Demonen van vroeger..

Dinsdag, na de natuuractiviteit, als we op zijn kamer tegenover elkaar zitten, komt hij opeens met de felicitatie voor onze trouwdag.

Ik val nog net niet van mijn stoel van verbazing.

Hij heeft er een “simpele” verklaring voor, en die is dat hij dat niet via de telefoon wou zeggen.

Ik vertel hem dat ik er in gedachten allerlei scenario’s op los had gelaten, maar aan deze had ik niet gedacht.

De kaart is hij ook niet vergeten, maar hij wil er niet zomaar wat opschrijven, en wacht op de juiste inspiratie daarvoor.

Dat mijn eega een fijnproever is, is algemeen bekend, en nu heeft hij via zijn zoon een nieuwe ontdekking gedaan.

Broodjes van een speciale bakker, die echt heel lekker zijn.

Ik zeg tegen hem dat het fijn is dat zijn zoon voor lekkere broodjes kan zorgen, (want mij lukt dat blijkbaar niet), maar zo makkelijk kom ik er niet vanaf.

Hij wil toch graag dat ik die broodjes ook ga kopen voor hem.

Zo moeilijk is dat toch niet?

Ik “moet” die bakker opzoeken op mijn telefoontje, zegt hij, dan kan ik zien waar die zit.

Tot zijn teleurstelling moet ik zeggen dat die niet bij mij in de buurt zit, en ik ga niet stad en land afrijden voor een broodje.

Ik erger mij er ook aan dat ik zou moeten doen wat een ander doet, alsof dat wat ik doe niet goed genoeg is.

Zo waren zijn zoon en schoondochter onverwachts bij hem langsgekomen op de werkplaats (omdat hij niet op zijn kamer was), en mijn eega denkt dat dat afgesproken werk was, wat niet zo is, en nu “moet” ik dus ook langskomen op de werkplaats.

Ik ben wel een keer op de werkplaats geweest om te kijken, maar toen was die niet in bedrijf, en ik heb foto’s van mijn eega op de werkplaats doorgestuurd gekregen, juist omdat ik er moeite mee heb om mij in mijn eentje in zo’n “mannenomgeving” te begeven.

Als het voor mijn eega nu echt een heel belangrijk punt gaat worden, dan ga ik mijn best doen om die reserves opzij te zetten, maar ik sta niet te trappelen.

En al helemaal niet als het “moet” omdat een ander dat toevallig heeft gedaan.

Ik zou er speciaal vroeg voor op moeten staan ook.

Ik leg hem uit dat ik ook een eigen weekindeling heb, (over het andere heb ik het maar even niet), en gelukkig spreekt hij toch ook zijn waardering uit over het feit dat ik altijd meega naar de natuuractiviteit.

Na de natuuractiviteit werd hij nog even aangesproken door de geestelijk verzorger, die daarna zegt: “Tot de volgende keer.”

De zorg coördinator had mij een tijdje terug gevraagd of ik het een goed idee vond als mijn eega met de geestelijk verzorger zou praten, en dat vond ik inderdaad een goed idee.

Baat het niet, dan schaadt het ook niet.

Als je het aan hem vraagt, dan wijst hij het af, dus hoe dit aangepakt is weet ik niet, misschien is de geestelijk verzorger “gewoon” bij hem langsgegaan.

Mijn eega wil er verder niets over kwijt, maar blijkbaar heeft hij er toch baat bij gehad, anders was het wel bij één gesprek gebleven.

Ondertussen heb ik thuis weer een akkefietje, nu met een vaatwasser die al 6 weken niet in gebruik is.

Een monteur kwam drie keer, rommelde wat op hoop van zegen, bleek teveel gerommeld te hebben, niet alleen bij mij, zo vertelde monteur nummer twee daarna (en was ondertussen ontslagen), die er geen gat in zag om de ontstane chaos in het apparaat te gaan oplossen, dus er moest een nieuwe vaatwasser komen, wat ook nogal wat voeten in de aarde had, en niet te vergeten de oude die eruit moest en een bruine smurriestroom achterliet overal, pffffff. De dweildoeken kon ik daarna gelijk in de vuilnisbak gooien.

Alles bij elkaar zoveel “gedoe” dat de nieuwe nu werkeloos in de keuken staat te glimmen.

Even zoveel tabak van alles, dat ik die paar dingetjes die ik heb, nu maar op de hand afwas.

De oude erin laten kon ook niet, in die staat.

Vrijdag met mijn eega even naar het winkelcentrum, waar het weekend “beestenboel” zal zijn, met mensen verkleed in dierenkostuums.

Wij krijgen er een voorproefje van, met “bokken” (?) op stelten, met een muziekje erbij.

Het is wel grappig, maar mijn eega vindt ze ook wel eng eruit zien, waar ik hem geen ongelijk in kan geven.

Ik zie later deze week beelden van de andere “dieren” die er in het weekend te zien waren geweest, en dat zag er toch wel wat leuker uit, maar helaas, toen waren wij er niet.

Het zien van de “onheilspellende” bokken, krijgt thuis nog een staartje, want hij begint te vertellen over de “demonen” van vroeger die hem overdag en ‘s nachts achtervolgen, vanwege alles wat hij toen “fout” heeft gedaan en waarvan hij nu weet dat hij dat anders had moeten aanpakken.

Hij beseft ook dat hij destijds niet bij machte was om het anders te doen, anders had hij dat wel gedaan, en inzicht achteraf heeft ook een waarde, al verandert het niets aan de situatie van toen, en hij weet dat hij zichzelf nu in het heden daarmee onnodig martelt..en dan spreekt hij zichzelf toe dat hij daarmee moet kappen..

Misschien praat hij wel over dat verleden met de geestelijk verzorger, bedenk ik mij al “schrijvende” op dit moment.

Misschien dat hij het nog eens vertelt, maar ook (grote) kans van niet..

Zaterdagavond vertelt hij via de telefoon dat hij niet makkelijk bij de kaart kan komen (voor onze trouwdag).

Dat is niet zo, weet ik, maar waarschijnlijk kan hij er zich moeilijk toe zetten om er wat op te gaan schrijven, bij gebrek aan perspectief..of vanuit onzekerheid of het schrijven nog wel gaat lukken..

Dat wordt vast nog wel een keer duidelijk..

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top