skip to Main Content

De storm

In mijn nieuwe rol als mantelzorger voor mijn moeder ben ik ook haar chauffeur. Ik rij haar naar doktersafspraken en naar sociale bijeenkomsten waar ze ’s avonds wel eens naar toe gaat. Gisteravond bracht ik mijn moeder naar een reünie van haar middelbare school, Ondanks stortbuien, een tornado waarschuwing, waarschuwingen voor overstromingen, stroomonderbrekingen in de stad en een vreemde hoofdpijn die met haar oog te maken leek te hebben, stond mamma erop dat we zouden gaan. Ik reed op wegen waar de stoplichten waren uitgevallen, stond in lange files en passeerde een half dozijn omgewaaide bomen. Mijn chagrijnige, neurotische opmerkingen over het weer werden genegeerd. Haar optimisme spatte ervan af en ze verkondigde dat het slechte weer “aan het wegtrekken is”.

We kwamen aan op de locatie waar de reünie werd gehouden. Er waren minder mensen dan verwacht, van de vierenvijftig leerlingen in haar klas waren er slechts dertien aanwezig. Dertien zeer vastberaden senioren op de rijpe leeftijd van 78 jaar, sommigen met zuurstoftanks, rolstoelen en een met een arm in een mitella door een recente val. Ik nam foto’s van mamma op mijn iPhone, hoe ze vrolijk haar klasgenoten uit 1958 begroet, omhelst en lacht.

Luisterend naar de verhalen over wie ze verloren hadden, echtgenoten, echtgenotes, broers en zussen, dierbare vrienden, werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt: mamma wilde dit evenement niet missen, zelfs niet voor een tornado. Sterfelijkheid doemde op in het hart van iedereen in de zaal, ook in het mijne. Het hoofdstuk van ouder worden, ziekte en dood stond op de gezichten van alle ouderen geschreven terwijl ze hun verhalen over hun gezondheidsproblemen en verlies tijdens het diner met elkaar deelden.

Toch was er ook een voelbare kracht en een humoristische toon in de atmosfeer. Er werden grappen gemaakt over de levensfase “waarin opstaan om naar je werk te gaan is veranderd in opstaan om naar de dokter te gaan”. Er werd onstuimig gelachen aan de tafel met grijze of kalende mensen, die vertelden over hun avonturen op de middelbare school

Ik zette mijn opgewekte, dappere gezicht op om het tafereel in me op te nemen, hoewel mijn hart van binnen getroffen werd door de grimmige waarheid van de onvermijdelijkheid van de dood. Het deed me pijn om de fysieke pijn van sommige aanwezigen te zien, de mensen die in een rolstoel zaten, moeite hadden om hun eten te kauwen, mensen die moesten gaan zitten zodat ze hun energie konden sparen en gebruiken om te spreken. Het verdriet was zichtbaar bij hen die, net als mijn moeder, hun geliefde echtgenoot hadden verloren na vijftig jaar samen geweest te zijn. Wat deze ouder wordende burgers te wachten stond, sommigen helemaal alleen, anderen slechts wachtend op het moment dat zij, op hun beurt, hun geliefde zouden verliezen, was de donkere wolk die over ons hing en zwaar op mijn hart drukte.

Als nieuwe mantelzorger worden mijn emoties soms overspoeld door dingen die ik niet had voorzien. De benarde situatie van de ouder wordende mens van zo dichtbij te zien, omgaan met mijn moeders onverwachte, dringende gezondheidsproblemen, de realiteit zien van het slinkende aantal kameraden uit haar jeugd. Ik word verscheurd door tegenstrijdige gevoelens: aan de ene kant mijn opluchting dat ik er ben voor mijn moeder, aan de andere kant het feit dat mijn eigen lot als alleenstaande vrouw zonder kinderen ertoe kan leiden dat ik straks alleen ben in dat gouden, laatste hoofdstuk van het leven.

Ik begon na te denken over dingen waar ik voor mijn vijftigste nooit over nadacht. Mijn leven was eigenlijk vanaf mijn jeugd altijd zo vol met allerlei dingen, dat ik er nooit bij stil heb gestaan dat het leven voor gepensioneerde mensen veel langzamer gaat. Hoewel ik niet met pensioen ben, sterker nog, ik stort me halsoverkop op een tweede carrière die ik altijd al wilde, is het tempo van mijn leven dramatisch gaan schommelen, synchroon met de problemen die mijn moeder nu in haar leven ondervindt.

Het maakt dat ik dingen op een dieper niveau waardeer, het geluk dat je hebt als je een familielid hebt om mee te leven, vrienden om mee te praten, een gezondheid die redelijk onder controle is, de weinige familieleden die er nog zijn om levensverhalen te delen en even mee te lunchen. Evenementen zoals deze reünie zijn kleine, maar diepgaande momenten van vreugde voor mijn moeder en haar lotgenoten. Ik snap het. De vasthoudendheid en innerlijke kracht van mijn moeders generatie komt voort uit het overleven van alles. Een van haar klasgenoten uit 1958 droeg een paar regels uit een gedicht voor, en een daarvan was: “Heb lief zoals je nog nooit liefgehad hebt.” Ze weten allemaal uit eigen ervaring dat ook de kans om lief te hebben vergankelijk is.

Ik wachtte geduldig tot mamma weer in de auto zat en vertrok net voordat een verschrikkelijke regenbui met geweld op mijn auto kletterde. Ik vocht om de weg voor me te zien en moest me de hele weg concentreren om veilig thuis te komen. Soms is het het waard om de storm te trotseren.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X