skip to Main Content
De ‘rust’ Was Van Korte Duur

De ‘rust’ was van korte duur

Een paar dagen nadat we extra ondersteuning hadden gekregen in de zorg rond mijn moeder ging het opnieuw mis in onze familie. Binnen twee dagen lagen zowel mijn broer als mijn moeder in het ziekenhuis. Ons zorgvuldig geconstrueerde kaartenhuis was geruisloos ineengezakt. De ‘rust’ was van korte duur.

We brachten onze dagen dus weer door in het ziekenhuis, aan de telefoon en tussen alle protocollen van de Corona-maatregelen. Nog steeds is er een strakke screening voor bezoekers en ik merk dat de angst voor een tweede golf er goed inzit. En dat begrijp ik zeer zeker. Ook ik ben bang voor de nonchalance die ik om me heen zie.

Maar als je dan op de Intensive Care zit in vol ornaat, dan zie en voel je echt dat het geen gewoon griepje is. Wij hebben twee uur moeten waken in volledige bescherming. Schort, mondkapje, handschoenen en bril. Je krijgt het steeds warmer. Het zweet loopt kriebelend langs je rug. Het lijkt of je langzaam gaarkookt. Je ademhaling wordt steeds korter. De bril beslaat en je handen gaan plakken. Ik moest constant de neiging weerstaan om de spullen niet af te rukken en naar buiten te gaan.

Maar stel je eens voor. Ik had dit tenue maar twee uurtjes aan. Veel mensen in de zorg draaien hier hele diensten mee. Dag in, dag uit. Ik kan hiervoor alleen maar een diepe buiging maken. Want neem van mij aan, dit is echt niet te doen. En dan toch blijven ze zorgen en klaarstaan voor iedereen die hulp nodig heeft. Wat een geluk dat ze er gewoon voor ons waren.

Inmiddels is het stof wat neergedaald en kunnen we langzaam de balans opmaken. Opnieuw hebben we te maken met een nieuwe realiteit. Mijn broer maakt het goed en is weer thuis. Bij mijn moeder heeft de eerdere besmetting met Corona een ellendig spoor achtergelaten. Herstel hiervan blijkt langdurig en onvoorspelbaar. Nu gaat ze opnieuw revalideren, voor de tweede keer dit jaar. Maar we houden er samen de moed in. Eén van de grootste zegeningen is nu dat de instelling niet meer in lockdown is, dus dat er goed contact mogelijk is. Er is daar leven in de brouwerij. We eten zelfs een ijsje buiten in de schaduw. Wat een klein geluk!

Laten we dit alsjeblieft zo houden. Alertheid is nodig nu de cijfers weer oplopen. Helaas wordt het steeds duidelijker dat de gevolgen van een Corona-besmetting echt ellendig en langdurig zijn. Een tweede golf is voor de zorg en voor mantelzorgers de grootste angst en waarschijnlijk de meest gevreesde nachtmerrie. Dus vraag ik nu nadrukkelijk aan iedereen (jong en oud) die de maatregelen niet langer serieus neemt: blijf ver uit mijn buurt. Ik vind het namelijk onacceptabel dat de consequenties van dit egocentrische gedrag door anderen gedragen moeten worden!

Dus blijf ik ook ver weg van iedereen. Mij zie je niet in de drukte of op een gezellig feestje. Het risico is te groot. Helaas zie ik nu ook dat kwetsbare mensen, mantelzorgers en zorgmedewerkers zelf kiezen voor een leven op ruime afstand. Niet omdat ze dat willen, maar omdat we het dus samen niet kunnen. Daar waar de ene alle ruimte neemt, wordt de ander gedwongen tot grote beperkingen. Zo jammer dit. En nu ga ik snel mijn eigen veilige bubbel maar weer in, dan maar ver weg van iedereen.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X