skip to Main Content
De Tweede Golf….

De tweede golf….

Als ik mijn moeder zie zitten in haar kamer, in haar stoel bij het raam, uitkijkend op de appartementen van andere bewoners en niet op de lucht moet ik moeite doen om niet te huilen. Prominent in haar kamer staat een hoog-laagbed, je kunt er niet om heen. Dit bed zegt voor mij alles over hoe abnormaal deze manier van “wonen” eigenlijk is, met of zonder corona. Tenzij je een student bent: wie heeft er nu een bed in zijn woonkamer staan? Het kopje thee wat ik deze keer krijg “van het huis” is echt zo ontzettend smerig dat ik me afvraag of de thermoskan  ooit wel eens is schoongemaakt. Dit krijgen de bewoners dus dagelijks voorgeschoteld. Wat het er niet beter op maakt: ik kan haar weer niet meenemen om haar bij mij thuis lekker te verwennen met lekkere thee en lekker eten dat zij zelf uitgekozen heeft. Want: er zijn wederom verdenkingen op besmetting.

Als ik mevrouw O., soort van vriendin van mijn moeder, zie zitten op de nogal ongemakkelijk zittende bank op de gang, snakkend naar contact, moet ik moeite doen om niet te huilen. Mevrouw zegt tegen mij: “ik ga hier maar zitten want als ik in mijn kamer ga zitten, zit ik daar maar, alleen. Als ik hier zit, maakt er tenminste nog af en toe iemand een praatje met me”. Mevrouw is zo goed als blind, dus een praatje is zo ongeveer het enige wat haar nog rest. Lichamelijk contact is immers uit den boze tegenwoordig. De huiskamer waar ze begin dit jaar nog iedere ochtend gezamenlijk koffie dronken, is sinds corona gesloten voor bewoners en doet dienst als kantine annex vergaderruimte voor het personeel.

Als ik een nieuwe bewoner, wiens naam ik niet ken maar die me vreselijk doet denken aan mijn vader, enigszins verloren achter zijn rollator over de gang zie lopen, moet ik moeite doen om niet te huilen. Meneer zegt vriendelijk gedag terug als ik hem begroet, meer komt er niet uit. Ik stel me zo voor dat hij er geen snars van begrijpt wat hij daar doet en waarom hij daar is. Uit zijn vertrouwde omgeving gehaald omdat er iemand was die vond dat dat beter voor hem is. En nu mag hij nergens anders heen dan een rondje maken op de gang. Omdat men zo veel mogelijk bewegingen in het huis wil voorkomen.

Als ik verzorgenden zie lopen, in zichzelf gekeerd en tegelijkertijd vreselijk hun best doende alsof dit alles “normaal” is, moet ik moeite doen om niet te huilen. Wat is er normaal aan om de hele dag met een mondkapje op je werk te moeten doen? Wat is er normaal aan om dag in dag uit afstand te moeten houden van alles en iedereen en niet meer dan alleen noodzakelijke handelingen te doen op minder dan anderhalve meter afstand? Dat je alleen nog iemand mag aanraken omdat je die iemand anders niet kunt helpen met douchen?

Ik wil bij deze mijn diepe bewondering uitspreken voor alle verzorgenden die, ondanks wat ze ongetwijfeld van alle kanten over zich heen uitgestort krijgen toch iedere dag weer klaar staan voor mijn moeder en de (groot-)ouders van vele, vele anderen. Denk hierbij bijvoorbeeld maar aan:

  • de overheid die steeds weer nieuwe maatregelen uitschrijft waar zij zich maar aan aan te passen hebben,
  • het management van de instelling die ook steeds weer nieuwe, andere (want specifiek voor de instelling) maatregelen uitschrijft waar zij zich ook aan aan te passen hebben,
  • collega’s die er doorheen zitten of collega’s die zich weer ziek moeten melden en weer getest moeten worden omdat ze vage (verkoudheids-)klachten hebben of de handdoek helemaal in de ring gegooid hebben, waardoor er bijna continu een tekort aan handjes is,
  • mensen (collega’s of bewoners) die wéér getest moeten worden en het weer af moeten wachten wat dat gaat opleveren,
  • bewoners die er geen bal van begrijpen en in de weerstand gaan, van doffe ellende stoppen met eten of het helemaal maar opgeven of … ondanks al die maatregelen, tóch corona krijgen,
  • voor sommigen: alle mensen die overleden zijn in hun directe nabijheid, en ook vaak in een zeer korte tijd,
  • mantelzorgers & familie van bewoners die hun ongenoegen uiten over de situatie en maatregelen en misschien wel volslagen onredelijk tegen die verzorgenden doen gewoon omdat zij ook niet meer weten waar zij met hun frustraties naar toe moeten,
  • hun eigen familie die ze misschien niet of nauwelijks meer zien, laat staan aanraken, omdat hun verantwoordelijkheidsgevoel zo groot is,
  • zichzelf, heel bewust hier op de laatste plaats omdat heel veel verzorgenden zichzelf op de laatste plaats zetten: zich waarschijnlijk niet meer kunnen heugen een avondje uit te zijn geweest, of een dagje te zijn gaan shoppen met een vriend(in) of gewoon naar een familie-iets om weer eens fijn bij elkaar te zijn.

Ook wil ik mijn diepe bewondering uitspreken voor bewoners van instellingen die dit allemaal maar gelaten over zich heen moeten laten komen. Zij nemen iedere nieuwe maatregel weer voor wat het is. Staan iedere dag weer op, maken er voor zichzelf van wat er van te maken valt, terwijl hen nu eigenlijk echt alle zeggenschap over hun eigen leven is ontnomen. Want, ook al is er nu (nog) geen complete lockdown: niets is meer hetzelfde en niets is nog normaal of vanzelfsprekend voor hen. Ze hebben maar te doen wat hen verteld wordt. Dus vindt “men” het nodig dat ze weer in hun kamer opgesloten moeten worden, dan hebben ze dat maar te doen. En mijn moeder? Ze snapt het wel en ze snapt het totaal niet. Ze heeft al corona gehad en het interesseert haar geen biet als ze het nog een keer zou krijgen. Het feit dat ze nu weer voor onbepaalde tijd op haar kamer, met uitzicht op niets, zit, hakt er stevig bij haar in. Daar huilen Lia en ik om.

Nina en Lia

Nina en Lia

Wij zijn Lia van Eisden (links) en Nina Ketting (rechts), naast “kind van” zijn wij ruim 10 jaar mantelzorger voor onze ouders. Sinds vorige jaar november is dit alleen nog voor onze moeder. Pap heeft na jarenlang de ziekte van Alzheimer gehad te hebben ons verlaten.

Vanaf 2018 hebben we van mantelzorgondersteuning ons werk gemaakt omdat we zelf tegen allerlei muren aangelopen zijn waarvan we het bestaan daarvoor niet eens wisten! Wij zetten ons met onze organisatie Actief Inzicht in om mensen te helpen de juiste hulp te krijgen en houden.

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. helemaal met je eens, maar bij een 2de lock-down mogen de verpleeghuizen niet meer dicht, dat is dan weer positief.
    Ik heb verleden week mijn man naar een gesloten afdeling moeten laten gaan, omdat ik zelf ziek ben, niet omdat ik het wilde.
    dementie is ook een rotziekte en er zijn ook mensen met dementie, die euthanasie laten plegen, i.p.v. een verpleeghuis, ik zou er ook voor kiezen. sterkte, ook voor de mantelzorgers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X