skip to Main Content

De partner is ook maar een mens

AfbeeldingAls partner van iemand die kampt met de onzichtbare gevolgen van niet-aangeboren hersenletsel moet het mij van het hart dat ik ook maar eens mens ben. Soms kom ik tot de verwarrende conclusie dat ik even verward als hij ben en dat ik me door mijn vriend en echtgenoot op de vingers moet laten tikken. Natuurlijk heb ik goede excuses voor mijn eigen falen. Dat is gelukkig niet iets om je voor te schamen. Het valt niet altijd mee als je wereld dagelijks op zijn kop wordt gezet. Dat wekt verwarring. Het normale is vervangen door het nieuwe normale en verwarring in ons huis is onderhand de norm. Nu zit ik daar meestal niet zo mee. Ik verwar soms net zo hard mee. Toch zijn er situaties te bedenken waarbij het niet zo handig uitkomt. Dan schiet een klein beetje tekort.

Rotonde

Zoals die ene rotonde bij ons in de buurt, die gevolgd wordt door nog twee achtereenvolgende rotondes. We rijden er wel vaker. Toch krijgt hij ze niet onder de knie. Iedere keer opnieuw moet ik hem daar de weg wijzen. Eerst bij de ene rotonde en daarna bij de tweede rotonde. Nooit kan ik vooraf de route langs de twee rotondes tegelijk vertellen. Dat trekt hij net niet. Die tweede rotonde is in mijn ogen wat makkelijker te nemen omdat daar maar drie wegen op uitkomen. En toch twijfelt hij iedere keer weer. Ze zitten te dicht op elkaar. Zo snel kan hij in zijn hoofd waarschijnlijk niet schakelen. En zo snel kan ik de weg niet wijzen.
Mijn valkuil zit hem in de vaart waarmee ik hem moet vertellen hoe hij verder moet. Bovendien schat ik elke keer opnieuw weer in, dat hij de weg nu toch zo langzamerhand wel zou moeten kennen. Ik leef in de veronderstelling dat vervolg van de weg voor hem wel logisch is. Dus in plaats van netjes mijn taak als tomtom te vervullen, zwijg ik in alle talen en begint hij in paniek te roepen: ‘Waar moet ik nu heen?’ Gevolgd door een tirade dat ik moet opletten en mijn werk moet doen. Of hij vindt zijn eigen oplossing door gewoon een andere auto achterna te rijden. Zelfs als die voorganger een andere afslag neemt.

Dubbel gevoel

In alle gevallen is de spreekwoordelijke tik op de vingers voor mij. Op zo’n moment realiseer ik me dat ik naast partner en mantelzorger ook nog mens ben met alle gebreken die daarbij horen. Niet alles is te voorkomen en daar moet ik het dan maar mee doen. Inmiddels is mij nu wel goed ingeprent dat ik bij die specifieke rotonde moet opletten en mijn werk moet doen. Wat ben ik blij dat hij mij bij de les heeft gehouden. Dat schept een band. Zijn manier van reageren is inmiddels zo specifiek, dat ik het enerzijds confronterend vind. Het brengt mij hardhandig terug in de werkelijkheid die het leven met een partner met onzichtbare beperkingen met zich meebrengt. Dus schiet ik er vaak van vol. Anderzijds zie ik ook het komische van zo’n situatie. Ik kan er enorm om lachen. Het geeft een dubbel gevoel.

Laten gebeuren

Dat brengt mij erop dat zich situaties kunnen voordoen waarvan je als partner niet goed weet hoe ermee om te gaan. Wanneer een oplossing keer op keer niet werkt is het fijn als je een beroep kunt doen op een professional die samen met de getroffene en de partner kan zoeken naar de beste oplossing. In de wetenschap dat soms ook de beste oplossing niet werkt, is voor mij de beste methode het dan maar gewoon te laten gebeuren. Daarmee wordt alles wel een stuk relaxter.

Avatar

Jet van Swieten

Jet van Swieten is schrijver, journalist, blogger en kunstenaar. Zij is mantelzorger voor haar man, die te maken heeft met de onzichtbare beperkingen van niet-aangeboren hersenletsel na een herseninfarct. In haar blog maakt zij het onzichtbare zichtbaar.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X