Deel 10 – Je hoeft het niet alleen te doen

Toen ik aan deze serie begon wist ik eigenlijk niet precies waar ik zou eindigen. Ik heb in de afgelopen negen delen verteld over mijn vader.

Over mijn moeder.

Over mijn verdriet.

Over boosheid.

Over schuldgevoel.

Over zorgen.

Over werk.

Over mijn sociale leven.

Over sterk zijn en uiteindelijk over wat er gebeurt als de zorg stopt.

Maar er is één ding dat eigenlijk als een rode draad door mijn hele mantelzorgperiode loopt…

Mantelzorgelijk

Dat ik daar, na tien jaar, nog steeds bij betrokken ben, zegt voor mij eigenlijk alles. Want Mantelzorgelijk was voor mij veel meer dan alleen een website met informatie over mantelzorg. Het was een plek waar ik mij minder alleen voelde.  In mijn eigen kleine wereldje was het platform groots van betekenis.

Daar waren lotgenoten. Mensen die begrepen wat het betekent als je leven steeds meer om de zorg voor een ander gaat draaien. Mensen die ook wel eens dachten: Ben ik nou de enige die dit voelt? En dan las ik een verhaal van iemand anders en dacht ik: Nee dus. Ik “genoot” van die ervaringsverhalen. Vaak met herkenning en soms met verbazing, en dan dacht ik: Nou, gelukkig ik ben niet de enige die dit zo voelt.

De tips en de adviezen hielpen mij ook. Soms was een klein stukje herkenning of een goed advies genoeg om weer even verder te kunnen. Om weer moed te krijgen, weer wat kracht daaruit te halen. En dan het forum, een plek waar je privé je ei kwijt kon. Waar je dingen kon zeggen die je misschien niet zomaar tegen iemand in je omgeving vertelde.

Even spuien, verdrietig of boos zijn. Of gewoon zeggen dat je het vandaag allemaal niet meer ziet zitten. En juist dat vond ik zo waardevol. Daar hoefde je niet uit te leggen waarom je moe was. Je hoefde je gevoelens niet te verdedigen. Je was mantelzorger, en dat was genoeg.

Door de jaren heen is het platform niet alleen een plek gebleven waar ik verhalen las en zelf deelde. Er zijn mensen op mijn pad gekomen die voor mij veel zijn gaan betekenen. Mensen met wie ik een bijzondere herkenning en verbondenheid voel. Dat is ook een van de mooie dingen die uit mantelzorg kunnen ontstaan: dat je op onverwachte plekken mensen ontmoet die je begrijpen.

Als ik terugkijk op de afgelopen jaren, weet ik dat Mantelzorgelijk een belangrijke plek in mijn leven heeft gekregen. Niet omdat het mijn zorg heeft opgelost, dat kon niemand. Maar omdat ik wist dat ik niet de enige was. En soms is dat al ontzettend veel waard.

Je hoeft niet alles alleen te dragen

• Je mag je verhaal vertellen, om hulp vragen.
• Je mag zeggen dat het je te veel is.
• Je mag boos zijn., huilen van machteloosheid.
• Je mag lachen en genieten van een avondje uit, jezelf ook belangrijk vinden.

En je mag, ook als je heel veel van degene voor wie je zorgt houdt, soms denken: en ik dan? Dat maakt je geen slechte mantelzorger, dat maakt je mens.

Als ik één ding hoop dat iemand uit deze hele serie meeneemt, dan is het dat. Vergeet jezelf alsjeblieft niet. Want ergens tussen alle afspraken, telefoontjes, zorgen, regelen, werken en doorgaan…. zit jij. En jij doet er ook toe.

Misschien heb je op dit moment helemaal geen behoefte aan een platform. Misschien gaat het juist hartstikke goed. Maar zit je nu aan de keukentafel met een hoofd die overloopt en voel je je alleen, weet je niet meer hoe je het allemaal vol moet houden?

Dan hoop ik dat je ergens een plek vindt waar je je verhaal kwijt kunt bij iemand die je vertrouwt. Of bij een lotgenoot op een plek zoals Mantelzorgelijk. Want soms heb je geen oplossing nodig, soms heb je alleen iemand nodig die zegt: “Ik snap je”

Ik sluit deze serie af met precies datgene waarmee ik ooit zoveel herkenning vond op dit platform: Je bent niet alleen. En tegen alle mantelzorgers die dit lezen wil ik zeggen: Zorg voor degene van wie je houdt, zolang en voor zover dat kan en bij jou past. Maar jij mag er nooit alleen voor komen te staan.

Ik hoop dat de mantelzorger van vandaag en morgen beter wordt gezien, gehoord én ondersteund. Niet alleen met mooie woorden. Maar met een fatsoenlijk mantelzorgbeleid waarin onze overheid en maatschappij daadwerkelijk ook hun verantwoordelijkheid nemen. Want mantelzorg is niet alleen iets van de mantelzorger…

Het is iets van is iets van ons allemaal

Als we van mensen verwachten dat zij voor hun naasten blijven zorgen, dan moeten we er ook voor zorgen dat zij dat kunnen doen zonder zichzelf onderweg kwijt te raken. Met passende ondersteuning, minder ingewikkelde regels, ruimte om werk en zorg te combineren en vooral: met oog voor de mens achter de mantelzorger.

Aan ons, Mantelzorgelijk, zal het in ieder geval niet liggen. Wij blijven luisteren, de echte verhalen delen. Wij blijven mantelzorgers een plek geven waar ze zich herkent en minder alleen voelen. En vooral: wij blijven strijden!

Want achter iedere mantelzorger zit een mens. Een mens met grenzen, met een eigen leven, en die verdient het om gezien te worden.