Dement dievengilde

dievengildeDemente ouderen eigenen zich van alles toe. Ze zien van alles als buit, drukken het achterover en vaak verstoppen ze het dan ergens. Dat gaat natuurlijk meestal onbewust. Mijn moeder is er zo eentje. Al jaren maakte ze van alles kwijt, eerst ‘gewone’ zaken als haar bankpas, haar portemonnee, haar mooie ketting. Later stopte ze spullen weg op een rare plaats. Zo waren we ook eens flink wat geld kwijt. We wisten zeker dat ze in een paar weken tijd een paar keer geld had opgenomen, dat kon niet ineens op zijn. Er was zeker 150 euro verdwenen uit haar portemonnee. Heel veel later kwam er nog één briefje van 50 euro tevoorschijn uit het handschoenenkastje in de auto. Maar de rest is nooit meer opgedoken.  In de loop der jaren is het achteroverdrukgedrag van ma toegenomen. Zo hebben we al eens allerlei frutsels in haar kamer gevonden die echt niet van haar waren, dat wisten we zeker. Ook nu nog kom ik regelmatig ansichtkaarten tegen op ma’s kamer die voor een van de andere bewoners bedoeld is. Of ze heeft er ineens een blauw vest bij. En laatst had ze ineens een ring met diamantje aan haar ringvinger. Okee, dat gedrag is bij de verzorgers en familieleden bekend en meestal komen de spullen wel weer terug bij hun rechtmatige eigenaar. Hoewel ik nu al twee jaar ma’s blauwe schoenen kwijt ben. Hoe zou dat gedrag toch komen? Ma is er echt heilig van overtuigd dat het betreffende item heus van haar is, daar kan ik haar ook niet van afbrengen. Vandaag nog wilde ze dat ik de weekendbijlage van het AD veilig stelde. Dat moest ik echt even meenemen en in haar tas stoppen, voordat iemand anders er mee vandoor ging…

Zo’n wederrechtelijke ontneming van spullen kan er inhakken, daar kan ik over meepraten. Zo’n twee jaar geleden verhuisde mijn vader (zeer tegen zijn en onze zin, maar het kon niet anders) naar een verzorgingsunit. Dus moesten zus en ik voor de derde keer in korte tijd een woning leeg- en inruimen. Pa had net als ma nu alleen maar een zit-slaapkamer, dus er konden maar een paar spullen meegenomen worden. Op een middag waren we druk bezig de kamer van pa in te richten. Zwager Martin was mee, bewapend met hamer, schroeven en boor om hier en daar wat spulletjes op te hangen. Zo ook mama’s borduurwerk, waar ze altijd zo trots op was en dat jarenlang prominent boven de bank hing. We moesten het even op de grond zetten voordat we het konden ophangen. Meteen stonden er twee bewoonsters in de gang. “Heee..dat is van mij!” “Nee hoor mevrouw, dat is van mijn moeder, heeft ze zelf geborduurd”. Nou, dat was echt niet zo, het was van mevrouw. Ze werd wat erg opdringerig en we konden dat er even niet bij hebben, het verhuizen van pa was al emotioneel genoeg. Dus we hebben de dames enigszins bruut de deur uit gewerkt. Toen we even later het borduurwerk wilden ophangen, was het verdwenen. Potvoordrie! Die dames….ik wist zelfs bijna zeker wie van de twee het ontvreemd had. Maar ja, ik mag hun kamer niet op om een search & rescue te doen. Dus wij de verzorgers geïnstrueerd om de kamers van die twee te doorzoeken. Dat beloofden ze, maar het kunstwerk bleef zoek. Toch wel balen, pa en ma waren er zo trots op en het was een van de weinige dingen die nog herinneren aan hun oude woning.

En nu kreeg ik gisteren een mailtje, het borduurwerk was terecht! Was tevoorschijn gekomen achter de kast in de kamer van onze hoofdverdachte. Hoe goed hebben ze destijds dan gezocht? Maar ik ben blij dat het terecht is. Nu nog een nieuwe lijst ervoor vinden of haakjes en een ijzerdraadje, dan kan ik het nu in mama’s kamer hangen. Hoewel het haar niet zoveel zegt. Ze vindt het erg mooi, zegt ze, maar ze heeft geen herinnering meer aan het urenlange intensieve priegelwerk dat ze er ooit aan besteedde.
Nou ja, dan maar voor míjn herinnering…

Annette de Bus is nabestaandenbegeleider, fondsenwerver en tekstenmaker.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top