Dementie en creativiteit

Dementie en creativiteit

Mijn moeder is vijf jaar geleden overleden, ze had tien jaar de ziekte van Alzheimer. Het is meestal niet duidelijk wanneer de ziekte precies toeslaat. Net als andere mensen was ze een gezonde oudere vrouw, een beetje vergeetachtig, enigszins verstrooid, ze kon soms niet op sommige woorden komen en vergat namen. Het was een schok toen ze officieel gediagnosticeerd werd met dementie in de vorm van de ziekte van Alzheimer. Misschien was het voor mij schokkender omdat ik op dat moment als kunstzinnig therapeut werkte met Alzheimer patiënten in een bejaardenhuis. Ik had echter nooit op die manier aan mijn eigen moeder gedacht.

Ik dacht dat het vrij simpel zou zijn toen ik haar naar de psychiater bracht voor een aantal onderzoeken. Het was mijn werkgebied en ik had veel mensen begeleid die verslagen op de officiële diagnose hadden gereageerd. Ik wist zeker dat ik dit aankon. Toen het moment echter daar was, en de dokter het resultaat bekend maakte, huilde ik alsof ik voor het eerst met een dergelijke ziekte werd geconfronteerd en alsof er nog nooit in mijn hoofd was opgekomen wat er met mijn moeder aan de hand was.

Het was zo verdrietig om getuige te zijn van de geleidelijke aftakeling, gedeeltes van haar gingen verloren. Verloren voor mij en de wereld. Toch gebeurde er ondanks dat iets heel verrassends. Mijn moeder hield van kunst en was altijd erg creatief. Ze was helaas altijd onzeker over wat ze deed en haalde haar creatieve uitingen voortdurend omlaag. Daardoor heeft ze het nooit echt geprobeerd en gaf ze het snel op.

Terwijl haar geest meer en meer door de dementie werd overgenomen, gebeurde er iets verbazingwekkends. Ze werd minder zelfbewust, minder kritisch en tevredener met het creatieve project waar ze op dat moment mee bezig was. Ik bracht veel tijd met haar door en moedigde haar aan om te tekenen en schilderen. Ik zat dan naast haar, gaf haar papier en verschillende soorten potloden en krijt en gaf haar wat ideeën voor wat ze zou kunnen tekenen. Ik merkte dat ze snel tevreden was met wat ze tekende, zelfs als het niet bijzonder indrukwekkend was. “Dat is mooi” zei ze dan, iets dat ze in het verleden nooit zei. “Ik wil er nog een maken”. Dit was een vreemde bijkomstigheid van de ziekte, het gaf haar een zekere vrijheid. Het was alsof een soort interne stem was ingeslapen en ze daardoor kon zijn wie ze was zonder zichzelf omlaag te halen.

Toen ze stierf bleef ik achter met een grote doos vol met haar mooie, vrije, kleurige en expressieve tekeningen. Nu, vijf jaar later, ga ik nog steeds af en toe op de grond zitten en kijk naar al die tekeningen.

Ik mis die tijd. Ik mis haar. Dankbaar dat we die dagen op die manier samen hebben kunnen doorbrengen.

http://www.alz.org/

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top