deuropening glijdt hij uit! “Allah” roept hij, ik probeer hem op te vangen door mijn beide armen onder zijn armen te leggen. Maar hij is te zwaar voor mij! Alles gaat vliegensvlug. Hij valt achterover en ik val op hem. Ik wil niet met mn hoofd/mond op zijn gezicht vallen en klets met m’n hoofd voorover op de vloer. Er komt gelijk bloed uit m’n neus, daar schrik ik t meest van. Ik vraag of hij pijn heeft. Hij vraagt of ik pijn heb. Ik zeg nee “ga dan van me af” zegt hij… ik moet daar nu zo om lachen. Ik zeg dat hij moet blijven liggen in zijn badjas en snel naar de zusters.
De dienstdoende (leuke en cordate) verantwoordelijke komt en ik zeg dat ze naar papa moet kijken eerst. Ik had inmiddels een handdoek uit de kast gegrist. Hij heeft gelukkig niets. Wel erg wiebelig als we samen naar huis gaan. Manlief komt met de fiets en rijdt ons naar huis. Ik krijg nadat ze papa heeft aangekleed alle aandacht van zuster S. en een ice pack. Zij vindt ook dat papa hulp had moeten krijgen toen ik erom vroeg. In de auto huil ik..ben zooo boos! Papa vraagt bezorgd of het pijn doet en “geçtimi?” (Is t beter?) Ik heb nu koppijn. Ben blij dat hij niets heeft. Maar HOE hebben ze dit zover laten komen? Wordt vervolgd………

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X