skip to Main Content

De zorg gaat door

Vorige week begon met code Rood en vol vrees en zorgen ging ik de nieuwe koude week in. Want hoe kunnen we de ondersteuning van mijn moeder organiseren als de wegen niet begaanbaar zijn en de zorg wordt afgeschaald? Een duidelijk voorbeeld van je veel zorgen maken en niet veel zorg kunnen doen.

Ik rekende deze week niet op de volledige inzet van de mensen van de thuiszorg. De sneeuw en vorst legden het grootste deel van het land plat. Maar waar ik zeker niet op had gerekend was de volhardendheid van de mensen die in de thuiszorg werken. Zij laten zich dus niet tegenhouden door gladheid en vrieskou. Zij gaan door omdat ze weten dat ze cruciaal zijn voor de mensen die met een zorgvraag thuis wonen.

Daarom vandaag van mij een ode aan de thuiszorg. Een groot compliment aan al die mensen die met warme zorgharten de koude dagen hebben getrotseerd om van huis naar huis te klunen. Ik neem mijn petje af voor al die lieve zorgmedewerkers die hun ‘cliënten’ niet in de steek hebben gelaten. En een grote knuffel voor al die zorgmedewerkers die bereid waren om zelfs lopend hun rondes te doen.

Vaak worden de mensen die in de thuiszorg werken niet genoemd op de belangrijke momenten en richt de aandacht zich nu vaak op de zorg in de ziekenhuizen of de verpleeghuizen. Als mantelzorger herken ik het gevoel van onzichtbaar zijn. Maar weet dan dat jullie voor ons onmisbaar zijn. Zonder jullie zou ik het niet volhouden.

Ik kan het niet genoeg benadrukken. Want lieve zorgmedewerker, je helpt niet alleen een zorgvrager, maar ook de kring daar omheen. Dus je hebt niet alleen mijn moeder bijgestaan, maar je hebt vooral ook mij als mantelzorger ontzorgt. Je hebt niet alleen je werk gedaan, je deed veel meer dan dat. Je zette mijn zorgenmaker even stil. Daarvoor bedank ik je uit de grond van mijn hart!

 

 

Avatar

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X